10:44 കംസവധം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 44

കംസവധം

ശുക്രദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, തങ്ങളോട് മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യണമെന്ന ചാണൂരന്റെയും മുഷ്ടികന്റെയും ആവശ്യവും അതിലൂടെയുണ്ടായ വെല്ലുവിളികളും ഭഗവാൻ സ്വീകരിച്ചു. അവിടുന്ന് ചാണൂരനോടും, ബലരാമൻ മുഷ്ടികനോടും എതിരിടാൻ തയ്യാറായി. പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തും കാലുകൾ പൂട്ടിയും, വിജയത്തിനായി കൊതിക്കുന്ന ആ എതിരാളികൾ ശക്തമായി പോരാടി. അവർ മുഷ്ടികൊണ്ട് മുഷ്ടിയിലും, മുട്ടുകൾകൊണ്ട് മുട്ടുകളിലും, തലകൊണ്ട് തലയിലും, നെഞ്ചുകൊണ്ട് നെഞ്ചിലും അടിച്ചു. ഓരോ പോരാളിയും തൻ്റെ എതിരാളിയെ വട്ടത്തിൽ വലിച്ചിഴച്ചും, തള്ളിയും, ചതച്ചും, താഴെയിട്ടും, മുന്നിലും പിന്നിലും ഓടിയും പൊരുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പരസ്പരം ശക്തിയോടെ ഉയർത്തുകയും ചുമക്കുകയും, തള്ളിമാറ്റുകയും അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, ആ പോരാളികൾ വിജയത്തിലുള്ള വലിയ ആവേശം കാരണം സ്വന്തം ശരീരത്തെപ്പോലും മുറിപ്പെടുത്തി.

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ഈ മത്സരം നീതിയുക്തമായ ഒന്നല്ലെന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീകളും മനസ്സിലാക്കി. ശക്തരും ദുർബലരും തമ്മിലുള്ള ഈ മത്സരം അധർമ്മമാണെന്ന് അവർ വിലയിരുത്തി. അവർ കരുണയാൽ അങ്ങേയറ്റം ഉത്കണ്ഠാകുലരായി. അവർ അഖാഡയ്ക്ക് ചുറ്റും കൂട്ടംകൂടി നിന്ന് പരസ്പരം ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചു.

സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു: കഷ്ടം! ഈ രാജസദസ്സിലെ അംഗങ്ങൾ എത്ര വലിയ അധർമ്മമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്! ശക്തരും ദുർബലരും തമ്മിലുള്ള ഈ പോരാട്ടം രാജാവ് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, അവരും അത് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ശക്തമായ അവയവങ്ങളും പർവ്വതതുല്യമായ ശരീരവുമുള്ള ഈ രണ്ട് ഗുസ്തിക്കാരും, അതികോമളമായ അവയവങ്ങളുള്ള പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത ഈ രണ്ട് ബാലന്മാരും തമ്മിൽ എന്ത് താരതമ്യമാണുള്ളത്? ഈ സദസ്സിൽ തീർച്ചയായും ധർമ്മനിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അധർമ്മം തഴച്ചുവളരുന്ന ഒരിടത്ത് ഒരു നിമിഷം പോലും ആരും നിൽക്കാൻ പാടുള്ളതല്ല. പങ്കെടുക്കുന്നവർ അധർമ്മം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ബുദ്ധിമാനായ ഒരാൾ സദസ്സിൽ പ്രവേശിക്കരുത്. അഥവാ അത്തരമൊരു സദസ്സിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ട് സത്യം പറയാതിരിക്കുകയോ, കള്ളം പറയുകയോ, അറിവില്ലായ്മ നടിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അയാൾ തീർച്ചയായും പാപത്തിന് അർഹനാകുകതന്നെ ചെയ്യും. തൻ്റെ ശത്രുവിന് ചുറ്റും പായുന്ന കൃഷ്ണൻ്റെ താമരമുഖം നോക്കൂ! കഠിനമായ പോരാട്ടം മൂലമുണ്ടായ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നിറഞ്ഞ ആ മുഖം മഞ്ഞുതുള്ളികൾ വീണ താമര പോലെ ശോഭിക്കുന്നു. മുഷ്ടികനോടുള്ള ദേഷ്യംകൊണ്ട് ചെമ്പുനിറമായ കണ്ണുകളോടും, ചിരിയും പോരാട്ടത്തിലെ ഏകാഗ്രതയും കൊണ്ട് സൗന്ദര്യം വർദ്ധിച്ചതുമായ ഭഗവാൻ ബലരാമൻ്റെ മുഖം നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ?

