10:38 വൃന്ദാവനത്തിൽ അക്രൂരന്റെ ആഗമനം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 38

വൃന്ദാവനത്തിൽ അക്രൂരന്റെ ആഗമനം

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, അങ്ങനെ, കംസന്റെ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച് ആ രാത്രി മഥുരയിൽ ചിലവഴിച്ചതിനുശേഷം, ഉദാരമനസ്കനായ അക്രൂരൻ തന്റെ രഥത്തിലേറി നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. താൻ യാത്ര ചെയ്യുന്ന വഴിയിൽ, മഹാത്മാവായ അക്രൂരൻ താമരക്കണ്ണനായ ഭഗവാനോട് തനിക്കുള്ള പരമമായ ഭക്തിയെ ഓർത്തുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശ്രീ അക്രൂരൻ ചിന്തിച്ചു: ഇന്ന് എനിക്ക് കേശവനെ ദർശിക്കാൻ സാധിക്കണമെങ്കിൽ കഴിഞ്ഞ ജന്മങ്ങളിൽ ഞാൻ എത്ര പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം? എത്ര കഠിനമായ തപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ടാകും? എത്ര ആരാധനകളും ദാനധർമ്മങ്ങളും നടത്തിയിട്ടുണ്ടാകും? കേവലം ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ഭൗതികവാദിയായ എന്നെപ്പോലൊരാൾക്ക് ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാനെ ദർശിക്കാനുള്ള ഈ അവസരം ലഭിക്കുക എന്നത്, ഒരു ശൂദ്രന് വേദമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലാനുള്ള അനുവാദം ലഭിക്കുന്നതുപോലെ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. എന്നാൽ അത്തരം ചിന്തകൾ ഇനി മതിയാക്കാം! എന്നെപ്പോലെ അധപതിച്ച ഒരു ആത്മാവിനും അച്യുതനായ ഭഗവാനെ ദർശിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചേക്കാം. കാലപ്രവാഹത്തിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്ന ഒരു ജീവാത്മാവിന് എപ്പോഴെങ്കിലും കരയണയാൻ സാധിക്കുമല്ലോ. ഇന്ന് എന്റെ പാപങ്ങളെല്ലാം നശിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്റെ ജന്മം സഫലമായിരിക്കുന്നു. കാരണം, യോഗിവര്യന്മാർ ധ്യാനിക്കുന്ന ഭഗവദ്പാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ വണങ്ങാൻ എനിക്കിന്ന് സാധിക്കും.

തീർച്ചയായും, ഇന്ന് കംസരാജാവ് എന്നോട് അങ്ങേയറ്റം കരുണ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത് അവതരിച്ചിരിക്കുന്ന ഹരിഭഗവാന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങൾ ദർശിക്കാൻ അദ്ദേഹം എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ നഖകാന്തിയാൽ മാത്രം പണ്ട് അനേകം ആത്മാക്കൾ അജ്ഞാനമാകുന്ന അന്ധകാരത്തെ മറികടന്ന് മുക്തി നേടിയിട്ടുണ്ട്. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റ് ദേവന്മാരും ലക്ഷ്മീദേവിയും മഹർഷിമാരും വൈഷ്ണവരുമെല്ലാം ആ പാദങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. ആ പാദങ്ങൾകൊണ്ട് ഭഗവാൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ച് വനത്തിലൂടെ നടക്കുന്നു. ആ പാദങ്ങളിൽ ഗോപികമാരുടെ കുങ്കുമം പുരണ്ടിരിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും ഞാൻ മുകുന്ദന്റെ മുഖം ദർശിക്കും, കാരണം എന്റെ വലതുവശത്തുകൂടി കടന്നുപോകുന്ന ഈ മൃഗങ്ങൾ അതിനായിട്ടുള്ള ശുഭലക്ഷണമാണ് വിളിച്ചോതുന്നത്. ചുരുളൻ മുടികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട അവിടുത്തെ ആ മുഖം മനോഹരമായ കവിളുകളാലും മൂക്കിനാലും പുഞ്ചിരിതൂകുന്ന നോട്ടത്താലും താമരയിതൾ പോലുള്ള ചുവന്ന കണ്ണുകളാലും അതിസുന്ദരമാണ്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനായി സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടമായ മഹാവിഷ്ണുവിനെയാണ് ഞാൻ ഇന്ന് കാണാൻ പോകുന്നത്. അതിനാൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ അവയുടെ ജന്മസാഫല്യം നേടുമെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല.

അവിടുന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണത്തിനും കാര്യത്തിനും സാക്ഷിയാണ്, എങ്കിലും അവയിൽനിന്നൊക്കെ അവിടുന്ന് മുക്തനുമാണ്. തന്റെ മായാശക്തിയാൽ ഭഗവാൻ ഭേദബുദ്ധിയുടെയും ഭ്രമത്തിന്റെയും അന്ധകാരത്തെ അകറ്റുന്നു. തന്റെ മായാശക്‌തിയിലേക്ക് അവൻ ഒന്ന് കണ്ണെറിയുമ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ജീവാത്മാക്കൾ, തങ്ങളുടെ പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ബുദ്ധി എന്നിവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ഭഗവാനെ പരോക്ഷമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ പരമപുരുഷന്റെ ഗുണങ്ങളും ലീലകളും അവതാരങ്ങളും ഇവിടെ എല്ലാ പാപങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുകയും സകല സൗഭാഗ്യങ്ങളും പ്രദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ ലീലകൾ പാടുന്നതിലൂടെയും അവ കേൾക്കുന്നതിലൂടെയും ലോകം ചൈതന്യവത്താകുകയും അത് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. മറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾ ശവത്തെ അലങ്കരിക്കുന്നതുപോലെ വ്യർത്ഥമാണ്. ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ച ധർമ്മതത്വങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന ദേവന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി അവിടുന്ന് സാത്വതവംശത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. വൃന്ദാവനത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് തന്റെ കീർത്തി പരത്തുന്നു. ദേവന്മാർ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്ന ആ കീർത്തി എല്ലാവർക്കും മംഗളം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. മഹാത്മാക്കളുടെ ലക്ഷ്യവും അവരുടെ ഗുരുവുമായ തന്തിരുവടിയെ ഞാൻ ഇന്ന് തീർച്ചയായും ദർശിക്കും. ഭഗവാനെ കാണുന്നത് കണ്ണുള്ളവർക്കെല്ലാം സന്തോഷം നൽകുന്നു, കാരണം അവിടുന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യമാണ്. ലക്ഷ്മീദേവി പോലും ആശ്രയിക്കുന്ന രൂപമാണത്. ആ ദിവ്യപുരുഷന്റെ ദർശനഭാഗ്യം ലഭിക്കുന്നതോടുകൂടി ഇന്ന് എന്റെ ജന്മം ഇതാ സഫലമാകാൻ പോകുന്നു. 

രഥത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി ഞാൻ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങളിൽ വീണ് നമസ്കരിക്കും. ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്ന യോഗികൾ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന അതേ പാദങ്ങളാണവ. ഭഗവാന്റെ കൂട്ടുകാരായ ഗോപബാലന്മാരെയും സകല വൃന്ദാവനവാസികളെയും ഞാൻ വണങ്ങും. ഞാൻ അവിടുത്തെ പാദങ്ങളിൽ വീഴുമ്പോൾ സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാൻ തന്റെ താമരക്കൈ എന്റെ തലയിൽ വെക്കും. കാലമാകുന്ന സർപ്പത്തിന്റെ ഭയത്താൽ വലയുന്നവർക്ക് അഭയം നൽകുന്ന ആ കൈകൾ എല്ലാ ഭയത്തെയും അകറ്റുന്നു. ആ കൈകളിലേക്ക് സ്വയത്തെതന്നെ ദാനം നൽകിയതിനാലാണ് പുരന്ദരനും ബാലിയും ഒക്കെ ഇന്ദ്രപദവി നേടിയത്. രാസലീലാവേളയിൽ ഗോപികമാരുടെ വിയർപ്പൊപ്പിയപ്പോൾ അവരുടെ മുഖസ്പർശമേറ്റ് ആ കൈകൾ സുഗന്ധപൂരിതമായി മാറി. അതൊക്കെയാണ് ആ തൃക്കൈകളുടെ ഐശ്വര്യം. കംസൻ തന്റെ ദൂതനായി അയച്ചതാണെങ്കിലും അച്യുതനായ ഭഗവാൻ എന്നെ ഒരു ശത്രുവായി കാണില്ല. സർവ്വജ്ഞനായ ഭഗവാൻ ഈ ശരീരമാകുന്ന ക്ഷേത്രത്തെ അറിയുന്നവനാണ്. തന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ ദൃഷ്ടിയാൽ ജീവാത്മാവിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ എല്ലാ പരിശ്രമങ്ങളെയും അവിടുന്ന് പുറമെ നിന്നും അകമേ നിന്നും വീക്ഷിക്കുന്നു. കൈകൾ കൂപ്പി ആ പാദങ്ങളിൽ വീണുകിടക്കുന്ന എന്നെ അവിടുന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെ സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കും. അപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളും നീങ്ങുകയും സംശയങ്ങൾ മാറി ഞാൻ പരമാനന്ദം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നെ ഒരു ഉറ്റസുഹൃത്തായും ബന്ധുവായും അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളാൽ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കും. അത് ഉടൻതന്നെ എന്റെ ശരീരത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എന്റെ ഭൗതികമായ കെട്ടുപാടുകളെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യും.

എല്ലാവരാലും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണനാൽ ആശ്ലേഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഞാൻ വിനയത്തോടെ തല കുനിച്ചുനിൽക്കും. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ "പ്രിയപ്പെട്ട അക്രൂരാ!" എന്ന് എന്നെ വിളിക്കും. ആ നിമിഷം എന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യം സഫലമാകും. ഭഗവാൻ അംഗീകരിക്കാത്ത ഒരാളുടെ ജീവിതം തീർച്ചയായും കഷ്ടമാണ്. ഭഗവാന് ആരോടും പ്രത്യേക താൽപ്പര്യമോ വിദ്വേഷമോ ഇല്ല. ആരെയും അവിടുന്ന് അവഗണിക്കുന്നുമില്ല. എങ്കിലും, തന്നെ ആരാധിക്കുന്ന ഭക്തർക്ക് കൽപ്പവൃക്ഷം പോലെ അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അവിടുന്ന് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. തുടർന്ന് യദുശ്രേഷ്ഠനായ ബലരാമൻ കൈകൾ കൂപ്പി നിൽക്കുന്ന എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയും വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്യും. അവിടെ അവിടുന്ന് എന്നെ ആചാരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുകയും കംസൻ കുടുംബാംഗങ്ങളോട് എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നത് എന്ന് അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്യും.

ശ്രീശുകബ്രഹ്മർഷി തുടർന്നു: ഹേ രാജാവേ!, ശ്വഫൽക്കന്റെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ വഴിയിലുടനീളം ഇപ്രകാരം ശ്രീകൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ഏതാണ്ട് സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാറായപ്പോൾ ഗോകുലത്തിലെത്തി. പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ലോകപാലകരും തങ്ങളുടെ കിരീടത്തിൽ ചൂടുന്ന ആ പാദധൂളികളാൽ പവിത്രമായ സ്ഥലത്ത് അക്രൂരൻ ഭഗവാന്റെ പാദമുദ്രകൾ കണ്ടു. താമര, യവം, അങ്കുശം തുടങ്ങിയ അടയാളങ്ങളാൽ മനോഹരമായ ആ പാദമുദ്രകൾ ആ മണ്ണുകൾക്ക് ശോഭ നൽകി. ഭഗവാന്റെ പാദമുദ്രകൾ കണ്ടപ്പോൾ അക്രൂരൻ ഭക്തിലഹരിയാൽ വികാരാധീനനായി. ദേഹം പുളകം കൊള്ളുകയും കണ്ണുകൾ നിറയുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി "ഹാ, ഇത് എന്റെ നാഥന്റെ പാദധൂളികളാണ്!" എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഭഗവാന്റെ പാദമുദ്രകൾ പതിഞ്ഞ ആ പൂഴിയിൽ കിടന്നുരുണ്ടു. കംസന്റെ ആജ്ഞ ലഭിച്ചപ്പോൾ മുതൽ അഭിമാനവും ഭയവും ദുഃഖവുമെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് ഭഗവാനെ കാണാനും കേൾക്കാനും സ്മരിക്കാനും തുടങ്ങിയ അക്രൂരൻ അനുഭവിച്ച ഈ പരമാനന്ദമാണ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ജീവിതലക്ഷ്യം. 

അക്രൂരൻ തുടർന്ന് വ്രജഭൂമിയിൽ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ മഞ്ഞവസ്ത്രവും ബലരാമൻ നീലവസ്ത്രവുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരത്കാലത്തിലെ താമരകൾ പോലെയായിരുന്നു. ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ അഭയസ്ഥാനമായ ആ യുവാക്കളിൽ ഒരാൾ കറുത്ത നിറത്തിലും മറ്റൊരാൾ വെളുത്ത നിറത്തിലുമായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖം അതിസുന്ദരമായിരുന്നു. മദയാനകളെപ്പോലെ നടക്കുന്ന അവർ തങ്ങളുടെ പാദമുദ്രകളാൽ ഗോകുലത്തെ മനോഹരമാക്കി. രത്നമാലകളും വനമാലകളും അണിഞ്ഞ അവർ സർവ്വലോകങ്ങളുടെയും നാഥന്മാരാണ്. ഭൗമഭാരം കുറയ്ക്കാൻ കേശവനായും ബലരാമനായും അവതരിച്ച ആ രണ്ട് മഹദ് വ്യക്തിത്വങ്ങൾ, ആകാശത്തിലെ അന്ധകാരത്തെ മാറ്റുന്ന മരതക പർവ്വതത്തെയും വെള്ളി പർവ്വതത്തെയും പോലെ ശോഭിച്ചു. സ്നേഹാധിക്യത്താൽ അക്രൂരൻ വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങളിൽ ദണ്ഡനമസ്കാരം ചെയ്തു. ഭഗവാനെ കണ്ട സന്തോഷത്താൽ അക്രൂരന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകി. ദേഹം മുഴുവൻ പുളകം കൊണ്ടു. വികാരാധിക്യത്താൽ താനാരാണെന്ന് പറയാൻ പോലും അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചില്ല. അക്രൂരനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ കൈപിടിച്ചുയർത്തി ആലിംഗനം ചെയ്തു. ശരണാഗതരായ ഭക്തരോട് എന്നും കരുണ കാണിക്കുന്നവനായ ആ കാരുണ്യമൂർത്തി അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷിച്ചു.

അക്രൂരൻ തലകുനിച്ചു നിന്നപ്പോൾ ബലരാമൻ അദ്ദേഹത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു. യാത്രയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചശേഷം അദ്ദേഹത്തിന് ഇരിക്കാൻ ഇരിപ്പിടം നൽകുകയും ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം പാദങ്ങൾ കഴുകി മധുപർക്കം നൽകി ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. സർവ്വശക്തനായ ബലരാമൻ അക്രൂരന് ഒരു പശുവിനെ ദാനം നൽകി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷീണം മാറ്റാൻ പാദങ്ങൾ തടവുകയും ഭക്തിപൂർവ്വം സ്വാദിഷ്ടമായ ഭക്ഷണം വിളമ്പുകയും ചെയ്തു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം ബലരാമൻ അദ്ദേഹത്തിന് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും പൂമാലകളും നൽകി. ഇപ്രകാരം അക്രൂരൻ ഒരിക്കൽ കൂടി പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.