വ്രജഭൂമി എത്രയോ പുണ്യഭൂമിയാണ്! അവിടെ ആദിപുരുഷനായ ഭഗവാൻ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് തൻ്റെ ലീലകൾ ആടി നടക്കുന്നു. അതിമനോഹരമായ വനമാലകൾ അണിഞ്ഞ്, ശിവനും ലക്ഷ്മിദേവിയും പാദങ്ങളിൽ വന്ദിക്കുന്ന അവിടുന്ന്, ബലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിക്കുമ്പോൾ പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്നു. ഗോപികമാർ എന്ത് തപസ്സായിരിക്കും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുക! സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ സത്തയായ, മറ്റൊന്നിനോടും ഉപമിക്കാനാവാത്ത കൃഷ്ണരൂപമാകുന്ന അമൃതിനെ അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എപ്പോഴും പാനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ രൂപം സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെയും പ്രശസ്തിയുടെയും ഐശ്വര്യത്തിൻ്റെയും ഏക വാസസ്ഥാനമാണ്. അത് സ്വയം പൂർണ്ണവും എന്നും പുതുമയുള്ളതും അത്യപൂർവ്വവുമാണ്.

വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സ്ത്രീകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണ്. കാരണം, അവരുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും കൃഷ്ണനിൽ അർപ്പിതമാണ്. പശുക്കളെ കറക്കുമ്പോഴും, ധാന്യം പാറ്റുമ്പോഴും, വെണ്ണ കടയുമ്പോഴും, ചാണകം ശേഖരിക്കുമ്പോഴും, ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോഴും, കരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കുമ്പോഴും, മുറ്റമടിക്കുമ്പോഴും എല്ലാം അവർ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുതന്നെ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉന്നതമായ കൃഷ്ണപ്രേമം കാരണം അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം താനേ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രാവിലെ കൃഷ്ണൻ പശുക്കളുമായി വ്രജം വിട്ടുപോകുമ്പോഴോ വൈകുന്നേരം തിരിച്ചുവരുമ്പോഴോ അവിടുന്ന് പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ, ആ പെൺകുട്ടികൾ അവിടുത്തെ കാണാനായി വേഗത്തിൽ വീടിനു പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. വഴിയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന അവിടുത്തെയും, തങ്ങളെ കാരുണ്യത്തോടെ നോക്കുന്ന ആ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവും കാണാൻ അവർ ഒട്ടേറെ പുണ്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകണം.

ശുക്രദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ!, ആ സ്ത്രീകൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിക്കവേ, യോഗേശ്വരനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തൻ്റെ എതിരാളിയെ കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാന്മാരോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം, സ്ത്രീകളുടെ ഭയാനകമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മാതാപിതാക്കളായ ദേവകിയും വസുദേവരും ദുഃഖിതരായി. തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരുടെ ശക്തി അറിയാതെ അവർ വിലപിച്ചു. ഭഗവാൻ ബലരാമനും മുഷ്ടികനും, അനേകം ഗുസ്തി വിദ്യകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനും എതിരാളിയും പൊരുതിയതുപോലെ തന്നെ പോരാടി. ഭഗവാൻ്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കഠിനമായ പ്രഹരങ്ങൾ ചാണൂരൻ്റെ മേൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിച്ചു. അത് അവൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും തകർക്കുകയും അവനെ കൂടുതൽ വേദനയിലേക്കും തളർച്ചയിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്തു. രോഷാകുലനായ ചാണൂരൻ ഒരു പരുന്തിൻ്റെ വേഗതയിൽ ഭഗവാൻ വാസുദേവനെ ആക്രമിക്കുകയും തൻ്റെ രണ്ട് മുഷ്ടികൾ കൊണ്ട് അവിടുത്തെ നെഞ്ചിൽ അടിക്കുകയും ചെയ്തു. പൂമാലകൊണ്ട് അടിയേറ്റ ഒരു ആനയെപ്പോലെ, ആ അസുരൻ്റെ ശക്തമായ പ്രഹരങ്ങളാൽ ഒട്ടും കുലുങ്ങാതെ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ചാണൂരനെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു വട്ടം കറക്കി നിലത്തടിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങളും മുടിയും മാലയും ചിതറി, ആ ഗുസ്തിക്കാരൻ ഒരു വലിയ ഉത്സവസ്ഥംഭം വീഴുന്നതുപോലെ ചത്തു വീണു.

അതുപോലെതന്നെ, മുഷ്ടികനാകട്ടെ ഭഗവാൻ ബലദേവന്റെ മുഷ്ടികൊണ്ടുള്ള അടിയേൽക്കുകയും ഉടൻതന്നെ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ്റെ കൈപ്പത്തി കൊണ്ടുള്ള ശക്തമായ പ്രഹരമേറ്റ് ആ അസുരൻ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുകയും രക്തം ഛർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കാറ്റത്തു ഇളകിവീണ ഒരു മരം പോലെ ഒടുവിൽ അവൻ ജീവനില്ലാതെ നിലംപതിച്ചു.

അടുത്തതായി കൂടൻ എന്ന ഗുസ്തിക്കാരനെ നേരിട്ടപ്പോൾ, പോരാളികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ബലരാമൻ തൻ്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് അവനെ നിസ്സാരമായി അടിച്ചുകൊന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ശലൻ്റെ തല ചവിട്ടിപ്പൊട്ടിക്കുകയും തോശലനെ രണ്ടായി വലിച്ചുകീറുകയും ചെയ്തു. രണ്ടുപേരും മരിച്ചുവീണു. ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശലൻ, തോശലൻ എന്നിവർ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ ബാക്കിയുള്ള ഗുസ്തിക്കാർ തങ്ങളുടെ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

രാജാവേ!, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ ഗോപാലസുഹൃത്തുക്കളെ കൂടെക്കൂട്ടി. സംഗീത ഉപകരണങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ അവരുടെ കാൽച്ചിലങ്കകൾ കിലുങ്ങവേ ഭഗവാന്മാർ നൃത്തം ചെയ്യുകയും വിനോദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കംസൻ ഒഴികെ എല്ലാവരും കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചെയ്ത ഈ അത്ഭുതകൃത്യത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു. ശ്രേഷ്ഠരായ ബ്രാഹ്മണരും സാധുക്കളും "അതിഗംഭീരം! അതിഗംഭീരം!" എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. തൻ്റെ മികച്ച ഗുസ്തിക്കാരെല്ലാം കൊല്ലപ്പെടുകയോ ഓടിപ്പോകുകയോ ചെയ്തത് കണ്ട ഭോജരാജാവ്, തൻ്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഒരുക്കിയിരുന്ന സംഗീതപരിപാടികൾ നിർത്തിവെച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

കംസൻ പറഞ്ഞു: വസുദേവൻ്റെ ദുഷ്ടന്മാരായ ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുക! ഗോപാലകരുടെ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ കണ്ടുകെട്ടുകയും ആ വിഡ്ഢിയായ നന്ദനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക!. ഏറ്റവും വലിയ ദുഷ്ടനായ ആ വസുദേവനെ ഇല്ലാതാക്കുക!. എൻ്റെ ശത്രുക്കളുടെ പക്ഷംചേർന്ന എൻ്റെ പിതാവ് ഉഗ്രസേനനെയും അയാളുടെ അനുയായികളെയും കൊല്ലുക!