നന്ദമഹാരാജാവ് അക്രൂരനോട് ചോദിച്ചു: ഹേ ദശാർഹവംശജനായ അക്രൂരാ!, ആ ക്രൂരനായ കംസൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് സമാധാനത്തോടെ അവിടെ കഴിയുന്നത്? ഒരു കശാപ്പുകാരന്റെ കയ്യിലകപ്പെട്ട ആടുകളെപ്പോലെയല്ലേ നിങ്ങൾ? സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവരുടെ കരച്ചിൽ പോലും വകവെക്കാതെ കൊന്നുതള്ളിയ ക്രൂരനാണവൻ. അങ്ങനെയുള്ളവന്റെ പ്രജകളായ നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ എന്തിന് ചോദിക്കണം?

നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ സത്യസന്ധവും ഹൃദ്യവുമായ വാക്കുകളാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട അക്രൂരൻ തന്റെ യാത്രയുടെ എല്ലാ ക്ഷീണവും മറന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:37 ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ കേശി, വ്യോമൻ മുതലായ അസുരന്മാരെ വധിക്കുന്നത്

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 37

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ കേശി, വ്യോമൻ മുതലായ അസുരന്മാരെ വധിക്കുന്നത്

ശുക്രദേവൻ പറഞ്ഞു: പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, രാമകൃഷ്ണന്മാരെ വധിക്കുവാനായി കംസൻ പുതിയ പുതിയ പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിക്കാൻ തുടങ്ങി. കംസനാൽ അയക്കപ്പെട്ട കേശി എന്ന അസുരൻ ഒരു ഭീമാകാരമായ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ വ്രജത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മനസ്സിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവൻ തന്റെ കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ പിളർന്നു. അവന്റെ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ രോമങ്ങൾ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളെയും ദേവന്മാരുടെ വിമാനങ്ങളെയും ചിതറിച്ചു. ഭയാനകമായ ചിനപ്പിലൂടെ അവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടുത്തി. ഭഗവാൻ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട്, കേശി അത്യധികം കോപത്തോടെ അങ്ങോട്ട് ഓടി. ആകാശം വിഴുങ്ങാൻ എന്നതുപോലെ അവൻ വായ പിളർന്നു. അതിവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞടുത്ത ആ അജയ്യനായ ആ അസുരൻ, താമരക്കണ്ണനായ ഭഗവാനെ തന്റെ മുൻകാലുകൾ കൊണ്ട് അടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഭഗവാൻ ആ പ്രഹരത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുകയും, കോപത്തോടെ അസുരന്റെ കാലുകളിൽ പിടിച്ച് വായുവിൽ വട്ടം കറക്കി ദൂരേക്ക് എറിയുകയും ചെയ്തു. ഗരുഡൻ പാമ്പിനെയെന്നപോലെ, ഏകദേശം നൂറ് വില്ലുകളുടെ ദൂരത്തേക്ക്, ഭഗവാൻ കേശിയെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവിടെതന്നെ അക്ഷോഭ്യനായി നിന്നു.

ബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയ കേശി വീണ്ടും ക്രോധത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു, വായ വലുതായിത്തുറന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാൻ അവൻ വീണ്ടും പാഞ്ഞടുത്തു. എന്നാൽ ഭഗവാൻ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട്, പാമ്പ് മാളത്തിലേക്ക് കയറ്റുന്നതുപോലെ അനായാസമായി തന്റെ ഇടതുകൈ ആ കുതിരയുടെ വായയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കടത്തി. ഭഗവാന്റെ കൈ തട്ടിയ ഉടനെ കേശിയുടെ പല്ലുകൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. അസുരന് ആ കൈ ഉരുകിയ ഇരുമ്പുപോലെ ചൂടുള്ളതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. അസുഖം വന്ന രോഗികളുടെ വയർ വീർക്കുന്നതുപോലെ, കേശിയുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിലിരുന്ന ഭഗവാന്റെ കൈ പെട്ടെന്ന് വലുതാകാൻ തുടങ്ങി. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കൈ വികസിച്ചതോടെ കേശിയുടെ ശ്വാസം പൂർണ്ണമായും തടസ്സപ്പെട്ടു. അവൻ കൈകാലുകളിട്ടടിച്ചു, ശരീരം വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചു, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു. ഒടുവിൽ ആ അസുരൻ മലമൂത്രവിസർജ്ജനം നടത്തി നിലത്തുവീണ് മരിച്ചു.

മഹാബാഹുവായ കൃഷ്ണൻ കേശിയുടെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് തന്റെ കൈ പിൻവലിച്ചു. ചത്തുവീണ ആ ശരീരം ഒരു നീളൻ വെള്ളരിക്ക പോലെ കാണപ്പെട്ടു. ശത്രുവിനെ ഇത്ര നിഷ്പ്രയാസം കൊന്നതിൽ അല്പം പോലും അഹങ്കാരമില്ലാതെ നിന്ന ഭഗവാനെ, ആകാശത്തുനിന്ന് പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തിക്കൊണ്ട് ദേവന്മാർ ആരാധിച്ചു. ഹേ രാജാവേ!, അതിനുശേഷം ദേവർഷിയായ നാരദൻ ഏകാന്തമായ ഒരിടത്ത് വെച്ച് ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചു. ലീലകൾ അനായാസമായി നിർവ്വഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഭഗവാനോട് ആ പരമഭക്തൻ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചു.

നാരദമുനി പറഞ്ഞു: ഹേ കൃഷ്ണാ!, അനന്തനായ ഹേ നാരായണ!, സർവ്വ യോഗശക്തികളുടെയും ഉറവിടമേ!, പ്രപഞ്ചനാഥാ! ഹേ വാസുദേവാ!, സർവ്വ ചരാചരങ്ങളുടെയും അഭയസ്ഥാനമേ!, യദുകുലശ്രേഷ്ഠാ! അങ്ങ് സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളുടെയും പരമാത്മാവാണ്. വിറകിനുള്ളിൽ അഗ്നി എന്നതുപോലെ ഹൃദയമാകുന്ന ഗുഹയിൽ അങ്ങ് അദൃശ്യനായി ഇരിക്കുന്നു. അങ്ങ് എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലെ സാക്ഷിയും, പരമപുരുഷനും, അന്തിമ നിയന്താവുമാണ്. അങ്ങ് എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെയും അഭയമാണ്. പരമനിയന്താവായ അങ്ങ് അങ്ങയുടെ ഇച്ഛാശക്തിയാൽ മാത്രം ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ അങ്ങയുടെ മായാശക്തിയാൽ പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളെ പ്രകടമാക്കുകയും, അവയിലൂടെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതേ സ്രഷ്ടാവായ അങ്ങ് ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നത്, രാജാക്കന്മാരുടെ വേഷത്തിൽ ഭൂമിദേവിയെ ഭരിക്കുന്ന ദൈത്യന്മാരെയും പ്രമഥന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും നശിപ്പിക്കാനും ഭക്തരെ സംരക്ഷിക്കാനുമാണ്. ഈ കേശി എന്ന അസുരൻ തന്റെ ചിനപ്പിലൂടെ ദേവന്മാരെപോലും ഭയപ്പെടുത്തി അവരെ സ്വർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യംകൊണ്ട് അങ്ങ് അവനെ ഒരു കളിയിലെന്നതുപോലെ വധിച്ചിരിക്കുന്നു.

അല്ലയോ സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാനേ!, വരുംദിവസങ്ങളിൽ ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ തുടങ്ങിയ മല്ലന്മാരുടെയും, കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയുടെയും, കംസരാജാവിന്റെയും മരണം അങ്ങയുടെ കൈകളാൽ നടക്കുന്നത് ഞാൻ കാണും. അതിനുശേഷം കാലയവനൻ, മുരൻ, നരകൻ, ശംഖാസുരൻ എന്നിവരെ അങ്ങ് വധിക്കുന്നതും, പാരിജാത പുഷ്പം കൊണ്ടുവരുന്നതും, ഇന്ദ്രനെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതും ഞാൻ കാണും. വീരരായ രാജാക്കന്മാരുടെ പുത്രിമാരെ അങ്ങ് വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനും ഞാൻ സാക്ഷിയാകും. തുടർന്ന് ദ്വാരകയിൽ വെച്ച് നൃഗരാജാവിനെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നതും, സ്യമന്തകമണി കൈക്കലാക്കുന്നതും അങ്ങ് കാണിച്ചുതരും. യമപുരിയിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നതും, പൗണ്ഡ്രകനെ വധിക്കുന്നതും, കാശി നഗരം ദഹിപ്പിക്കുന്നതും, ദന്തവക്ത്രനെ കൊല്ലുന്നതും, രാജസൂയയജ്ഞത്തിൽ ശിശുപാലനെ വധിക്കുന്നതും ഞാൻ കാണും. ദ്വാരകയിലെ അങ്ങയുടെ വാസത്തിനിടയിൽ അങ്ങ് ചെയ്യുന്ന ഇത്തരം അനേകം ലീലകൾക്ക് ഞാൻ സാക്ഷിയാകും. ഈ ലീലകളെല്ലാം ഭൂമിയിലെ കവികളാൽ വാഴ്ത്തപ്പെടും. പിന്നീട്, കാലസ്വരൂപനായി അർജ്ജുനന്റെ രഥസാരഥിയായിവന്ന്, ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാൻ സൈന്യങ്ങളെ മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കുന്നതും ഞാൻ കാണും.

ഭഗവാനേ!, അങ്ങയിലിതാ ഞാൻ അഭയം തേടുകയാണ്. അങ്ങ് പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപനും സ്വരൂപത്തിൽ എന്നും നിലകൊള്ളുന്നവനുമാണ്. അങ്ങയുടെ ഇച്ഛകൾ ഒരിക്കലും തടയപ്പെടുന്നില്ല. അങ്ങയുടെ ആത്മശക്തിയാൽ അങ്ങ് മായാഗുണങ്ങളിൽനിന്ന് എപ്പോഴും അകന്നുനിൽക്കുന്നു. സ്വതന്ത്രനും പരമനിയന്താവുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ ഇതാ വണങ്ങുന്നു. അങ്ങയുടെ ശക്തിയാൽ അങ്ങ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ വൈവിധ്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇപ്പോൾ യദുവംശത്തിലെ വീരനായി അവതരിച്ച് മനുഷ്യരുടേതിന് സമാനമായ യുദ്ധങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാൻ അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, യദുകുലനാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചതിനുശേഷം നാരദൻ തന്തിരുവടിയെ പ്രണമിച്ചു. ഭഗവാനെ നേരിൽ കണ്ടതിലുള്ള സന്തോഷത്തോടെ ആ മഹർഷി അവിടെനിന്ന് യാത്രയായി. യുദ്ധത്തിൽ കേശിയെ വധിച്ചശേഷം, ഭഗവാൻ തന്റെ ഗോപാലസുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിക്കുന്നത് തുടർന്നു. ഇപ്രകാരം വ്രജവാസികൾക്കെല്ലാം അദ്ദേഹം ആനന്ദം പകർന്നു.

ഒരു ദിവസം മലഞ്ചെരിവിൽ പശുക്കളെ മേയിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഗോപകുമാരന്മാർ കള്ളനും പോലീസും കളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഹേ രാജാവേ!, ആ കളിയിൽ ചിലർ കള്ളന്മാരായും ചിലർ ഇടയന്മാരായും മറ്റുചിലർ ആടുകളായും അഭിനയിച്ചു. യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ അവർ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു. അതിനിടയിൽ, മയൻ എന്ന അസുരന്റെ മകനും വലിയ മാന്ത്രികനുമായ വ്യോമൻ എന്ന ഒരു അസുരൻ ഒരു ഗോപാലന്റെ വേഷത്തിൽ അവിടെയെത്തി. കളിയിൽ ഒരു കള്ളനായി ചേർന്ന അവൻ, ആടുകളായി അഭിനയിച്ചിരുന്ന മിക്ക ഗോപകുമാരന്മാരെയും മോഷ്ടിച്ചു. ആ അസുരൻ ഓരോരുത്തരെയായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ഒരു മലഞ്ചെരിവിലെ ഗുഹയിലാക്കി വലിയൊരു കല്ല് കൊണ്ട് അതിന്റെ വാതിലും അടച്ചു. ഒടുവിൽ കളിയിൽ നാലോ അഞ്ചോ കുട്ടികൾ മാത്രം അവശിഷിച്ചു.

ഭക്തർക്ക് അഭയമായ ശ്രീകൃഷ്ണന് വ്യോമാസുരൻ ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. സിംഹം ചെന്നായയെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, കൂടുതൽ കുട്ടികളെ കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ച ആ അസുരനെ കൃഷ്ണൻ പിടികൂടി. പെട്ടെന്ന് അസുരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥരൂപം സ്വീകരിച്ചു. ഒരു വലിയ മലപോലെ ശക്തനായിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ ഭഗവാന്റെ ശക്തമായ പിടിയിൽനിന്ന് മോചിതനാകാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ ശക്തി മുഴുവൻ ക്ഷയിച്ചുപോയിരുന്നു. ഭഗവാൻ അച്യുതൻ വ്യോമാസുരനെ തന്റെ കൈകൾക്കിടയിൽ അമർത്തി നിലത്തടിച്ചു. ആകാശത്തുനിന്ന് ദേവന്മാർ നോക്കിനിൽക്കെ, ഒരു ബലിമൃഗത്തെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണൻ അവനെ വധിച്ചു. അതിനുശേഷം ഗുഹയുടെ വാതിൽ അടച്ചിരുന്ന വലിയ പാറ കൃഷ്ണൻ തകർക്കുകയും തടവിലായിരുന്ന ഗോപകുമാരന്മാരെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുകണ്ട് മനസ്സ് കുളിർന്ന ദേവന്മാരും ഗോപാലന്മാരും തന്തിരുവടിയുടെ ഗുണഗണങ്ങൾ പ്രകീർത്തിച്ചുപാടി. സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആ സമയം തിരികെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തേഴാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:36 അരിഷ്ടാസരവധം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 36

അരിഷ്ടാസരവധം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ  പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, അങ്ങനെയിരിക്കുന്ന ഒരു സമയത്തായിരുന്നു അരിഷ്ടൻ എന്ന ഒരു അസുരൻ ഗോകുലത്തിൽ എത്തിയത്. ഭീമാകാരമായ  ഒരു കാളയുടെ വേഷത്തിൽ എത്തിയ അവൻ, തന്റെ കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണു മാന്തി ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചു. അരിഷ്ടാസുരൻ അതിഭയങ്കരമായി ഗർജ്ജിക്കുകയും നിലത്ത് കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് മാന്തുകയും ചെയ്തു. വാലുയർത്തിയും കണ്ണുകൾ ഉരുട്ടിയും അവൻ തന്റെ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണു തുരന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ മലമൂത്രവിസർജ്ജനം നടത്തുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളുള്ള അരിഷ്ടാസുരന്റെ പുറത്തെ മുഴ കണ്ടാൽ ഒരു മലയാണെന്ന് തോന്നി മേഘങ്ങൾ അതിനുചുറ്റും തങ്ങിനിന്നു. ആ അസുരനെ കണ്ടപ്പോൾ ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും ഭയചകിതരായി. അവന്റെ അലർച്ച കേട്ടുഭയന്ന ഗർഭിണികളായ പശുക്കളുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും ഗർഭം അലസിപ്പോയി.

ഭയം കാരണം വളർത്തുമൃഗങ്ങൾ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോയി. നിവാസികളെല്ലാം ഭയപ്പെട്ട് "കൃഷ്ണാ!, കൃഷ്ണാ!" എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഗോവിന്ദന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടി. തന്റെ ഗോപസമൂഹം ഭയപ്പെട്ട് ഓടുന്നത് കണ്ട ഭഗവാൻ, "ഭയപ്പെടേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരെ ശാന്തരാക്കി. പിന്നീട് തന്തിരുവടി കാളയുടെ വേഷത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്ന ആ അസുരനെ ഇപ്രകാരം വിളിച്ചു. ഹേ മഠയനായ നീചാ! ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ ഗോപന്മാരെയും മൃഗങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്താൻ നിനക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു? നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളത്!. ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ ഹരി തന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിയിടിപ്പിച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ആ ശബ്ദം കേട്ട് അരിഷ്ടൻ കൂടുതൽ കോപിഷ്ഠനായി. ഭഗവാൻ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ അലസമായി ഇട്ടുകൊണ്ട് അസുരന് അഭിമുഖമായി നിന്നു. പ്രകോപിതനായ അരിഷ്ടൻ തന്റെ കുളമ്പുകൊണ്ട് വീണ്ടും മണ്ണു മാന്തി, വാലുയർത്തി മേഘങ്ങളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി കൃഷ്ണനു നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. കൊമ്പുകൾ നേരെ പിടിച്ച്, രക്തവർണ്ണമായ കണ്ണുകളാൽ കൃഷ്ണനെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട്, ഇന്ദ്രൻ എറിഞ്ഞ വജ്രായുധം പോലെ, അരിഷ്ടൻ പൂർണ്ണവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞടുത്തു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടാസുരന്റെ കൊമ്പുകളിൽ പിടിച്ച്, ഒരു ആന തന്റെ എതിരാളിയെ എന്നപോലെ പതിനെട്ടടി പിന്നിലേക്ക് തള്ളിയെറിഞ്ഞു. പിന്നിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട അസുരൻ എഴുന്നേറ്റ്, ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്ത് അമിതവേഗത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് അടക്കാനാകാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു.

അരിഷ്ടൻ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ ഭഗവാൻ അവന്റെ കൊമ്പുകളിൽ പിടിച്ച് തറയിൽ വീഴ്ത്തി. നനഞ്ഞ തുണി അലക്കുന്നതുപോലെ ഭഗവാൻ അവനെ നിലത്തറഞ്ഞുതല്ലി. ഒടുവിൽ അവന്റെ ഒരു കൊമ്പ് പിഴുതെടുത്ത്, അവൻ ചലനമറ്റുവീഴുന്നതുവരെ അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവനെ അടിച്ചു. രക്തം ഛർദ്ദിച്ചും മലമൂത്രവിസർജ്ജനം ചെയ്തും കാലുകളിട്ടടിച്ചും അരിഷ്ടാസുരൻ മരണമടഞ്ഞു. ദേവന്മാർ കൃഷ്ണന്റെ മേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ഗോപികമാരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഉത്സവമായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടാസുരനെ കൊന്നതിനുശേഷം ബലരാമനോടൊപ്പം ഗോകുലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടാസുരനെ വധിച്ച വിവരം അറിഞ്ഞ നാരദമുനി കംസരാജാവിനെ കാണാൻ പോയി. ദിവ്യദൃഷ്ടിയുള്ള ആ മഹർഷി രാജാവിനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ഭോജാധിപാ!, യശോദയ്ക്കുണ്ടായത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു, കൃഷ്ണൻ ദേവകിയുടെ മകനാണ്. അതുപോലെ രാമൻ രോഹിണിയുടെ മകനാണ്. അങ്ങയോടുള്ള ഭയം കാരണം വസുദേവർ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും തന്റെ സുഹൃത്തായ നന്ദമഹാരാജാവിനെ ഏൽപ്പിച്ചതാണ്. നിന്റെ ആളുകളെ കൊന്നത് ഈ രണ്ടു കുട്ടികളാണ്. 

ഇതുകേട്ട് ഭോജരാജാവായ കംസൻ കോപിഷ്ഠനായി. വസുദേവരെ കൊല്ലാനായി അവൻ വാളെടുത്തു. എന്നാൽ വസുദേവരുടെ ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാരായിരിക്കും നിന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകുക എന്ന് നാരദൻ കംസനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അതിനെ തുടർന്ന് കംസൻ വസുദേവരെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയായ ദേവകീദേവിയെയും ഇരുമ്പ് ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിച്ചു. നാരദൻ പോയതിനുശേഷം കംസൻ കേശിയെ വിളിച്ച്, "നീ പോയി രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും വധിക്കുക" എന്ന് ആജ്ഞാപിച്ചു. തുടർന്ന് കംസൻ മുഷ്ടികൻ, ചാണൂരൻ, ശലൻ, തശാലൻ തുടങ്ങിയ മന്ത്രിമാരെയും ആനപ്പാറാവുകളെയും വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

കംസൻ പറഞ്ഞു: വീരന്മാരായ ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും ശ്രദ്ധിക്കുക. നന്ദഗോപന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ വസുദേവരുടെ പുത്രന്മാരായ രാമനും കൃഷ്ണനും താമസിക്കുന്നുണ്ട്. അവർ എന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകുമെന്ന് പ്രവചനമുണ്ട്. ഞാൻ അവരെ ഇവിടേക്ക് ക്ഷിണിക്കാൻ പോകുകയാണ്. അവരെ ഇവിടെ എത്തിക്കുമ്പോൾ മല്ലയുദ്ധത്തിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങൾ അവരെ കൊല്ലണം. നഗരവാസികൾക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും കാണാനായി മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള വലിയൊരു വേദി ഒരുക്കുക. ആനപാപ്പാൻ, കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ മല്ലയുദ്ധവേദിയുടെ കവാടത്തിൽ നിർത്തണം. എന്റെ ആ രണ്ട് ശത്രുക്കളെയും കൊല്ലാൻ അതിനെ ഉപയോഗിക്കണം. വേദവിധിപ്രകാരം ചതുർദ്ദശി നാളിൽ ധനുർയാഗം ആരംഭിക്കുക. ഭഗവാൻ ശിവന് മൃഗബലി അർപ്പിക്കുക. രാജാവേ!, ഇങ്ങനെ മന്ത്രിമാർക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകിയശേഷം കംസൻ യദുക്കളിൽ പ്രമുഖനായ അക്രൂരനെ വിളിപ്പിച്ചു. കാര്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ മിടുക്കനായിരുന്ന കംസൻ അക്രൂരന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചശേഷം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു : പ്രിയപ്പെട്ട അക്രൂരാ!, നീ എനിക്ക് ഒരു സഹായം ചെയ്യണം. ഭോജന്മാരിലും വൃഷ്ണി വംശജരിലും നിന്നെപ്പോലെ എന്നോട് സ്നേഹമുള്ള മറ്റാരുമില്ല. അക്രൂരാ!, നീ നിന്റെ ചുമതലകൾ എപ്പോഴും വിവേകത്തോടെ ചെയ്യുന്നവനാണ്. അതിനാൽ, ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിനെ ആശ്രയിക്കുന്നതുപോലെ, ഞാൻ നിന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നു. നീ നന്ദന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോകുക. അവിടെ വസുദേവരുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാരുണ്ട്. താമസം കൂടാതെ അവരെ രഥത്തിൽ ഇവിടെ എത്തിക്കുക. വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണയിലുള്ള ദേവന്മാർ എന്റെ മരണമായി ഈ രണ്ട് കുട്ടികളെ ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവരെയും, ഒപ്പം നന്ദനെയും മറ്റ് ഗോപന്മാരെയും കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങളുമായി ഇവിടെ എത്തിക്കുക. നീ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും എത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, യമനെപ്പോലെ കരുത്തനായ എന്റെ ആനയെക്കൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ കൊല്ലിക്കും. ഇനി അവർ അതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ, മിന്നൽപോലെ കരുത്തരായ എന്റെ മല്ലന്മാരെക്കൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതെയാകും. അവർ രണ്ടുപേരും കൊല്ലപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ, വസുദേവരെയും അവരുടെ ബന്ധുക്കളായ വൃഷ്ണികളെയും ഭോജന്മാരെയും ദശാർഹരെയും ഞാൻ നാമാവശേഷമാക്കും.

രാജ്യമോഹത്തിൽ കഴിയുന്ന വൃദ്ധനായ എന്റെ പിതാവ് ഉഗ്രസേനനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരൻ ദേവകനെയും മറ്റ് ശത്രുക്കളെയും ഞാൻ വധിക്കും. അതോടെ എന്റെ സുഹൃത്തേ!, ഈ ഭൂമി എനിക്ക് ശത്രുക്കളില്ലാത്തതാകും. ജരാസന്ധനും ദ്വിവിദനും ശംബരനും നരകനും ബാണനും എന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. ദേവന്മാരോടൊപ്പം നിൽക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ അവരെ ഉപയോഗിക്കും. അതിനുശേഷം ഞാൻ ഈ ഭൂമി ഭരിക്കും. ഇപ്പോൾ നിനക്ക് എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലായല്ലോ?. ഉടൻതന്നെ പോയി ധനുർയാഗം കാണാനെന്ന വ്യാജേന കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരിക.

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അങ്ങയുടെ ആപത്തുകൾ ഒഴിവാക്കാൻ അങ്ങ് നല്ലൊരു പദ്ധതിതന്നെയാണ് തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നത്. എങ്കിലും വിജയത്തിലും പരാജയത്തിലും ഒരുപോലെ ഇരിക്കണം, കാരണം വിധി തന്നെയാണ് ഫലം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. വിധി അനുകൂലമല്ലാത്തപ്പോൾ പോലും സാധാരണ മനുഷ്യൻ തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അയാൾക്ക് സന്തോഷവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നു. എങ്കിലും അങ്ങയുടെ ആജ്ഞ ഞാൻ അനുസരിക്കാം.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അങ്ങനെ, അക്രൂരന് നിർദ്ദേശം നൽകിയ ശേഷം കംസൻ മന്ത്രിമാരെ പോകാൻ അനുവദിച്ചു. രാജാവ് തന്റെ അന്തഃപുരത്തിലേക്കും അക്രൂരൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്കും മടങ്ങി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തിയാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:35 ഗോപികമാർ കൃഷ്ണമാഹാത്മ്യം പാടുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 35

ഗോപികമാർ കൃഷ്ണമാഹാത്മ്യം പാടുന്നു

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ശുുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജാവേ!, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വനത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോഴെല്ലാം ഗോപികമാരുടെ മനസ്സും തന്തിരുവടിയുടെ പിന്നാലെ പായുമായിരുന്നു. ആ സ്ത്രീകൾ ഭഗവാന്റെ ലീലകളെക്കുറിച്ച് പാടിക്കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ പകൽ സമയങ്ങൾ മുഴുവനും ദുഃഖത്തോടെ ചെലവഴിച്ചിരുന്നു. 

ഗോപിമാർ പറഞ്ഞു: മുകുന്ദൻ തന്റെ മൃദുവായ വിരലുകൾകൊണ്ട് ഓടക്കുഴുലിന്റെ സുഷിരങ്ങൾ അടച്ചുപിടിച്ച് ചുണ്ടുകളോട് ചേർത്ത് അത് വായിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ഇടത്തെ കവിൾതടം ഇടതുകൈയിൽ ചായ്ച്ചുവെച്ച് തന്റെ പുരികങ്ങളെക്കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്യിക്കുന്നു. ആ സമയത്ത് സിദ്ധന്മാർക്കൊപ്പം ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേവസ്ത്രീകൾ അത്ഭുതം കൂറുന്നു. ആ സംഗീതം കേൾക്കുമ്പോൾ, തങ്ങളുടെ മനസ്സ് ലൗകികമായ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങുന്നത് കണ്ട് ആ സ്ത്രീകൾ ലജ്ജിക്കുന്നു. ആ മനോവിഷമത്തിൽ തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അയയുന്നത് പോലും അവർ അറിയുന്നില്ല. 

ഗോപികമാരേ!, ദുഖിതരുടെ സന്തോഷമാകുന്ന നന്ദകുമാരൻ, തന്റെ മാറിൽ സ്ഥിരമായ ശ്രീവത്സം വഹിക്കുകയും രത്നമാല പോലെയുള്ള പുഞ്ചിരി തൂകുകയും ചെയ്യുന്നു. അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാര്യം നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ. അവൻ ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ദൂരെയുള്ള വ്രജത്തിലെ കാളകളും മാനുകളും പശുക്കളും ആ ശബ്ദത്തിൽ മയങ്ങിപ്പോകുന്നു. അവ വായിലിട്ട ഭക്ഷണം ചവയ്ക്കുന്നത് നിർത്തി ചെവികൾ വട്ടം പിടിക്കുന്നു. സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവ ഉറങ്ങുന്നതുപോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചിത്രത്തിലെ രൂപങ്ങൾ പോലെയോ കാണപ്പെടുന്നു. എന്റെ പ്രിയ ഗോപികേ!, ചിലപ്പോൾ മുകുന്ദൻ ഇലകളും മയിൽപീലിയും ചായക്കല്ലുകളുംകൊണ്ട് സ്വയം അലങ്കരിച്ച് ഒരു മല്ലനെപ്പോലെ വേഷമിടുന്നു. തുടർന്ന് ബലരാമന്റെയും ഗോപന്മാരുടെയും കൂടെ ചേർന്ന് പശുക്കളെ വിളിച്ചുവരുത്തുവാനായി ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുന്നു. ആ സമയത്ത് നദികൾ നിശ്ചലമാകുന്നു. അവന്റെ പാദധൂളികൾ കാറ്റിലൂടെ വന്നെത്തുന്നതും കാത്തുനിൽക്കുന്ന ആവേശത്തിൽ അവ സ്തംഭിച്ചു പോകുന്നു. പക്ഷേ, നമ്മളെപ്പോലെതന്നെ ആ നദികളും അത്ര പുണ്യശാലികളല്ല, അതുകൊണ്ട് സ്നേഹംകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവർ വെറുതെ കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്.

തന്റെ ലീലകൾ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം അവൻ വനത്തിലൂടെ നടക്കുന്നു. ആ സമയം അവൻ സർവ്വൈശ്വര്യയുക്തനായി കാണപ്പെടുന്നു. പശുക്കൾ മലഞ്ചെരിവുകളിലേക്ക് മേയാൻ പോകുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ഓടക്കുഴൽ വിളിക്കുന്നു, ആ സമയം,  ധാരാളം പൂക്കളും പഴങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വനത്തിലെ ആ വൃക്ഷങ്ങളും വള്ളികളും അവ തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വിഷ്ണുഭഗവാനെ വഹിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിക്കുന്നു. ഭാരം കൊണ്ട് അവയുടെ കൊമ്പുകൾ കുനിയുമ്പോൾ, ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തിയുടെ ആവേശത്തിൽ ആ മരങ്ങളുടെയും വള്ളികളുടെയും തണ്ടുകളിലെ മുകുളങ്ങൾ എഴുന്നു നിൽക്കുന്നു. വൃക്ഷങ്ങളും വള്ളികളും മധുരമായ തേൻ മഴ പൊഴിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന മാലയിലെ തുളസിപ്പൂക്കളുടെ ദിവ്യമായ മണത്തിൽ മതിമറന്ന് തേനീച്ചക്കൂട്ടങ്ങൾ അവനുവേണ്ടി ഉച്ചത്തിൽ പാടുന്നു. സുന്ദരനായ ഭഗവാൻ അവരുടെ പാട്ടിനെ നന്ദിയോടെ അഭിനന്ദിച്ചുകൊണ്ട് ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുന്നു. ആ മനോഹരമായ സംഗീതം കൊക്കുകളുടെയും ഹംസങ്ങളുടെയും മറ്റ് പക്ഷികളുടെയും മനസ്സ് കവർന്നെടുക്കുന്നു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തുചെന്ന് കണ്ണ് അടച്ച് മൗനമായിരുന്നുകൊണ്ട് ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തിലൂടെ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.