കംസൻ ഇപ്രകാരം ധിക്കാരത്തോടെ സംസാരിക്കവേ, അച്യുതനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അതിയായ ദേഷ്യത്തോടെ രാജവേദിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചാടിക്കയറി. മൃത്യുരൂപത്തിൽ വരുന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, കംസൻ വേഗത്തിൽ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാളും പരിചയും കയ്യിലെടുത്തു. വാളും കൈയിലേന്തി കംസൻ ആകാശത്തിലെ പരുന്തിനെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും വേഗത്തിൽ നീങ്ങി. എന്നാൽ ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, അപ്രതിരോധ്യമായ ശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ ആ അസുരനെ ബലമായി പിടികൂടി. കംസനെ മുടിക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുകയും കിരീടം തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ അവനെ ഉയർന്ന വേദിയിൽ നിന്ന് ഗുസ്തിക്കളത്തിലേക്ക് എടുത്തെറിഞ്ഞു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ കംസൻ മരണമടഞ്ഞു. തുടർന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ആധാരമായ ഭഗവാൻ അവൻ്റെ മേൽ ചാടിവീണു. സിംഹം ചത്ത ആനയെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ കംസൻ്റെ ശവശരീരം എല്ലാവരും കാൺകെ നിലത്തുകൂടി വലിച്ചിഴച്ചു. രാജാവേ!, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജനങ്ങളെല്ലാം "ഹാ! കഷ്ടം!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു.

ഭഗവാൻ തന്നെ കൊല്ലുമെന്ന ചിന്ത കംസനെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടിയിരുന്നു. അതിനാൽ കുടിക്കുമ്പോഴും, ഉണ്ണുമ്പോഴും, നടക്കുമ്പോഴും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും, ശ്വസിക്കുമ്പോഴും ഒക്കെ സുദർശനചക്രമേന്തിയ ഭഗവാൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ കംസൻ ഭഗവാൻ്റേതിന് തുല്യമായ രൂപം പ്രാപിക്കുക എന്ന അപൂർവ്വ വരം നേടി. കംസൻ്റെ എട്ട് അനുജന്മാർ, കങ്കൻ്റെയും നാഗ്രോധകൻ്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ, തങ്ങളുടെ സഹോദരൻ്റെ മരണത്തിന് പകരം വീട്ടാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഭഗവാനെ ആക്രമിച്ചു. അവർ ഭഗവാന്മാരെ അടിക്കാൻ വേഗത്തിൽ ഓടിവന്നപ്പോൾ, സിംഹം മറ്റു മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ രോഹിണിപുത്രനായ ബലരാമൻ തൻ്റെ ഗദകൊണ്ട് അവരെ വധിച്ചു. ആകാശത്ത് ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റ് ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാന് മേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. അവർ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ പാടുകയും അവരുടെ പത്നിമാർ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, കംസൻ്റെയും സഹോദരന്മാരുടെയും പത്നിമാർ തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായി, കണ്ണീരോടെ തലയിലടിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുവന്നു. വീരചരമം പ്രാപിച്ച തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആ സ്ത്രീകൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

സ്ത്രീകൾ നിലവിളിച്ചു: ഹാ നാഥാ! പ്രിയപ്പെട്ടവനേ! ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ! അശരണരുടെ സംരക്ഷകനേ! അങ്ങ് വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ ഞങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബവും മക്കളും എല്ലാം നശിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരിലെ മഹാവിരാടായ അങ്ങയെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ഈ നഗരം അതിൻ്റെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും ഐശ്വര്യവും ആഘോഷങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ട് ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവനേ!, നിരപരാധികളായ ജീവികളോട് അങ്ങ് ചെയ്ത ക്രൂരത കാരണമാണ് അങ്ങേക്ക് ഈ അവസ്ഥ വന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവർക്ക് എങ്ങനെ സന്തോഷം ലഭിക്കാനാണ്? ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനാണ് ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ജനനത്തിനും മരണത്തിനും കാരണം. അവിടുത്തെ ബഹുമാനിക്കാത്തവർക്ക് ഒരിക്കലും സന്തോഷമായി കഴിയാനാവില്ല.

ശുക്രദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജകുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, ലോകരക്ഷകനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കംസനുള്ള അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തു. പിന്നീട് കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും, അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ തലതൊട്ട് വന്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും പ്രപഞ്ചനാഥന്മാരാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദേവകിക്കും വസുദേവർക്കും കൈകൾ കൂപ്പി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളു. ഒരുതരം ഭയം തോന്നിയതിനാൽ അവർ തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ ആലിംഗനം ചെയ്തില്ല.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പതിനാലാ ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:43 കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ വധിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 43

കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ വധിക്കുന്നു

ശ്രീശുകബ്രഹ്മർഷി പറഞ്ഞു: ശത്രുനാശകനായ ഹേ പരീക്ഷിത്തേ!, ആവശ്യമായ എല്ലാ ശുദ്ധീകരണ കർമ്മങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മല്ലയുദ്ധക്കളത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുന്ദുഭികളുടെ നാദം കേട്ടു. അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് കാണാനായി അവർ അങ്ങോട്ട് പുറപ്പെട്ടു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ രംഗവേദിയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പാപ്പാൻ്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം തന്റെ വഴി തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ കണ്ടു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മുറുക്കിക്കെട്ടിയും ചുരുളൻ മുടിക്കെട്ടുകൾ ഒതുക്കിവെച്ചും, മേഘഗർജ്ജനം പോലെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ആ ആനപ്പപ്പാനോട് സംസാരിച്ചു.

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പാപ്പാനേ!, ഉടൻ വഴിമാറി ഞങ്ങളെ കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കൂ! അല്ലാത്തപക്ഷം ഇന്നുതന്നെ നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും ഞാൻ യമപുരിക്കയക്കും!

ഭഗവനുയർത്തിയ ആ ഭീഷണി കേട്ട ആനപ്പപ്പാൻ കോപിഷ്ഠനായി. കാലനും മൃത്യുവിനും യമരാജനും തുല്യമായി തോന്നിച്ച തന്റെ ആനയെ അയാൾ കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാനായി പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഗജരാജൻ കൃഷ്ണന് നേരെ കുതിച്ചെത്തുകയും തന്റെ തുമ്പിക്കൈകൊണ്ട് അവിടുത്തെ ബലമായി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവിടെനിന്ന് വഴുതിമാറുകയും ആനയ്ക്ക് ഒരു പ്രഹരം നൽകി അതിന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ മറയുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ കേശവനെ കാണാൻ കഴിയാത്തതിൽ പ്രകോപിതനായ ആന, തന്റെ ഘ്രാണശക്തി ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ തിരഞ്ഞു. കുവലയാപീഡം വീണ്ടും ഭഗവാനെ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് പിടികൂടിയെങ്കിലും, ഭഗവാൻ അതിൽ നിന്നും സ്വയം മോചിതനായി. തുടർന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ശക്തനായ കുവലയാപീഡത്തിന്റെ വാലിൽ പിടിച്ചു. ഗരുഡൻ ഒരു പാമ്പിനെ വലിച്ചിഴക്കുന്നതുപോലെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വില്ല് ദൂരത്തോളം അവിടുന്ന് ആ ആനയെ തന്റെ ലീലകളാടിക്കൊണ്ട് വലിച്ചിഴച്ചു.