വ്രജത്തിലെ അല്ലയോ ദേവിമാരേ!, ശ്രീകൃഷ്ണൻ ബലരാമനോടൊപ്പം മലഞ്ചെരിവുകളിൽ രസിക്കുമ്പോൾ, തലയിൽ പൂമാലകൾ അണിഞ്ഞ് ഓടക്കുഴൽനാദത്തിലൂടെ എല്ലാവരെയും അവൻ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ലോകത്തിന് മുഴുവൻ ആ കാരുണ്യമൂർത്തി ആനന്ദം നൽകുന്നു. ആ സമയത്ത് മേഘങ്ങൾ വളരെ പതുക്കെ തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തായ കൃഷ്ണന് മുകളിൽ പൂക്കൾ വർഷിക്കുകയും ഒരു കുട പോലെനിന്നുകൊണ്ട് വെയിലിൽ ആ പരാമപുരുഷന് തണലേകുകയും ചെയ്യുന്നു. പുണ്യവതിയായ യശോദ മാതാവേ!, പശുക്കളെ മേയ്ക്കുന്ന കലയിൽ നിപുണനായ നിങ്ങളുടെ മകൻ ഓടക്കുഴൽ വായനയിൽ പല പുതിയ ശൈലികളും കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ ബിംബഫലം പോലെയുള്ള ചുവന്ന ചുണ്ടുകളിൽ ഓടക്കുഴൽ വെച്ച് വിവിധ രാഗങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഇന്ദ്രനും മറ്റ് ദേവന്മാരും ആ നാദം കേട്ട് അമ്പരന്നുപോകുന്നു. അവർ വലിയ പണ്ഡിതന്മാരാണെങ്കിലും ആ സംഗീതത്തിന്റെ സത്ത തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ ഭക്തിയോടെ തല കുനിക്കുന്നു.

തന്തിരുവടി താമരയിതൾ പോലെയുള്ള തന്റെ പാദങ്ങൾകൊണ്ട് വ്രജത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ധ്വജം, വജ്രം, താമര, അങ്കുശം എന്നീ അടയാളങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ പതിപ്പിക്കുന്നു. പശുക്കളുടെ കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിക്കുണ്ടായ വേദന അവൻ മാറ്റുന്നു. ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം ഒരു ആനയെപ്പോലെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ ചലിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ കളിയായി ഞങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ കാമദേവനാൽ ചഞ്ചലരാകുന്ന ഞങ്ങൾ ഗോപികമാർ, മരങ്ങളെപ്പോലെ അനങ്ങാതെ നിന്നുപോകുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മുടിയും വസ്ത്രവും അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് പോലും ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ എവിടെയോനിന്ന് രത്നമാല ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ പശുക്കളെ എണ്ണുകയാണ്. സുഗന്ധമുള്ള തുളസിമാല അവൻ കഴുത്തിൽ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ഗോപസുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ അവൻ കൈ വച്ചിരിക്കുകയാണ്. കൃഷ്ണൻ പാടുകയും കുഴൽ വായിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ സംഗീതം കറുത്ത മാനുകളുടെ ഇണകളെ ആകർഷിക്കുന്നു. അവർ ആ സത്ഗുണസാഗരത്തിന് അരികിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ അവരും കുടുംബജീവിതത്തിലെ സന്തോഷത്തിലുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഹേ അനഘയായ യശോദയേ!, നിങ്ങളുടെ പ്രിയപുത്രൻ മുല്ലപ്പൂമാല കൊണ്ട് തന്റെ വസ്ത്രത്തെ അലങ്കരിച്ച് യമുനാതീരത്ത് പശുക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും കൂടിയിരുന്നു രസിക്കുന്നു. സുഗന്ധമുള്ള ഇളംകാറ്റ് അവനെ തഴുകിയൊഴുകുന്നു, ഉപദേവതകൾ ചുറ്റുംനിന്ന് സംഗീതവും സ്തുതികളും പാടി,  ഉപഹാരങ്ങളും നൽകി അവനെ ആരാധിക്കുന്നു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കളോടുള്ള വലിയ സ്നേഹംകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ഗോവർദ്ധന പർവ്വതം തന്റെ കൈയ്യിലുയർത്തി. ദിവസാവസാനം പശുക്കളെ എല്ലാം ഒരുമിച്ചു കൂട്ടി അവൻ ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ, അതുകണ്ടുനിൽക്കുന്ന ദേവന്മാർ അവന്റെ പാദങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. ഗോപവൃന്ദം  അവന്റെ കീർത്തനങ്ങൾ പാടുന്നു. പശുക്കളുടെ കുളമ്പുകൾ ഉയർത്തിയ പൊടിപടലങ്ങൾകൊണ്ട് അവന്റെ മാല ധൂളിയണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവന്റെ സൗന്ദര്യം എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു ഉത്സവമാണ്. സുഹൃത്തുക്കളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാനായി അവതരിച്ച തന്തിരുവടി യശോദയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച ചന്ദ്രനെപ്പോലെയാണ്.

കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ സ്നേഹത്തോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, മത്തുപിടിച്ചതുപോലെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ കറങ്ങുന്നു. അവൻ പൂമാലകൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണ കമ്മലുകളുടെ തിളക്കവും മുഖത്തെ പ്രകാശവും അവന്റെ മൃദുവായ കവിളുകളുടെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ശോഭിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ യദുകുലനാഥൻ ഒരു ഗജരാജന്റെ പ്രൗഢിയിൽ നടക്കുന്നു. വൈകുന്നേരം അവൻ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ പകൽ വെയിലിൽനിന്ന് വ്രജത്തിലെ പശുക്കളെ രക്ഷിക്കുന്നു.

ശ്രീ ശുുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഇങ്ങനെ പകൽസമയത്ത് വൃന്ദാവനത്തിലെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ നിരന്തരം പാടിക്കൊണ്ട് ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. അവരുടെ മനസ്സും ഹൃദയവും അവനിൽ ലയിച്ച് വലിയ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തിയഞ്ചാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:34 നന്ദമഹാരാജാവിനെ രക്ഷിച്ചതും ശംഖചൂഡനെ വധിച്ചതും

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 34

നന്ദമഹാരാജാവിനെ സർപ്പത്തിന്റെ പിടിയിൽനിന്നും രക്ഷിച്ചതും, സുദർശനൻ എന്ന വിദ്യാധരന് ശാപമോക്ഷം നൽകിയതും ശംഖചൂഡൻ  എന്ന അസുരനെ വധിച്ചതും

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, ഒരിക്കൽ ഗോപന്മാർ മഹാദേവനെ ആരാധിക്കാനായി ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് കാളവണ്ടികളിൽ കയറി അംബികാവനത്തിലേക്ക് യാത്രതിരിച്ചു. രാജാവേ!, അവിടെ എത്തിയതിനുശേഷം അവർ സരസ്വതിനദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്യുകയും, തുടർന്ന് ഭക്തിപൂർവ്വം പശുപതിയായ പരമശിവനെയും അംബികാ ദേവിയെയും വിവിധ പൂജാദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗോപന്മാർ ബ്രാഹ്മണർക്ക് പശുക്കൾ, സ്വർണ്ണം, വസ്ത്രങ്ങൾ, തേൻ ചേർത്ത അന്നം എന്നിവ ദാനമായി നൽകി. ശേഷം അവർ ഭഗവാന്റെ പ്രസാദത്തിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു, നന്ദഗോപരും സുനന്ദരും മറ്റു ഗോപന്മാരും അന്ന് രാത്രി വ്രതാനുഷ്ഠാനങ്ങളോടെ സരസ്വതിനദിക്കരയിൽ ചിലവഴിച്ചു. അവർ ജലം മാത്രം പാനം ചെയ്തുകൊണ്ട് അന്നേടം ഉപവസിച്ചു. 

രാജൻ!, ആ സമയം രാത്രിയിൽ വിശന്നുവലഞ്ഞ ഭീമാകാരനായ ഒരു പാമ്പ് ആ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് ഇഴഞ്ഞുവന്ന് ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന നന്ദമഹാരാജാവിനെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. സർപ്പത്തിന്റെ പിടിയിലായ നന്ദമഹാരാജാവ് നിലവിളിച്ചു, "കൃഷ്ണാ!, കൃഷ്ണാ!, എന്റെ മകനേ! ഈ വലിയ സർപ്പം എന്നെ ഇതാ വിഴുങ്ങുന്നു! നിന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ച എന്നെ രക്ഷിക്കൂ! കണ്ണാ!"

നന്ദന്റെ നിലവിളി കേട്ട് ഗോപന്മാർ ഉടൻ ഉണരുകയും അദ്ദേഹത്തെ പാമ്പ് വിഴുങ്ങുന്ന കാഴ്ച കാണുകയും ചെയ്തു. പരിഭ്രാന്തരായ അവർ കത്തുന്ന പന്തങ്ങൾ കൊണ്ട് സർപ്പത്തെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ തീക്കനലുകൾ ദേഹത്ത് പൊള്ളലേൽപ്പിച്ചിട്ടും ആ സർപ്പമാകട്ടെ, നന്ദമഹാരാജാവിനെ വിടാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അപ്പോൾ ഭക്തവത്സലനായ ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാൻ അവിടെ എത്തുകയും തന്തിരുവടിയുടെ പദകമലംകൊണ്ട് ആ സർപ്പത്തെ സ്പർശിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ ദിവ്യപാദസ്പർശനമേറ്റതോടെ ആ സർപ്പത്തിന്റെ പാപങ്ങളെല്ലാം നശിച്ചു. പാമ്പ് തന്റെ ഉരഗശരീരം വെടിഞ്ഞ് സുന്ദരനായ ഒരു വിദ്യാധരന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. സ്വർണ്ണമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനും തേജസ്വിയുമായ ആ രൂപം തലകുനിച്ചു ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഋഷികേശനായ ഭഗവാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു: "പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, ഇത്രയും തേജോമയനായ നീ ആരാണ്? നിന്നെ ഈ ഭയാനകമായ ഒരു പാമ്പിന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് മാറ്റിയത് ആരാണ്?"

സർപ്പം മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ സുദർശനൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു വിദ്യാധരനാണ്. എനിക്ക് ഐശ്വര്യവും അതുപോലെ സൗന്ദര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ എന്റെ വിമാനത്തിൽ എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരിക്കൽ അംഗിരസ് മുനിയുടെ വംശത്തിൽപ്പെട്ട ചില ഋഷിമാരെ ഞാൻ കണ്ടു. എന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ അഹങ്കരിച്ച് ഞാൻ അവരെ പരിഹസിച്ചു. ആ പാപം കാരണം അവർ എനിക്ക് ഈ അധമരൂപം നൽകി ശപിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ കാരുണ്യവാന്മാരായ ഋഷിമാർ എന്നെ ശപിച്ചത് എന്റെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു. കാരണം, ഇപ്പോൾ ലോകഗുരുവായ അങ്ങയുടെ പാദസ്പർശനമേറ്റതിലൂടെ എന്റെ എല്ലാ അശുഭങ്ങളും നീങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഭഗവാനേ!, ഈ ഭൗതിക ലോകത്തെ ഭയപ്പെട്ട് അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ ഭയം അങ്ങ് ഇല്ലാതാക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ പാദസ്പർശനത്താൽ ഞാൻ ശാപമോക്ഷം നേടിയിരിക്കുന്നു. ദുഃഖനാശകാ!, എന്നെ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങാൻ അനുവദിച്ചാലും. യോഗേശ്വരാ!, മഹാപുരുഷാ!, ഭക്തപ്രിയനായ ഭഗവാനേ!, ഞാൻ അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചനാഥനായ അങ്ങ് എന്നോട് കൽപ്പിച്ചാലും. ഭഗവാനേ!, അങ്ങയെ ദർശിച്ചപ്പോൾത്തന്നെ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണശാപത്തിൽനിന്ന് മുക്തനായി. അങ്ങയുടെ നാമം ജപിക്കുന്നവൻ അത് കേൾക്കുന്നവരെയും സ്വയംതന്നെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അങ്ങയുടെ പാദസ്പർശനത്തിന്റെ ഗുണം എത്ര വലുതായിരിക്കും!"

രാജാവേ!, കൃഷ്ണന്റെ അനുവാദം വാങ്ങിയ സുദർശനൻ എന്ന ആ വിദ്യാധരൻ ഭഗവാനെ വലംവെച്ച് വണങ്ങിയ ശേഷം സ്വർഗ്ഗലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി. നന്ദമഹാരാജാവ് അപകടത്തിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതശക്തി കണ്ട് വ്രജവാസികൾ വിസ്മയിച്ചു. രാജാവേ!, അവർ ഉദ്ദേശിച്ചവിധം ശിവപൂജ പൂർത്തിയാക്കി കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ വാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

രാജൻ!, പിന്നീടൊരിക്കൽ, അതിശയകരമായ ലീലകൾ കാട്ടികൊണ്ട് ഗോവിന്ദനും ബലരാമനും ഒരു രാത്രിയിൽ വ്രജത്തിലെ സുന്ദരിമാരോടൊപ്പം വനത്തിൽ വിഹരിക്കുകയായിരുന്നു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും പൂമാലകളും നിർമ്മലമായ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്നു. ചന്ദനം പൂശിയ അവരുടെ അംഗങ്ങൾ ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ഗോപികമാർ സ്നേഹപൂർവ്വം അവരുടെ കീർത്തനങ്ങൾ ആലപിച്ചു. ചന്ദ്രോദയവും നക്ഷത്രങ്ങളും ഉള്ള ആ രാത്രിയെ രാമകൃഷ്ണന്മാർ പ്രശംസിച്ചു. താമരയുടെ ഗന്ധമുള്ള കാറ്റും മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തിൽ ലയിച്ച വണ്ടുകളും ആ രാത്രിയെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും പലപല രാഗങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർത്ത് മധുരതരമായി പാടി. ആ സംഗീതം സർവ്വജീവികളുടെയും കാതിനും മനസ്സിനും ആനന്ദം നൽകി. ആ പാട്ട് കേട്ട് ഗോപികമാർ സ്തബ്ധരായി നിന്നുപോയി. രാജാവേ!, ആത്മവിസ്മൃതിയിലായ അവർ തങ്ങളുടെ വസ്ത്രം അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നതോ മുടി കെട്ടഴിയുന്നതോപോലും അറിഞ്ഞില്ല. ഭഗവാൻമാരായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഇഷ്ടപ്രകാരം തങ്ങളുടെ ലീലകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കുബേരന്റെ സേവകനായ ശങ്കചൂഢൻ അവിടെ എത്തി.

കൃഷ്ണനും രാമനും നോക്കിനിൽക്കെത്തന്നെ ശങ്കചൂഢൻ അവർക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ആ സ്ത്രീകളെ അപഹരിച്ചുകൊണ്ട് വടക്കേ ദിശയിലേക്ക് പോയി. കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും തങ്ങളുടെ നാഥന്മാരായി സ്വീകരിച്ച ആ സ്ത്രീകൾ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു. "കൃഷ്ണാ! രാമാ!" എന്നുള്ള അവരുടെ നിലവിളി കേട്ട ദിക്കിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ രാമകൃഷ്ണന്മാർ കണ്ടത്, മോഷ്ടാവ് പശുക്കളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ, ശങ്കചൂഢൻ ആ സ്ത്രീകളെ അപഹരിച്ചുപായുന്നതായിരുന്നു. ആ ദൃശ്യം കണ്ട കൃഷ്ണനും ബലരാമനും അസുരന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. "ഭയപ്പെടേണ്ട!" എന്ന് അവർ അതിനിടയിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവർ ശാലമരത്തിന്റെ തടികൾ എടുത്തുകൊണ്ട് നീചനായ ഗുഹ്യകനെ വേഗത്തിൽ പിന്തുടർന്നു. കാലന്റെയും മൃത്യുവിന്റെയും രൂപത്തിൽ വരുന്ന അവരെ കണ്ട് ശങ്കചൂഢൻ പരിഭ്രാന്തനായി. അവൻ സ്ത്രീകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് തന്റെ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി.