അച്യുതൻ വാലിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമ്പോൾ, ആന ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും കുതറി മാറാൻ ശ്രമിക്കുണ്ടായിരുന്നു. പശുക്കിടാവിനെ വാലിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുബാലനെപ്പോലെ ഭഗവാൻ ആനയുടെ നീക്കങ്ങൾക്ക് വിപരീത ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ മുന്നിലെത്തി അതിനെ അടിക്കുകയും ഓടിമാറുകയും ചെയ്തു. കുവലയാപീഡം ഭഗവാനെ പിന്തുടർന്നു, ഓരോ ചുവടിലും അദ്ദേഹത്തെ സ്പർശിക്കാൻ ആ ആന ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ ആനയെ കബളിപ്പിക്കുകയും അതിനെ തട്ടിവീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ അങ്ങുമിങ്ങും വെട്ടിച്ചുമാറുന്നതിനിടയിൽ ലീലയാടിക്കൊണ്ട് നിലത്തു വീഴുകയും പെട്ടെന്നുതന്നെ എഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ താഴെ വീണുവെന്ന് കരുതിയ ആന തന്റെ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ കുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൊമ്പുകൾ മണ്ണിലാണ് ആഴ്ന്നത്.

തന്റെ കരുത്ത് പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ കുവലയാപീഡം നിരാശയാൽ പ്രകോപിതനായി. എന്നാൽ പാപ്പാന്മാർ അതിനെ വീണ്ടും പ്രേരിപ്പിക്കുകയും അത് കൃഷ്ണന് നേരെ അതിശക്തമായി കുതിക്കുകയും ചെയ്തു. മധുസൂദനനായ ഭഗവാൻ ആക്രമിച്ചു വന്ന ആനയെ നേരിട്ടു. ഒരു കൈകൊണ്ട് അതിന്റെ തുമ്പിക്കൈയിൽ പിടിച്ച കൃഷ്ണൻ അതിനെ നിലത്തടിച്ചു. ഒരു സിംഹത്തെപ്പോലെ അനായാസമായി ഭഗവാൻ ഹരി ആനയുടെ മുകളിൽ കയറി അതിന്റെ കൊമ്പ് പിഴുതെടുത്തു. ആ കൊമ്പ് കൊണ്ട് ആനയെയും അതിന്റെ പാപ്പാന്മാരെയും അദ്ദേഹം വധിച്ചു. 

ചത്തുവീണ ആനയെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച്, പിഴുതെടുത്ത ആനക്കൊമ്പും കൈയിലേന്തി കൃഷ്ണൻ മല്ലയുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. തോളിൽ വെച്ചിരുന്ന കൊമ്പും, ശരീരത്തിൽ തളിക്കപ്പെട്ട ആനയുടെ രക്തത്തുള്ളികളും, വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നിറഞ്ഞ താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള മുഖവും ചേർന്ന് ഭഗവാൻ അതീവ സുന്ദരനായി ശോഭിച്ചു. 

പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ആനക്കൊമ്പുകൾ ആയുധമാക്കി ഭഗവാൻ ബലദേവനും ജനാർദ്ദനനും ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം രംഗവേദിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം പ്രവേശിച്ച കൃഷ്ണനെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വിവിധ ജനവിഭാഗങ്ങൾ പല രീതിയിലാണ് ദർശിച്ചത്. മല്ലന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ ഇടിമിന്നലായും, മഥുരയിലെ പുരുഷന്മാർ പുരുഷോത്തമനായും, സ്ത്രീകൾ സാക്ഷാൽ കാമദേവനായും, ഗോപാലന്മാർ തങ്ങളുടെ ബന്ധുവായും കണ്ടു. ദുഷ്ടരായ ഭരണാധികാരികൾ ശിക്ഷകനായും, മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായും, ഭോജരാജാവായ കംസൻ തന്റെ മൃത്യുവായും കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. അറിവില്ലാത്തവർ ഭഗവാൻ്റെ വിശ്വരൂപമായും, യോഗികൾ പരമസത്യമായും, വൃഷ്ണികൾ തങ്ങളുടെ പരമദൈവമായും അദ്ദേഹത്തെ ദർശിച്ചു.