എങ്കിലും, ശങ്കചൂഢന്റെ തലയിലെ രത്നം കൈക്കലാക്കാനായി ഭഗവാൻ അവനെ പിന്തുടർന്നു. ബലരാമൻ സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കാനായി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഏറെ ദൂരെ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ ഭഗവാൻ ശങ്കചൂഢനെ പിടികൂടുകയും ഒരു മുഷ്ടിപ്രഹരത്തിലൂടെ ആ ദുഷ്ടന്റെ തലയും അതിലെ രത്നവും വേർപെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ ശങ്കചൂഢനെ വധിച്ച് തിളങ്ങുന്ന ആ രത്നവുമായി വന്ന കൃഷ്ണൻ, ഗോപികമാർ നോക്കി നിൽക്കെ അത് തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനായ ബലരാമന് സന്തോഷത്തോടെ സമ്മാനിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പതിനാലാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:33 രാസക്രീഡ

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 33

രാസക്രീഡ

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മനോഹരമായ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ഗോപികമാർ അവിടുത്തെ വേർപാടിലുണ്ടായ ദുഃഖമെല്ലാം മറന്നു. ഭഗവാന്റെ ദിവ്യമായ അംഗങ്ങളിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സഫലമായതായി അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. യമുനാതീരത്ത്, സ്ത്രീരത്നങ്ങളായ ഭക്തരായ ഗോപികമാരോടൊപ്പം ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ രാസലീല ആരംഭിച്ചു. അവർ സന്തോഷത്തോടെ കൈകോർത്തു നിന്നു. ഗോപികമാർ വട്ടത്തിൽ അണിനിരന്നതോടെ ഉത്സവപ്രതീതി ഉണർത്തുന്ന രാസനൃത്തം ആരംഭിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പലതായി മാറി, ഓരോ ഈരണ്ട് ഗോപികമാർക്കിടയിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ യോഗേശ്വരൻ തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിയപ്പോൾ, തന്നോടൊപ്പം മാത്രമാണ് കൃഷ്ണൻ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ഓരോ ഗോപികയും കരുതി. ഈ രാസനൃത്തം കാണാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ ദേവന്മാരും അവരുടെ പത്നിമാരും തങ്ങളുടെ വിമാനങ്ങളിൽ ആകാശത്ത് ഒത്തുചൂടി. ആകാശത്ത് ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പവൃഷ്ടിയുണ്ടായി. ഗന്ധർവ്വമുഖ്യന്മാരും തങ്ങളുടെ പത്നിമാർക്കൊപ്പം കൃഷ്ണന്റെ പരിശുദ്ധമായ കീർത്തനങ്ങൾ ആലപിച്ചു.

രാസനൃത്തത്തിനിടയിൽ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ഗോപികമാർ നൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ, അവരുടെ വളകളുടെയും പാദസരങ്ങളുടെയും അരഞ്ഞാണങ്ങളുടെയും കിലുക്കം വലിയ ശബ്ദമായി ഉയർന്നു. നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ഗോപികമാർക്കിടയിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾക്കിടയിലെ ഇന്ദ്രനീലം പോലെ അതിശോഭയോടെ വിളങ്ങി. ഗോപികമാർ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു പാടുമ്പോൾ അവരുടെ പാദങ്ങൾ ചലിച്ചു, കൈകൾ മുദ്രകൾ കാട്ടി, പുഞ്ചിരിയോടെ പുരികങ്ങൾ ഇളകി. വിയർത്ത മുഖങ്ങളും, ഇളകുന്ന കമ്മലുകളും, വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളുമായി നൃത്തം ചെയ്ത ഗോപികമാർ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലെ മിന്നൽപിണരുകൾ പോലെ ശോഭിച്ചു. ഭഗവാനെ പ്രാപിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ അവർ ഉച്ചത്തിൽ പാടുകയും നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ സ്പർശനത്താൽ ആനന്ദഭരിതരായ അവർ പാടിയ പാട്ടുകൾ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. ഒരു ഗോപിക കൃഷ്ണന്റെ സ്വരത്തിനൊപ്പം ചേർന്ന് അതിനേക്കാൾ ഉയർന്ന ശ്രുതിയിൽ മനോഹരമായി പാടി. ഇതിൽ പ്രസന്നനായ കൃഷ്ണൻ "കൊള്ളാം! കൊള്ളാം!" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു. മറ്റൊരു ഗോപിക അതേ രാഗം വ്യത്യസ്തമായ താളത്തിൽ പാടിയപ്പോഴും ഭഗവാൻ അവളെയും പുകഴ്ത്തി.

നൃത്തം ചെയ്ത് തളർന്ന ഒരു ഗോപിക തന്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന കൃഷ്ണന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു. നൃത്തം കാരണം അവളുടെ വളകളും തലയിലെ പൂക്കളും അഴിഞ്ഞു വീണിരുന്നു. മറ്റൊരു ഗോപികയുടെ തോളിൽ കൃഷ്ണൻ കൈവെച്ചു. ചന്ദനത്തിന്റെയും നീലോല്പലത്തിന്റെയും സുഗന്ധം കലർന്ന ആ കൈയുടെ ഗന്ധം ആസ്വദിച്ചപ്പോൾ അവൾ രോമാഞ്ചം കൊള്ളുകയും ഭഗവാന്റെ കൈയിൽ ചുംബിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു ഗോപിക തന്റെ കവിൾ കൃഷ്ണന്റെ കവിളോടു ചേർത്തു. അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കമ്മലുകൾ ആ കവിളുകളെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. കൃഷ്ണൻ താൻ ചവച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വെറ്റില അവൾക്ക് നൽകി. മറ്റൊരു ഗോപിക പാടിയും ആടിയും തളർന്നപ്പോൾ, തന്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ഭഗവാൻ അച്യുതന്റെ താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള കൈകൾ തന്റെ മാറോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ നാഥനായ അച്യുതനെ തങ്ങളുടെ പ്രിയതമനായി ലഭിച്ചപ്പോൾ ഗോപികമാർ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. അവിടുന്ന് തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ അവർ ഭഗവാന്റെ മഹിമകൾ പാടി. കാതിലെ താമരപ്പൂക്കളും, അലസമായി കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകളും, വിയർപ്പുതുള്ളികളും ഗോപികമാരുടെ മുഖകാന്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. വളകളുടെയും പാദസരങ്ങളുടെയും താളത്തിനൊപ്പം വണ്ടുകൾ മൂളുന്നതുപോലെ അവർ ഭഗവാനൊപ്പം രാസലീലയിൽ ആറാടി.

രാജൻ!, ഇപ്രകാരം ആദിനാഥനായ നാരായണൻ വ്രജത്തിലെ സുന്ദരിമാരോടൊപ്പം പുഞ്ചിരിച്ചും ആലിംഗനം ചെയ്തും രസിച്ചു. ഇത് ഒരു കുട്ടി തന്റെ പ്രതിബിംബത്തോടൊപ്പം കളിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ സാമീപ്യത്താൽ ആനന്ദവിവശരായ ഗോപികമാർക്ക് തങ്ങളുടെ മുടിയും വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് തടയാനായില്ല. ആകാശത്തിൽ ഉപസ്ഥിതരായി കൃഷ്ണന്റെ ഈ ലീലകൾ കണ്ട ദേവസ്ത്രീകൾ മോഹിതരായി. ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും പോലും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടുപോയി. ഓരോ ഗോപികയ്ക്കും ഒപ്പം ഓരോ കൃഷ്ണന്മാരായി ഭഗവാൻ സ്വയം മാറുകയായിരുന്നു. ആത്മസംതൃപ്തനായ ഭഗവാൻ അവർക്കായി ആ നൃത്തത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു. ഒടുവിൽ ഗോപികമാർ തളർന്നുവെന്നുകണ്ട കരുണാനിധിയായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൈകൾകൊണ്ട് അവരുടെ മുഖം തുടച്ചുകൊടുത്തു. ഗോപികമാർ പുഞ്ചിരിയോടെ തങ്ങളുടെ പ്രിയതമനെ നോക്കി. അവിടുത്തെ സ്പർശനത്താൽ ആനന്ദം അനുഭവിച്ച അവർ ഭഗവാന്റെ മംഗളകരമായ ലീലകളെ വാഴ്ത്തി പാടി.

രാസലീലയ്ക്ക് ശേഷം കൃഷ്ണൻ ഗോപികമാരുടെ തളർച്ച മാറ്റാനായി യമുനാ നദിയിൽ ഇറങ്ങി. വണ്ടുകൾ കൂടെപ്പാടി. ഒരു ഗജരാജൻ തന്റെ പത്നിമാരോടൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്. ശക്തനായ ഒരാന പാടത്തെ വരമ്പുകൾ തകർക്കുന്നത് പോലെ ഭഗവാൻ ലൗകികമായ എല്ലാ നിയമങ്ങൾക്കും അതീതനായി പ്രവർത്തിച്ചു. ജലത്തിൽ വച്ച് ഗോപികമാർ തന്തിരുവടിക്കുനേരെ വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചുകളിച്ചു. ദേവന്മാർ ആകാശത്തുനിന്ന് പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ഭഗവാൻ ആ കളിയിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. പിന്നീട് ഭഗവാൻ യമുനാതീരത്തെ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ വനത്തിലൂടെ നടന്നു. സുന്ദരിമാരായ ഗോപികമാർക്കും വണ്ടുകൾക്കുമൊപ്പം കൃഷ്ണൻ ഒരു മദയാനയെപ്പോലെ ശോഭിച്ചു. ഗോപികമാർക്ക് കൃഷ്ണനോട് അതിയായ അനുരാഗമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഭഗവാൻ ലൗകികമായ കാമവികാരങ്ങൾക്ക് അതീതനായിരുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ ദിവ്യലീലകൾക്കായി ആ ശരത്കാല രാത്രികൾ ഭഗവാൻ ഉപയോഗിച്ചു.

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് ചോദിച്ചു: അല്ലയോ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ!,  അധർമ്മം നശിപ്പിക്കാനും ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുമാണ് ഭഗവാൻ അവതരിച്ചത്. ധർമ്മസംരക്ഷകനായ അവിടുന്ന് എങ്ങനെയാണ് പരസ്ത്രീകളെ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട് ഇത്തരം പ്രവർത്തികൾ ചെയ്തത്? ഞങ്ങളുടെ സംശയം തീർത്തുതന്നാലും. ആത്മസംതൃപ്തനായ ഭഗവാൻ എന്തിനാണ് ഇപ്രകാരം പെരുമാറിയത്?

ശുകദേവൻ മറുപടി നൽകി: ശക്തരായ നിയന്താക്കൾ ചെയ്യുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ സാധാരണക്കാർക്ക് തെറ്റായി തോന്നാമെങ്കിലും അത് അവരെ ബാധിക്കില്ല. സർവ്വവും ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയെ മാലിന്യങ്ങൾ ബാധിക്കാത്തതുപോലെയാണത്. സാധാരണക്കാരൻ ഒരിക്കലും ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രവൃത്തികൾ അനുകരിക്കാൻ പാടില്ല. പരമശിവൻ കാളകൂടവിഷം കുടിച്ചതുപോലെയാണത്. മറ്റാരെങ്കിലും അത് ചെയ്താൽ നശിച്ചുപോകും. ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ സത്യമാണ്, അവിടുത്തെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കുകയാണ് ബുദ്ധിമാന്മാർ ചെയ്യേണ്ടത്. അഹങ്കാരമില്ലാത്ത മഹാത്മാക്കൾക്ക് പുണ്യപാപങ്ങൾ ബാധകമല്ലെങ്കിൽ, സർവ്വചരാചരങ്ങളുടെയും നാഥനായ ഭഗവാനെ എങ്ങനെ പാപം ബാധിക്കും? ഭഗവാന്റെ പാദസേവ ചെയ്യുന്ന ഭക്തരെ പോലും കർമ്മഫലങ്ങൾ ബാധിക്കില്ലെങ്കിൽ, തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം രൂപം എടുക്കുന്ന ഭഗവാനെ എങ്ങനെ കർമ്മം ബാധിക്കാനാണ്? ഗോപികമാരിലും അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരിലും സകല ജീവികളിലും സാക്ഷിയായി ഇരിക്കുന്നത് ഈ ഭഗവാനാണ്. അവിടുന്ന് തന്റെ ദിവ്യലീലകൾക്കായി രൂപം കൊള്ളുന്നു എന്ന് മാത്രം. ഭക്തരോടുള്ള കരുണ കാരണമാണ് ഭഗവാൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ വരുന്നത്. ഇത്തരം ലീലകൾ കേൾക്കുന്നവർക്ക് ഭഗവാനിൽ ഭക്തി വർദ്ധിക്കും. 

കൃഷ്ണന്റെ മായയാൽ ഗോപികമാരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ പത്നിമാർ അരികിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. അതിനാൽ അവർക്ക് അസൂയ തോന്നിയില്ല. രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഭഗവാന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ഗോപികമാർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

വൃന്ദാവനത്തിലെ ഗോപികമാരും കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള ഈ ദിവ്യലീലകൾ ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുകയോ വിവരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവർക്ക് ഭഗവാനിൽ ശുദ്ധഭക്തി ലഭിക്കും. അവർ ഹൃദയരോഗമായ കാമത്തെ അതിജീവിച്ച് സമാധാനം കണ്ടെത്തും.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തിമൂന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:32 ഗോപികമാർക്ക് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പുനർദര്ശനം നൽകുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 32

ഗോപികമാർക്ക് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പുനർദര്ശനം നൽകുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ, ഇപ്രകാരം ഹൃദയംഗമമായ രീതിയിൽ പാടുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തതിനൊടുവിൽ ആ ഗോപികമാർ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ അവർ അത്യധികം ആഗ്രഹിച്ചു. ആ സമയം, താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള തിരുമുഖത്ത് മന്ദഹാസവുമായി ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പൊടുന്നനെ ഗോപികമാരുടെ മുൻപിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വനമാലയണിഞ്ഞും പീതാംബരം ധരിച്ചും പ്രത്യക്ഷനായ ഭഗവാൻ, കാമദേവനെപ്പോലും മോഹിപ്പിക്കുന്ന സൗന്ദര്യമുള്ളവനായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണൻ തിരിച്ചുവന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗോപികമാരെല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. കൃഷ്ണനോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രാണൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഒരു ഗോപിക സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ കരം ഗ്രഹിച്ചു. മറ്റൊരുവൾ ചന്ദനം പുരട്ടിയ കൃഷ്ണന്റെ കൈ തന്റെ തോളിൽ വച്ചു. മെലിഞ്ഞ ശരീരമുള്ള ഒരു ഗോപിക ഭഗവാൻ ചവച്ച വെറ്റില ഭക്തിപൂർവ്വം തന്റെ കൈകളിൽ വാങ്ങി. മറ്റൊരു ഗോപിക കൃഷ്ണന്റെ പാദകമലങ്ങൾ തന്റെ മാറിടത്തിൽ വച്ചു. പ്രണയകോപത്താൽ ഒരു ഗോപിക തന്റെ അധരങ്ങൾ കടിക്കുകയും പുരികങ്ങൾ ചുളിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ നോക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ രൂക്ഷമായ നോട്ടം കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ മുറിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവം. മറ്റൊരു ഗോപിക തന്റെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മാതെ കൃഷ്ണന്റെ മുഖപത്മത്തിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു. എത്ര നോക്കിയിട്ടും അവളുടെ ദാഹം തീർന്നില്ല; ഭഗവദ്പാദങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുന്ന യോഗികൾക്ക് എത്ര ധ്യാനിച്ചാലും മതിവരാത്തതുപോലെയായിരുന്നു അത്. ഒരു ഗോപികയാകട്ടെ, തന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ ഭഗവാനെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആനയിച്ചു. കണ്ണുകളടച്ച്, രോമാഞ്ചത്തോടെ അവൾ ഉള്ളിൽ തന്തിരുവടിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ആത്മീയമായ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയ അവൾ ഭഗവാനെ ധ്യാനിക്കുന്ന ഒരു യോഗിയെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കണ്ണനെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാ ഗോപികമാരും വലിയ ഏതോ ഉത്സവത്തിലേതെന്നപോലെ ആനന്ദിച്ചു. ജ്ഞാനിയായ ഒരാളെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ സാധാരണക്കാർ തങ്ങളുടെ ദുഃഖങ്ങൾ മറക്കുന്നതുപോലെ അവർ വേർപാടിന്റെ വേദന മറന്നു. സകല ദുഃഖങ്ങളും നീങ്ങിയ ഗോപികമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഭഗവാൻ അച്യുതൻ അതീവ തേജസ്സോടെ ശോഭിച്ചു. ഹേ രാജാവേ!, തന്റെ ആത്മീയശക്തികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട പരമാത്മാവിനെപ്പോലെയായിരുന്നു കൃഷ്ണൻ അപ്പോൾ കാണപ്പെട്ടത്. 

സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാൻ ഗോപികമാരെയും കൂട്ടി കാളിന്ദീനദിക്കരയിലേക്ക് പോയി. തിരമാലകളാകുന്ന കൈകൾകൊണ്ട് കാളിന്ദി അവിടെ മണൽത്തിട്ടകൾ ഒരുക്കിയിരുന്നു. വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കുന്ദപുഷ്പങ്ങളുടെയും മന്ദാരപുഷ്പങ്ങളുടെയും സുഗന്ധം വഹിച്ചെത്തുന്ന കാറ്റ് വണ്ടുകളെ ആകർഷിച്ചു. ശരത്കാലചന്ദ്രന്റെ നിലാവ് രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിനെ അകറ്റിയിരുന്നു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടതിലൂടെ ലഭിച്ച ആനന്ദം അവരുടെ ഹൃദയവേദനയെ ഇല്ലാതാക്കി. അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നിറവേറി. തങ്ങളുടെ പ്രിയസുഹൃത്തായ കൃഷ്ണന് ഇരിക്കാനായി അവർ തങ്ങളുടെ കുങ്കുമം പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു ആസനം ഒരുക്കി. മഹായോഗികൾ തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പീഠമൊരുക്കി ആരാധിക്കുന്ന പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, ആ ഗോപികമാരുടെ മധ്യത്തിൽ അവർ നൽകിയ ആ ആസനത്തിൽ ഇരുന്നു. മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെയും സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും ഇരിപ്പിടമായ അവിടുത്തെ ദിവ്യരൂപം ഗോപികമാർ ആരാധിച്ചപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു. ഗോപികമാരിൽ കൃഷ്ണൻ പ്രണയാഭിലാഷങ്ങൾ ഉണർത്തിയിരുന്നു. അവർ മന്ദഹാസത്തോടെയും പുരികക്കൊടികൾ കൊണ്ടുള്ള ചലനങ്ങൾ കൊണ്ടും ഭഗവാനെ വന്ദിച്ചു. അവർ തന്തിരുവടിയുടെ കൈകളും പാദങ്ങളും തങ്ങളുടെ മടിയിൽ വെച്ച് തടവിക്കൊടുത്തു. എങ്കിലും അവരിൽ ചെറിയൊരു പരിഭവം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ അവർ അദ്ദേഹത്തോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: ചിലർ തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മാത്രമേ തിരികെ സ്നേഹിക്കൂ. മറ്റുചിലർ തങ്ങളോട് താല്പര്യമില്ലാത്തവരെയും ശത്രുതയുള്ളവരെയും പോലും സ്നേഹിക്കും. എന്നാൽ വേറെ ചിലർ ആരോടും സ്നേഹം കാണിക്കില്ല. പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണാ, ഇതിന്റെ പൊരുൾ ഞങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിച്ചു തന്നാലും.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: സ്വന്തം ലാഭത്തിനായിമാത്രം പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വാർത്ഥരാണ്. അവർക്കിടയിൽ യഥാർത്ഥ സൗഹൃദമില്ല, അവർ ധർമ്മം പിന്തുടരുന്നവരുമല്ല. ലാഭപ്രതീക്ഷയില്ലെങ്കിൽ അവർ സ്നേഹിക്കുകയുമില്ല. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗോപികമാരേ!, ചിലർ ദയയുള്ളവരായതുകൊണ്ടോ, മറ്റുള്ളവരോട്, സ്വന്തം കുട്ടികളോട് മാതാപിതാക്കൾക്കെന്നപോലെ, സ്വാഭാവികമായ വാത്സല്യം ഉള്ളതുകൊണ്ടോ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവർ തിരിച്ചു സ്നേഹിക്കാത്തവരെപ്പോലും സേവിക്കുന്നു. അവർ നിഷ്കളങ്കമായ ധർമ്മത്തിന്റെ പാത പിന്തുടരുന്ന യഥാർത്ഥ അഭ്യുദയകാംക്ഷികളാണ്. എന്നാൽ മറ്റു ചിലരുണ്ട്; അവർ ആത്മീയമായി തൃപ്തരോ ലൗകികമായി എല്ലാം നേടിയവരോ ആയിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ അവർ നന്ദിയില്ലാത്തവരോ ഗുരുജനങ്ങളോട് അസൂയയുള്ളവരോ ആയിരിക്കും. അങ്ങനെയുള്ളവർ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെപ്പോലും സ്നേഹിക്കുകയില്ല.

എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ ഉടനെ തിരികെ സ്നേഹിക്കാത്തത് അഥവാ ഉടൻ അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നത് അവരുടെ സ്നേഹവും ഭക്തിയും വർദ്ധിപ്പിക്കാനാണ്. അത് ഒരു ദരിദ്രൻ തനിക്ക് കിട്ടിയ നിധി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതിനെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിച്ചു കഴിയുന്നതുപോലെയാണ്. നിങ്ങളും എന്നെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്. പ്രിയപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളേ, എനിക്കുവേണ്ടി നിങ്ങൾ ലോകമര്യാദകളും വേദവിധികളും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, എന്നോടുള്ള നിങ്ങളുടെ ഭക്തിയും സ്നേഹവും വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്. നിങ്ങളുടെ കണ്ണിൽനിന്ന് മറഞ്ഞപ്പോഴും ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനാൽ പ്രിയപ്പെട്ട ഗോപികമാരേ!, എന്നോട് പരിഭവം കാണിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് പകരമായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സു മുഴുവൻ പരിശ്രമിച്ചാലും എനിക്ക് ഒന്നും നൽകാനാവില്ല. എന്നോടുള്ള നിങ്ങളുടെ ബന്ധം അത്രമേൽ പരിശുദ്ധമാണ്. തകർക്കാൻ പ്രയാസമായ കുടുംബബന്ധങ്ങൾ എനിക്കുവേണ്ടി നിങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ മഹത്തായ പ്രവർത്തികൾ തന്നെ അതിനുള്ള പ്രതിഫലമായി ഭവിക്കട്ടെ.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തിരണ്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

ഗോപികാഗീതം

ഗോപികാഗീതം 

ജയതി തേഽധികം ജന്മനാ വ്രജഃ 

ശ്രയത ഇന്ദിരാ ശശ്വദത്ര ഹി । 

ദയിത ദൃശ്യതാം ദിക്ഷു താവകാ- 

സ്ത്വയി ധൃതാസവസ്ത്വാം വിചിന്വതേ ॥ 1 ॥

ശരദുദാശയേ സാധുജാതസത്- 

സരസിജോദരശ്രീമുഷാ ദൃശാ । 

സുരതനാഥ തേഽശുല്കദാസികാ 

വരദ നിഘ്നതോ നേഹ കിം വധഃ ॥ 2 ॥

വിഷജലാപ്യയാദ് വ്യാളരാക്ഷസാദ് 

വവർഷമാരുതാദ് വൈദ്യുതാനലാത് ।

വൃഷമയാത്മജാദ് വിശ്വതോ ഭയാ-

ദൃഷഭ തേ വയം രക്ഷിതാ മുഹുഃ ॥ 3 ॥

ന ഖലു ഗോപീകാനന്ദനോ ഭവാൻ 

അഖിലദേഹിനാമന്തരാത്മദൃക് । 

വിഖനസാർഥിതോ വിശ്വഗുപ്തയേ 

സഖ ഉദേയിവാൻ സാത്വതാം കുലേ ॥ 4 ॥

വിരചിതാഭയം വൃഷ്ണിധൂര്യ തേ 

ചരണമീയുഷാം സംസൃതേർഭയാത് । 

കരസരോരുഹം കാന്ത കാമദം 

ശിരസി ധേഹി നഃ ശ്രീകരഗ്രഹമ് ॥ 5 ॥

വ്രജജനാർതിഹൻ വീര യോഷിതാം 

നിജജനസ്മയധ്വംസനസ്മിത । 

ഭജ സഖേ ഭവത്കിങ്കരീഃ സ്മ നോ 

ജലരുഹാനനം ചാരു ദർശയ ॥ 6 ॥

പ്രണതദേഹിനാം പാപകർഷണം

തൃണചരാനുഗം ശ്രീനികേതനം ।

ഫണിഫണാർപിതം തേ പദാംബുജം

കൃണു കുചേഷു നഃ കൃന്ധി ഹൃച്ഛയമ് ॥ 7 ॥

മധുരയാ ഗിരാ വൽഗുവാക്യയാ

ബുധമനോജ്ഞയാ പുഷ്കരേക്ഷണ ।

വിധികരീരിമാ വീര മുഹ്യതീർ

അധരസീധുനാപ്യായയസ്വ നഃ ॥ 8 ॥

തവ കഥാമൃതം തപ്തജീവനം

കവിഭിരീഡിതം കല്മഷാപഹം ।

ശ്രവണമംഗളം ശ്രീമദാതതംഭുവി 

ഗൃണന്തി യേ ഭൂരിദാ ജനാഃ ॥ 9 ॥

പ്രഹസിതം പ്രിയ പ്രേമവീക്ഷണം

വിഹരണം ച തേ ധ്യാനമംഗലം ।

രഹസി സംവിദോ യാ ഹൃദിസ്പൃശഃ

കുഹക നോ മനഃ ക്ഷോഭയന്തി ഹി ॥ 10 ॥

ചലസി യദ് വ്രജാച്ചാരയൻ പശൂൻ

നലിനസുന്ദരം നാഥ തേ പദം ।

ശിലതൃണാങ്കുരൈഃ സീദതീതി നഃ

കലിലതാം മനഃ കാന്ത ഗച്ഛതി ॥ 11 ॥

ദിനപരിക്ഷയേ നീലകുന്തലൈർ

വനരുഹാനനം ബിഭ്രദാവൃതം ।

ഘനരജസ്വലം ദർശയൻ മുഹുർ

മനസി നഃ സ്മരം വീര യച്ഛസി ॥ 12 ॥

പ്രണതകാമദം പദ്മജാർചിതം 

ധരണിമണ്ഡനം ധേയമാപദി । 

ചരണപങ്കജം ശന്തമം ച തേ 

രമണ നഃ സ്തനേഷ്വർപയാധിഹൻ ॥ 13 ॥

സുരതവർധനം ശോകനാശനം 

സ്വരിതവേണുനാ സുഷ്ഠു ചുംബിതം । 

ഇതരരാഗവിസ്മാരണം നൃണാം 

വിതര വീര നസ്തേഽധരാമൃതം ॥ 14 ॥

അടതി യദ് ഭവാൻ അഹ്നി കാനനം

ത്രുടി യുഗായതേ ത്വാമപശ്യതാം ।

കുിലകുന്തളം ശ്രീമുഖം ച തേ

ജഡ ഉദീക്ഷതാം പക്ഷ്മകൃദ് ദൃശാം ॥ 15 ॥

പതിസുതാൻവയഭ്രാതൃബാന്ധവാ-

നതിവിലങ്‌ഘ്യ തേഽന്ത്യച്യുതാഗതാഃ ।

ഗതിവിദസ്തവോദ്ഗീതമോഹിതാഃ

കിതവ യോഷിതഃ കസ്ത്യജേന്നിശി ॥ 16 ॥

രഹസി സംവിദം ഹൃച്ഛയോദയം

പ്രഹസിതാനനം പ്രേമവീക്ഷണം ।

ബൃഹദുരഃ ശ്രിയോ വീക്ഷ്യ ധാമ തേ

മുഹുരതിസ്പൃഹാ മുഹ്യതേ മനഃ ॥ 17 ॥

വ്രജവനൗകസാം വ്യക്തിരങ്ഗ തേ 

വൃജിനഹന്ത്യലം വിശ്വമംഗലം । 

ത്യജ മനാക് ച നസ്ത്വത്സ്പൃഹാത്മനാം 

സ്വജനഹൃദ്രുജാം യന്നിഷൂദനം ॥ 18 ॥

യത്തേ സുജാതചരണാമ്ബുരുഹം സ്തനേഷുഭീതാഃ 

ശനൈഃ പ്രിയ ദധീമഹി കർക്കശേഷു ।

തേനാടവീമടതി തദ് വ്യഥതേ ന കിംസ്വിത്

കൂർപാദിഭിർഭ്രമതി ധീർഭവദായുഷാം നഃ ॥ 19 ॥

-- ശുഭം --

10:31 ഗോപികാഗീതം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 31

ഗോപികാഗീതം

ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, നിന്റെ ജനനം വ്രജഭൂമിയെ അത്യന്തം മഹിമയുള്ളതാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഐശ്വര്യദേവതയായ ലക്ഷ്മിദേവി എന്നും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. നിനക്കു വേണ്ടി മാത്രമാണ് നിന്റെ ദാസികളായ ഞങ്ങൾ പ്രാണൻ നിലനിർത്തുന്നത്. ഞങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും നിന്നെ തിരയുകയാണ്, ദയവായി ഞങ്ങൾക്ക് ദർശനം നൽകിയാലും. അല്ലയോ പ്രേമസ്വരൂപനായ ഭഗവാനേ!, ശരത്കാലത്തിൽ കുളത്തിൽ വിരിയുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ താമരപ്പൂവിന്റെ ഉള്ളിതളിനേക്കാൾ സുന്ദരമാണ് നിന്റെ നോട്ടം. വരദായകനായ നീ, യാതൊരു പ്രതിഫലവും ഇച്ഛിക്കാതെ ഞങ്ങളെത്തന്നെ നിനക്കായി സമർപ്പിച്ച ഈ ദാസികളെ വധിക്കുകയാണോ? ഇത് സത്യത്തിൽ കൊലപാതകമല്ലേ? മഹാപുരുഷനായ നീ പലപ്പോഴും ഞങ്ങളെ സകല വിപത്തുകളിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.  വിഷജലത്തിൽനിന്നും, അഘൻ എന്ന ക്രൂരനായ സർപ്പത്തിൽനിന്നും, പെരുമഴയിൽനിന്നും, ചുഴലിക്കാറ്റിൽനിന്നും, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രായുധത്തിൽനിന്നും, അരിഷ്ടാസുരനിൽനിന്നും, മയപുത്രനായ വ്യോമാസുരനിൽനിന്നുമൊക്കെ നീ ഞങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിച്ചു.