കുലവയാപീഡം കൊല്ലപ്പെട്ടതും അതുപോലെ, രാമകൃഷ്ണന്മാർ അജയ്യരാണെന്നും കണ്ട കംസൻ അതീവ ഉത്കണ്ഠാകുലനായി. വിവിധ ആഭരണങ്ങളും മാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച ആ രണ്ടു പരാക്രമശാലികൾ, വേഷമിട്ട രണ്ട് നടന്മാരെപ്പോലെ രംഗവേദിയിൽ പ്രശോഭിച്ചു. തങ്ങളുടെ തേജസ്സുകൊണ്ട് അവർ കാണികളുടെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കി. രാജാവേ!, ആ ദേശത്തെ പൗരന്മാരും ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവരും ആ രണ്ട് പരമപുരുഷന്മാരെ നോക്കിനിന്നു. സന്തോഷാധിക്യത്താൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടരുകയും മുഖങ്ങൾ വികസിക്കുകയും ചെയ്തു. തൃപ്തി വരാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും  അവർ ഭഗവാൻ്റെ മുഖം കണ്ടു ആസ്വദിച്ചു. ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും പാനം ചെയ്യുന്നതായും, നാവുകൊണ്ട് രുചിക്കുന്നതായും, മൂക്കുകൊണ്ട് മണക്കുന്നതായും, കൈകൾ കൊണ്ട് ആശ്ലേഷിക്കുന്നതായും തോന്നി. ഭഗവാന്റെ സൗന്ദര്യം, സ്വഭാവം, വശ്യത, വീര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവർ പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ജനങ്ങൾ പറഞ്ഞു: വസുദേവരുടെ ഭവനത്തിൽ വന്ന്  ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് അവതരിച്ച പരമപുരുഷനായ നാരായണന്റെ അംശങ്ങളാണ് ഈ രണ്ട് ബാലന്മാരും. കൃഷ്ണൻ ദേവകിയിൽ ജനിച്ച് ഗോകുലത്തിൽ വളർന്നവനാണ്. നന്ദഗോപരുടെ വീട്ടിൽ ഇത്രയും കാലം ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞാണ് ഇവൻ വളർന്നത്. പൂതനയെയും തൃണാവർത്തനെയും ഇവൻ വധിച്ചു, മരുത് മരങ്ങളെ പിഴുതെറിഞ്ഞു, ശംഖചൂഡൻ, കേശി, ധേനുകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെയും കൊന്നു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്നും ഇവൻ പശുക്കളെയും ഗോപാലന്മാരെയും രക്ഷിച്ചു, കാളിയനെ ദമിപ്പിച്ചു. ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഒരു കൈകൊണ്ട് ഒരാഴ്ചയോളം താങ്ങിനിർത്തി ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുകയും ഗോകുലവാസികളെ മഴയിൽ നിന്നും കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ ആ മുഖം ദർശിക്കുന്നതിലൂടെ ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മറന്ന് പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു. ഇവന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ യദുവംശം അത്യന്തം പ്രശസ്തമാകുമെന്നും ഐശ്വര്യവും കീർത്തിയും ശക്തിയും കൈവരിക്കുമെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. ഈ ജ്യേഷ്ഠൻ, ബലരാമൻ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും അധിപനാണ്. പ്രലംബൻ, വത്സകൻ, ബകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ വധിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണ്.

ജനങ്ങൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കെ വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴങ്ങി.  ആ സമയം, ചാണൂരൻ എന്ന മല്ലൻ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: നന്ദകുമാരാ!, ഹേ രാമാ!, നിങ്ങളിരുവരും ധീരന്മാരാൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നവരും മല്ലയുദ്ധത്തിൽ നൈപുണ്യമുള്ളവരുമാണല്ലോ. നിങ്ങളുടെ വീര്യത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് രാജാവ് നിങ്ങളെ നേരിട്ട് കാണാനായി ഇങ്ങോട്ട് വിളിപ്പിച്ചതാണ്. രാജാവിനെ തന്റെ ചിന്തകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രജകൾക്ക് ഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കും. അല്ലാത്തവർക്ക് വിപരീതഫലമായിരിക്കും ലഭിക്കുക. ഗോപബാലന്മാർ കാടുകളിൽ പശുക്കളെ മേയ്ക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും സന്തോഷവാന്മാരാണെന്നും അവർ പരസ്പരം മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യാറുണ്ടെന്നും എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാം. രാജാവ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധിയായതിനാൽ അത് എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കും.