സുഹൃത്തേ!, നീ യശോദയുടെ മകൻ മാത്രമല്ല, സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന സാക്ഷിയാണ്. പ്രപഞ്ചത്തെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രാർത്ഥനയെത്തുടർന്ന് നീ ഇപ്പോൾ സാത്വതവംശത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വൃഷ്ണിവംശജരിൽ ഉത്തമനായവനേ!, സംസാരഭയത്താൽ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവർക്ക് അഭയം നൽകുന്നതും, ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ കരം ഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ നിന്റെ താമരക്കൈകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ സഫലമാക്കുന്ന ആ തൃക്കൈകൾ, ഞങ്ങളുടെ ശിരസ്സിൽ വെച്ചാലും. അല്ലയോ വ്രജവാസികളുടെ ദുഃഖം തീർക്കുന്നവനേ!, സ്ത്രീകൾക്ക് വീരനായവനേ!, നിന്റെ പുഞ്ചിരി ഭക്തരുടെ മിഥ്യാഭിമാനത്തെ തകർക്കുന്നു. പ്രിയസുഹൃത്തേ!, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസികളായി സ്വീകരിച്ച് നിന്റെ സുന്ദരമായ താമരമുഖം ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതന്നാലും. നിന്നെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ പാപങ്ങളെ നിന്റെ പാദകമലങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു. പശുക്കളുടെ പിന്നാലെ നടന്നുനീങ്ങുന്ന ആ പാദങ്ങൾ ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ നിത്യമായ വാസസ്ഥലമാണ്. കാളിയന്റെ ഫണങ്ങളിൽ നീ പതിപ്പിച്ച ആ പാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കുകയും ഞങ്ങളിലെ കാമത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്താലും.

ഹേ താമരക്കണ്ണാ!, ജ്ഞാനികളുടെ മനസ്സിനെപ്പോലും ആകർഷിക്കുന്ന നിന്റെ മധുരമായ ശബ്ദവും വാക്കുകളും ഞങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും മോഹിപ്പിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വീരനായ ഭഗവാനേ!, നിന്റെ അധരാമൃതം കൊണ്ട് നിന്റെ ദാസികളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചാലും. നിന്റെ വാക്കുകളിലെ അമൃതും നിന്റെ ലീലകളുടെ വർണ്ണനയും ഈ ലൗകികലോകത്ത് കഷ്ടപ്പെടുന്നവരുടെ ജീവശ്വാസമാണ്. ജ്ഞാനികളായ മഹർഷിമാർ പ്രചരിപ്പിച്ച ഈ കഥകൾ പാപങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയും കേൾക്കുന്നവർക്ക് സൗഭാഗ്യം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകമെമ്പാടും വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഈ കഥകൾ ആത്മീയശക്തി നിറഞ്ഞതാണ്. നിന്റെ സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ തീർച്ചയായും വലിയ ദാനശീലരാണ്. നിന്റെ പുഞ്ചിരിയും, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ നോട്ടവും, നാം ഒന്നിച്ച് ആസ്വദിച്ച രഹസ്യലീലകളും സംഭാഷണങ്ങളും ധ്യാനിക്കാൻ ഏറ്റവും മംഗളകരമാണ്, അവ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു. എങ്കിലും അല്ലയോ വഞ്ചകാ!, അവ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അത്യന്തം വ്യാകുലപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രിയനാഥാ!, നീ പശുക്കളെ മേയ്ക്കാനായി വനത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, താമരയേക്കാൾ മൃദുലമായ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ പുല്ലും കല്ലും തട്ടി വേദനിക്കുല്ലോ എന്ന ചിന്ത ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. വൈകുന്നേരം, പൊടിപടലങ്ങൾ പുരണ്ടതും ചുരുണ്ട മുടിയിഴകളാൽ അലംകൃതവുമായ നിന്റെ മുഖപത്മം നീ ഞങ്ങൾക്ക് കാട്ടിത്തരുന്നു. ഹേ വീരാ!, അത് ഞങ്ങളിൽ നിന്നോടുള്ള അനുരാഗം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മാവ് പോലും പൂജിക്കുന്ന നിന്റെ പാദകമലങ്ങൾ നിന്നെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. അവ ഭൂമിയുടെ ആഭരണമാണ്, പരമമായ സംതൃപ്തി നൽകുന്നവയാണ്. വിപത്തുകളിൽ ധ്യാനിക്കാൻ ഉത്തമമായ ആ പാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെച്ചാലും. ഹേ വീരാ!, ദുഃഖം അകറ്റുന്നതും ആനന്ദം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതുമായ നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയാലും. നിന്റെ വേണുഗാനത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ആ അമൃതം മറ്റെല്ലാ താല്പര്യങ്ങളെയും മറക്കാൻ ഞങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. പകൽ സമയം നീ വനത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാതിരിക്കുന്ന ഒരു നിമിഷം പോലും ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു യുഗമായി തോന്നുന്നു. കുറുനിരകളാൽ അലംകൃതമായ നിന്റെ സുന്ദരമുഖം കാണാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, കണ്ണിന്റെ പീലികൾ സൃഷ്ടിച്ച ആ ബ്രഹ്മാവിനെ ഞങ്ങൾ ബുദ്ധിശൂന്യനായി കാണുന്നു. കാരണം ആ പീലികൾ നിന്നെ കാണുന്നതിന് തടസ്സമാകുന്നു. ഹേ അച്യുതാ!, ഞങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നതെന്ന് നിനക്കറിയാം. നിന്റെ വേണുഗാനത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി അർദ്ധരാത്രിയിൽ നിന്നെ കാണാൻ വന്ന യുവതികളെ നിന്നെപ്പോലൊരു വഞ്ചകനല്ലാതെ മറ്റാരെങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കുമോ? നിന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി ഞങ്ങൾ ഭർത്താക്കന്മാരെയും കുട്ടികളെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നവരാണ്. നിന്നോടൊപ്പമുള്ള രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങളും, നിന്റെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവും, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ നോട്ടവും, ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ വാസസ്ഥലമായ നിന്റെ വിശാലമായ വക്ഷസ്സും ഓർക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും വീണ്ടും മോഹാലസ്യപ്പെടുന്നു. നിന്നെ കാണാനുള്ള അതിയായ ആഗ്രഹം ഞങ്ങളിൽ വളരുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ടവനേ!, നിന്റെ മംഗളകരമായ സാന്നിധ്യം ഈ വനത്തിൽ വസിക്കുന്നവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. നിന്റെ സാമീപ്യത്തിനായി ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് കൊതിക്കുകയാണ്. നിന്റെ ഭക്തരുടെ ഹൃദയരോഗത്തിന് പരിഹാരമായ ആ മരുന്ന്, നിന്റെ ദർശനം, അത് ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയാലും പ്രഭോ!. പ്രിയതമാ! നിന്റെ പാദകമലങ്ങൾ അത്യന്തം മൃദുലമാണ്. അവ വേദനിക്കും എന്ന് ഭയന്നാണ് ഞങ്ങൾ അവ പതുക്കെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെക്കുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം നിന്നിൽ മാത്രമാണ്. വനവീഥികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ കല്ലുകൾ തട്ടി മുറിവേൽക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയാൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് നീറുകയാണ്.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

ഗോപികാഗീതം

ജയതി തേഽധികം ജന്മനാ വ്രജഃ 

ശ്രയത ഇന്ദിരാ ശശ്വദത്ര ഹി । 

ദയിത ദൃശ്യതാം ദിക്ഷു താവകാ- 

സ്ത്വയി ധൃതാസവസ്ത്വാം വിചിന്വതേ ॥ 1 ॥

ശരദുദാശയേ സാധുജാതസത്- 

സരസിജോദരശ്രീമുഷാ ദൃശാ । 

സുരതനാഥ തേഽശുല്കദാസികാ 

വരദ നിഘ്നതോ നേഹ കിം വധഃ ॥ 2 ॥

വിഷജലാപ്യയാദ് വ്യാളരാക്ഷസാദ് 

വവർഷമാരുതാദ് വൈദ്യുതാനലാത് ।

വൃഷമയാത്മജാദ് വിശ്വതോ ഭയാ-

ദൃഷഭ തേ വയം രക്ഷിതാ മുഹുഃ ॥ 3 ॥

ന ഖലു ഗോപീകാനന്ദനോ ഭവാൻ 

അഖിലദേഹിനാമന്തരാത്മദൃക് । 

വിഖനസാർഥിതോ വിശ്വഗുപ്തയേ 

സഖ ഉദേയിവാൻ സാത്വതാം കുലേ ॥ 4 ॥

വിരചിതാഭയം വൃഷ്ണിധൂര്യ തേ 

ചരണമീയുഷാം സംസൃതേർഭയാത് । 

കരസരോരുഹം കാന്ത കാമദം 

ശിരസി ധേഹി നഃ ശ്രീകരഗ്രഹമ് ॥ 5 ॥

വ്രജജനാർതിഹൻ വീര യോഷിതാം 

നിജജനസ്മയധ്വംസനസ്മിത । 

ഭജ സഖേ ഭവത്കിങ്കരീഃ സ്മ നോ 

ജലരുഹാനനം ചാരു ദർശയ ॥ 6 ॥

പ്രണതദേഹിനാം പാപകർഷണം

തൃണചരാനുഗം ശ്രീനികേതനം ।

ഫണിഫണാർപിതം തേ പദാംബുജം

കൃണു കുചേഷു നഃ കൃന്ധി ഹൃച്ഛയമ് ॥ 7 ॥

മധുരയാ ഗിരാ വൽഗുവാക്യയാ

ബുധമനോജ്ഞയാ പുഷ്കരേക്ഷണ ।

വിധികരീരിമാ വീര മുഹ്യതീർ

അധരസീധുനാപ്യായയസ്വ നഃ ॥ 8 ॥

തവ കഥാമൃതം തപ്തജീവനം

കവിഭിരീഡിതം കല്മഷാപഹം ।

ശ്രവണമംഗളം ശ്രീമദാതതംഭുവി 

ഗൃണന്തി യേ ഭൂരിദാ ജനാഃ ॥ 9 ॥

പ്രഹസിതം പ്രിയ പ്രേമവീക്ഷണം

വിഹരണം ച തേ ധ്യാനമംഗലം ।

രഹസി സംവിദോ യാ ഹൃദിസ്പൃശഃ

കുഹക നോ മനഃ ക്ഷോഭയന്തി ഹി ॥ 10 ॥

ചലസി യദ് വ്രജാച്ചാരയൻ പശൂൻ

നലിനസുന്ദരം നാഥ തേ പദം ।

ശിലതൃണാങ്കുരൈഃ സീദതീതി നഃ

കലിലതാം മനഃ കാന്ത ഗച്ഛതി ॥ 11 ॥

ദിനപരിക്ഷയേ നീലകുന്തലൈർ

വനരുഹാനനം ബിഭ്രദാവൃതം ।

ഘനരജസ്വലം ദർശയൻ മുഹുർ

മനസി നഃ സ്മരം വീര യച്ഛസി ॥ 12 ॥

പ്രണതകാമദം പദ്മജാർചിതം 

ധരണിമണ്ഡനം ധേയമാപദി । 

ചരണപങ്കജം ശന്തമം ച തേ 

രമണ നഃ സ്തനേഷ്വർപയാധിഹൻ ॥ 13 ॥

സുരതവർധനം ശോകനാശനം 

സ്വരിതവേണുനാ സുഷ്ഠു ചുംബിതം । 

ഇതരരാഗവിസ്മാരണം നൃണാം 

വിതര വീര നസ്തേഽധരാമൃതം ॥ 14 ॥

അടതി യദ് ഭവാൻ അഹ്നി കാനനം

ത്രുടി യുഗായതേ ത്വാമപശ്യതാം ।

കുിലകുന്തളം ശ്രീമുഖം ച തേ

ജഡ ഉദീക്ഷതാം പക്ഷ്മകൃദ് ദൃശാം ॥ 15 ॥

പതിസുതാൻവയഭ്രാതൃബാന്ധവാ-

നതിവിലങ്‌ഘ്യ തേഽന്ത്യച്യുതാഗതാഃ ।

ഗതിവിദസ്തവോദ്ഗീതമോഹിതാഃ

കിതവ യോഷിതഃ കസ്ത്യജേന്നിശി ॥ 16 ॥

രഹസി സംവിദം ഹൃച്ഛയോദയം

പ്രഹസിതാനനം പ്രേമവീക്ഷണം ।

ബൃഹദുരഃ ശ്രിയോ വീക്ഷ്യ ധാമ തേ

മുഹുരതിസ്പൃഹാ മുഹ്യതേ മനഃ ॥ 17 ॥

വ്രജവനൗകസാം വ്യക്തിരങ്ഗ തേ 

വൃജിനഹന്ത്യലം വിശ്വമംഗലം । 

ത്യജ മനാക് ച നസ്ത്വത്സ്പൃഹാത്മനാം 

സ്വജനഹൃദ്രുജാം യന്നിഷൂദനം ॥ 18 ॥

യത്തേ സുജാതചരണാമ്ബുരുഹം സ്തനേഷുഭീതാഃ 

ശനൈഃ പ്രിയ ദധീമഹി കർക്കശേഷു ।

തേനാടവീമടതി തദ് വ്യഥതേ ന കിംസ്വിത്

കൂർപാദിഭിർഭ്രമതി ധീർഭവദായുഷാം നഃ ॥ 19 ॥

10:30 കൃഷ്ണനെ തിരയുന്ന ഗോപിമാർ

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 30

കൃഷ്ണനെ തിരയുന്ന ഗോപിമാർ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ  ശ്രീ പരീക്ഷിത്തേ!, രാസലീലയ്ക്കിടയിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, തങ്ങളുടെ ഇണയെ നഷ്ടപ്പെട്ട പെണ്ണാനകളുടെ കൂട്ടത്തെപ്പോലെ ഗോപികമാർ അങ്ങേയറ്റം ദുഃഖിതരായി. കൃഷ്ണനെ ഓർത്തപ്പോൾ, അവിടുത്തെ നടത്തം, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ പുഞ്ചിരി, ലീലാവിലാസത്തോടുള്ള നോട്ടം, മനോഹരമായ സംഭാഷണങ്ങൾ, അവിടുന്ന് അവരോടൊപ്പം ആസ്വദിച്ച മറ്റ് ലീലകൾ എന്നിവയാൽ ആ ഗോപസ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞൊഴുകി. രമാനാഥനായ കൃഷ്ണന്റെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയ അവർ ഭഗവാന്റെ വിവിധ ദിവ്യലീലകൾ അനുകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണന്റെ ചിന്തകളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നതിനാൽ, ആ ഗോപിമാരുടെ ശരീരങ്ങൾ അവിടുത്തെ ചലനങ്ങളെയും പുഞ്ചിരിയെയും നോട്ടത്തെയും സംസാരത്തെയും മറ്റ് സവിശേഷതകളെയുമെല്ലാം അനുകരിച്ചു. അവിടുത്തെ ലീലകൾ ഓർത്തും അവിടുത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയും മതിഭ്രമം ബാധിച്ചതുപോലെ അവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു, "ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ!"... "ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ!" കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ പാടിക്കൊണ്ട്, അവർ ഒരു കൂട്ടം ഭ്രാന്തികളെപ്പോലെ വൃന്ദാവനത്തിലെ വനമെങ്ങും അവനെ തിരഞ്ഞുനടന്നു. ആകാശംപോലെ സർവ്വചരാചരങ്ങളുടെയും അകത്തും പുറത്തും സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്ന നിന്തിരുവടിയെക്കുറിച്ച് അവർ വൃക്ഷങ്ങളോട് പോലും ചോദിച്ചു.

ഗോപിമാർ പറഞ്ഞു: ഹേ അരയാൽ മരമേ!, പ്ലാക്ഷമേ!, പേരാൽ മരമേ!, നിങ്ങൾ കൃഷ്ണനെ കണ്ടോ? നന്ദമഹാരാജന്റെ പുത്രൻ തന്റെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ പുഞ്ചിരികൊണ്ടും നോട്ടംകൊണ്ടും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് കവർന്ന് എവിടെയോ പോയിരിക്കുകയാണ്. ഹേ കുരബകമേ!, അശോകമേ!, നാഗമേ!, പുന്നാഗമേ!, ചെമ്പകമേ!, ആരിലെയും അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുന്ന ആ കൃഷ്ണൻ ഈ വഴി കടന്നുപോയോ? ഏറ്റം കരുണയുള്ള ഹേ തുളസി!, നിനക്ക് ഗോവിന്ദന്റെ പാദങ്ങൾ പ്രിയപ്പെട്ടതാണല്ലോ, അച്യുതൻ നിന്നെ ധരിച്ചുകൊണ്ട്, തേനീച്ചക്കൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഈ വഴി നടന്നുപോകുന്നത് നീ കണ്ടോ? ഹേ മാലതീ!, മല്ലികേ!, ജാതീ!, യൂഥികേ!, മാധവൻ തന്റെ കരസ്പർശത്താൽ നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം നൽകിക്കൊണ്ട് ഇതിലേ കടന്നുപോയിരുന്നോ? ഹേ ചൂതമേ!, പ്രിയാലമേ!, പനസമേ!, ആസനമേ!, കോവിദാരമേ!, ജംബൂ!, അർക്ക!, ബിൽവ!, ബകുളമേ!, ആമ്രവൃക്ഷങ്ങളേ!, കടമ്പമേ!, നീപമേ!, യമുനാതീരത്ത് വസിക്കുന്നവരും മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി സ്വന്തം ജീവിതം സമർപ്പിച്ചവരുമായ സസ്യലതാദികളേ!, ഞങ്ങൾ ഗോപിമാർക്ക് ബുദ്ധിഭ്രമം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു, കൃഷ്ണൻ എവിടെപ്പോയെന്ന് ദയവായി ഞങ്ങളോട് പറയൂ.

ഹേ ഭൂമിമാതാവേ!, കേശവന്റെ താമരപ്പാടങ്ങളുടെ സ്പർശനം ലഭിക്കാൻ നീ എന്ത് തപസ്സാണ് ചെയ്തത്? ആ സന്തോഷം കാരണമാണല്ലോ നിന്റെ രോമകൂപങ്ങൾ (പുല്ലുകൾ) സന്തോഷത്താൽ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുന്നത്. ഈ അവസ്ഥയിൽ നീ അതീവ സുന്ദരിയായി കാണപ്പെടുന്നു. ഭഗവാന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവതാരത്തിലാണോ നിനക്ക് ഈ ആനന്ദം ലഭിച്ചത്, അതോ പണ്ട് വാമനദേവനായി ആ പങ്കജപാദങ്ങളാൽ നിന്നെ സ്പർശിച്ചപ്പോഴാണോ?, അതോ വരാഹദേവനായി നിന്നെ പുണർന്നപ്പോഴോ? ഹേ സുഹൃത്തേ! (പെൺമാൻ), നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ആനന്ദം നൽകിക്കൊണ്ട് അച്യുതൻ തന്റെ പ്രിയതമയോടൊപ്പം ഇവിടെ വന്നിരുന്നോ? അവിടുത്തെ വനമാലയിലെ കുന്ദപുഷ്പങ്ങളുടെ സുഗന്ധം ഇതാ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നു. തന്റെ കാമുകിയെ പുണർന്നപ്പോൾ അവളുടെ മാറിലെ കുങ്കുമം ആ മാലയിൽ പറ്റിയിട്ടുണ്ടാകണം. ഹേ വൃക്ഷങ്ങളെ, നിങ്ങൾ വണങ്ങിനിൽക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ കാണുന്നു. തുളസീമഞ്ജരികൾ അണിഞ്ഞ മാലയുമായി ബലരാമന്റെ അനുജൻ ഇതുവഴി നടന്നപ്പോൾ, തന്റെ സ്നേഹനിർഭരമായ നോട്ടം കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ വന്ദനം അവിടുന്ന് സ്വീകരിച്ചിരുന്നോ? അവിടുന്ന് തന്റെ ഒരു കൈ പ്രിയതമയുടെ തോളിൽ വെച്ചും മറുകയ്യിൽ ഒരു താമരപ്പൂ പിടിച്ചുമായിരിക്കണം നടന്നിട്ടുണ്ടാവുക. സഖിമാരേ!, നമുക്ക് ഈ ലതകളോട് കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാം. തങ്ങളുടെ ഭർത്താവായ ഈ മരത്തെ അവ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ നഖങ്ങൾ അവയെ സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. അതുകൊണ്ടല്ലേ ആനന്ദത്താൽ അവയിൽ തളിരുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. 

രാജൻ!, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണനെ തിരഞ്ഞ് തളർന്ന ഗോപിമാർ, അവിടുത്തെ ചിന്തകളിൽ പൂർണ്ണമായും മുഴുകി അവിടുത്തെ ലീലകൾ അഭിനയിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ഗോപിക പൂതനയായി അഭിനയിച്ചു, മറ്റൊരാൾ ബാലകൃഷ്ണനായി അവളുടെ മുല കുടിക്കുന്നതായി ഭാവിക്കുന്നു. വേറൊരു ഗോപിക കുഞ്ഞു കൃഷ്ണനെപ്പോലെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ശകടസുരനായി അഭിനയിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഗോപിയെ തൊഴിച്ചു. ഒരു ഗോപിക തൃണാവർത്തനായി ഉണ്ണികൃഷ്ണനായി അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു മറ്റൊരാളെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി. മറ്റൊരു ഗോപികയാകട്ടെ കാൽത്തളകൾ കിലുക്കിക്കൊണ്ട് മുട്ടിലിഴഞ്ഞു നടന്നു. രണ്ട് ഗോപികമാർ രാമനായും കൃഷ്ണനായും അഭിനയിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ ഗോപബാലന്മാരായി. ഒരു ഗോപിക വത്സാസുരനെ വധിക്കുന്നതായും മറ്റൊരു ഗോപിക ബകാസുരവധം നടത്തുന്നതായും അഭിനയിച്ചു. ദൂരേക്ക് മേയാൻ പോയ പശുക്കളെ കൃഷ്ണൻ വിളിക്കുന്നതും, ഓടക്കുഴൽ ഊതുന്നതും, ലീലകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതും ഒരു ഗോപി കൃത്യമായി അനുകരിച്ചപ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ "നന്നായിരിക്കുന്നു! നന്നായിരിക്കുന്നു!" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രശംസിച്ചു. മറ്റൊരു ഗോപിക, മനസ്സ് കൃഷ്ണനിൽ ഉറപ്പിച്ച്, തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് നടന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ! എന്റെ നടത്തം എത്ര മനോഹരമാണെന്ന് നോക്കൂ!"... "കാറ്റിനെയും മഴയെയും പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാം," എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മറ്റൊരു ഗോപിക തന്റെ മേൽവസ്ത്രം ഗോവർദ്ധനോദ്ധാരണം എന്നതുപോലെ തലയ്ക്ക് മുകളിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.

ശുകദേവൻ വീണ്ടും തുടർന്നു: ഹേ രാജാവേ!, ഒരു ഗോപികായാകട്ടെ, മറ്റൊരുവളുടെ തോളിൽ കയറി അവളുടെ തലയിൽ പാദം വെച്ച് പറഞ്ഞു, "ദുഷ്ട സർപ്പമേ, ഇവിടുന്ന് പോകൂ! ദുഷ്ടനിഗ്രഹത്തിനായിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ ലോകത്തിൽ ജനിച്ചതെന്ന് നീ അറിയണം." 

അപ്പോൾ മറ്റൊരു ഗോപി പറഞ്ഞു: പ്രിയ ഗോപബാലന്മാരേ!, ഈ കാട്ടുതീ നോക്കൂ! വേഗം കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളെ എളുപ്പത്തിൽ രക്ഷിക്കാം. ഒരു ഗോപിക തന്റെ മെലിഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ പൂമാല കൊണ്ട് കെട്ടിയിട്ടുകൊണ്ട്  പറഞ്ഞു, "വെണ്ണപ്പാത്രം ഉടച്ച് വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ച ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ കെട്ടിയിടും." അപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ ഗോപി പേടിച്ചതായി ഭാവിക്കുകയും മുഖവും മനോഹരമായ കണ്ണുകളും മറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇങ്ങനെ ഗോപികമാർ കൃഷ്ണലീലകൾ അനുകരിക്കുകയും വൃന്ദാവനത്തിലെ വള്ളികളോടും മരങ്ങളോടും പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ എവിടെയാണെന്ന് ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ, വനത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ അവിടുത്തെ കാൽപ്പാടുകൾ അവർ കണ്ടു. 

ഗോപിമാർ പറഞ്ഞു: കൊടി, താമര, വജ്രം, അങ്കുശം, യവം തുടങ്ങിയ അടയാളങ്ങൾ ഈ കാൽപ്പാടുകളിലുണ്ട്. ഇത് നന്ദമഹാരാജന്റെ പുത്രനായ ആ മഹാത്മാവിന്റേതാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്. ആ കാൽപ്പാടുകൾ പിന്തുടർന്ന് അവർ നടന്നു. എന്നാൽ അവിടുത്തെ കാൽപ്പാടുകൾക്കൊപ്പം അവന്റെ പ്രിയതമയുടേതെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാൽപാടുകൾ കൂടിച്ചേർന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ ഗോപികമാർ വ്യാകുലതയോടെ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ഗോപിമാർ പറഞ്ഞു: നന്ദപുത്രനോടൊപ്പം നടന്ന ഏതോ ഗോപിയുടെ കാൽപ്പാടുകളാണിത്. ആന തന്റെ തുമ്പിക്കൈ പിടിയാനയുടെ തോളിൽ വെക്കുന്നതുപോലെ ഭഗവാൻ തന്റെ കൈ അവളുടെ തോളിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. തീർച്ചയായും ഈ ഗോപി സർവ്വശക്തനായ ഗോവിന്ദനെ പൂർണ്ണമായി ആരാധിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. അതുകൊണ്ടല്ലേ അവിടുന്ന് നമ്മളെയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് അവളെ മാത്രം ഒരു ഏകാന്ത സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയത്. സുഹൃത്തുക്കളെ! ഗോവിന്ദന്റെ പാദധൂളി അത്രത്തോളം വിശുദ്ധമാണ്. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും രമാദേവിയും പോലും പാപഫലങ്ങൾ നീങ്ങാൻ ആ ധൂളി ശിരസ്സിലേറ്റുന്നു. ഈ ഗോപികയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ നമ്മെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. മറ്റെല്ലാ ഗോപികമാരെക്കാളും വിശേഷപ്പെട്ട അവളെ മാത്രം ഭഗവാൻ ഏകാന്തതയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കൃഷ്ണന്റെ സാമീപ്യം അനുഭവിക്കാൻ അവസരം നൽകി. നോക്കൂ, അവളുടെ കാൽപ്പാടുകൾ ഇവിടെ കാണാനില്ല! പുല്ലും മുളകളും അവളുടെ മൃദുവായ പാദങ്ങളിൽ തട്ടാതിരിക്കാൻ കാമുകൻ അവളെ എടുത്തുയർത്തിയിട്ടുണ്ടാകണം.

പ്രിയ ഗോപിമാരേ!, ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കൂ, ഇവിടെ കൃഷ്ണന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ മണ്ണിൽ കൂടുതൽ ആഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു. തന്റെ പ്രിയതമയെ ചുമന്നതുകൊണ്ട് ഉണ്ടായ ഭാരമായിരിക്കണം ഇതിന് കാരണം. പിന്നെ ഇവിടെ ബുദ്ധിമാനായ ആ ബാലൻ പൂക്കൾ പറിക്കാനായി അവളെ താഴെ ഇറക്കിയിട്ടുണ്ടാവാം. നോക്കൂ, തന്റെ പ്രിയതമയ്ക്കായി കൃഷ്ണൻ പൂക്കൾ ശേഖരിച്ച സ്ഥലം ഇതാണ്. ഇവിടെ അവിടുത്തെ മുൻപാദഭാഗത്തിന്റെ അടയാളം മാത്രമേയുള്ളൂ, കാരണം ഉയരത്തിലുള്ള പൂക്കൾ പറിക്കാൻ അവിടുന്ന് വിരലൂന്നി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തീർച്ചയായും കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയതമയുടെ മുടി ചീകിയൊതുക്കാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. താൻ ശേഖരിച്ച പൂക്കൾ കൊണ്ട് ആ ബാലൻ അവൾക്ക് ഒരു കിരീടം നിർമ്മിച്ചു നൽകിയിട്ടുണ്ടാകണം.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആ ഗോപിയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു, എങ്കിലും അവിടുന്ന് തന്നിൽത്തന്നെ സംതൃപ്തനും പൂർണ്ണനുമാണ്. സാധാരണക്കാരായ കാമുകീകാമുകന്മാരുടെ ദയനീയാവസ്ഥ കാണിച്ചുകൊടുക്കാനാണ് അവിടുന്ന് ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചത്. മനസ്സ് കലങ്ങിയ ഗോപികമാർ ചുറ്റും നടക്കുമ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകളുടെ പല അടയാളങ്ങളും അവർ കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ എല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഏകാന്തവനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ആ ഗോപിക താനാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമയായ സ്ത്രീയെന്ന് വിചാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. "കാമദേവനാൽ പ്രേരിതരായ മറ്റ് ഗോപികമാരെ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ പ്രിയൻ എന്നെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്തു," എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. വൃന്ദാവനത്തിലെ വനത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആ പ്രത്യേക ഗോപികയ്ക്ക് അഹങ്കാരം തോന്നി. അവൾ കേശവനോട് പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് ഇനി നടക്കാൻ കഴിയില്ല. നിനക്ക് പോകേണ്ടിടത്തേക്ക് എന്നെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോകൂ."

ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഭഗവാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, "എന്റെ തോളിൽ കയറിക്കൊള്ളൂ." എന്നാൽ ഇത് പറഞ്ഞ ഉടനെ അവിടുന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി. അവിടുത്തെ പ്രിയതമയ്ക്ക് അപ്പോൾത്തന്നെ വലിയ ദുഃഖം തോന്നി. അവൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ഹേ നാഥാ! ഹേ പ്രിയാ! നീ എവിടെയാണ്? നീ എവിടെയാണ്? മഹാബാഹോ!, സുഹൃത്തേ, നിന്റെ ഈ പാവം ദാസിക്ക് ദർശനം നൽകിയാലും!

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ പാത പിന്തുടരുന്നതിനിടയിൽ, ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ ദുഃഖിതയായ സുഹൃത്തിനെ സമീപത്ത് കണ്ടെത്തി. പ്രിയതമനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിൽ അവൾ പരിഭ്രമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. മാധവൻ തനിക്ക് വലിയ ബഹുമാനം നൽകിയെന്നും എന്നാൽ തന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം പിന്നീട് അപമാനം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നുവെന്നും അവൾ അവരോട് പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട് ഗോപിമാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനെ തിരഞ്ഞ് ഗോപികമാർ ചന്ദ്രപ്രകാശമുള്ള അത്രയും ദൂരം വനത്തിനുള്ളിലേക്ക് പോയി. എന്നാൽ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ തിരിച്ചുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. മനസ്സ് അവിടുത്തെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, അവർ അവിടുത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും അവന്റെ ലീലകൾ അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ തങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. അവിടുത്തെ ദിവ്യഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ച് പാടിക്കൊണ്ട് അവർ സ്വന്തം വീടുകളെപ്പോലും മറന്നു. ആ ഗോപികമാർ വീണ്ടും കാളിന്ദിനദിയുടെ തീരത്തെത്തി. കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടും തന്തിരുവടി ഉടൻതന്നെ അവിടേയ്ക്ക് വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടും അവർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് അവിടുത്തെ മഹിമകൾ പാടാൻ തുടങ്ങി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>