ഇതുകേട്ട ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, മല്ലയുദ്ധത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ആ വെല്ലുവിളിയെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് സമയത്തിനും സന്ദർഭത്തിനും അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ മറുപടി നൽകി. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ വനവാസികളാണെങ്കിലും ഭോജരാജാവിന്റെ പ്രജകളാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഞങ്ങൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുണ്ട്. അത്തരം പെരുമാറ്റം ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ ഗുണം ചെയ്യും. ഞങ്ങൾ കൊച്ചു കുട്ടികളാണ്, അതുകൊണ്ട് തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി മാത്രമേ മത്സരിക്കാവൂ. സദസ്സിലെ മാന്യവ്യക്തികൾക്ക് അധർമ്മമെന്ന് തോന്നാത്തവിധം വേണം മല്ലയുദ്ധം നടക്കാൻ.

അത് കേട്ട ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: നീയോ ബലരാമനോ വെറും കുട്ടികളല്ല. ആയിരം ആനകളുടെ കരുത്തുള്ള ആനയെ വെറും ലീലകളാടി കൊന്നവരാണ് നിങ്ങൾ. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ കരുത്തരായ മല്ലന്മാരോട് തന്നെ പോരാടണം. അതിൽ അനീതിയില്ല. വൃഷ്ണിവംശജനായ നീ എന്നോടും, ബലരാമൻ മുഷ്ടികനോടും പൊരുതട്ടെ.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിമൂന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:42 യാഗചാപഭഞ്ജനം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 42

യാഗചാപഭഞ്ജനം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ശ്രീ പരീക്ഷിത്തു രാജാവേ!, ഭഗവാൻ മാധവൻ രാജവീഥിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, സുമുഖിയും, എന്നാൽ, കൂനുള്ളവളുമായ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു. കൈകളിൽ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ അടങ്ങിയ പാത്രവും വഹിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവൾ നടന്നിരുന്നത്. പ്രേമാനന്ദദായകനായ ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരി!, നീ ആരാണ്? ആഹാ!, സുഗന്ധക്കൂട്ട്! ഇത് ആർക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവളേ!, ദയവായി സത്യം പറയൂ. നിന്റെ പക്കലുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച ഈ സുഗന്ധലേപനം ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും കൂടി ഇത്തിരി നൽകിക്കൂടേ?. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന പക്ഷം, നിനക്ക് നല്ലയൊരു അനുഗ്രഹമാണുണ്ടാകാൻ പോകുന്നത്.

രാജാവേ!, അതുകേട്ട്, അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരരൂപാ!, ഞാൻ കംസരാജാവിന്റെ ദാസിയാണ്. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ കാരണം രാജാവിന് എന്നോട് വലിയ ബഹുമാനമാണ്. ത്രിവക്ര എന്നാണ് എന്റെ പേര്. ഭോജരാജാവിന് ഇത്രയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഈ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നിങ്ങളല്ലാതെ മറ്റാരാണ് അർഹിക്കുന്നത്?

കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം, വശ്യത, മാധുര്യം, പുഞ്ചിരി, വാക്കുകൾ, നോട്ടം എന്നിവയാൽ മനംമയങ്ങിയ ത്രിവക്ര, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ധാരാളം സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നൽകി. അവരുടെ ശരീരനിറത്തിന് വിപരീതമായ നിറങ്ങളുള്ള ആ ഉത്തമ സൗന്ദര്യവർദ്ധക വസ്തുക്കൾ അണിഞ്ഞപ്പോൾ, രണ്ട് ഭഗവാന്മാരും അതീവ സുന്ദരന്മാരായി കാണപ്പെട്ടു. ത്രിവക്രയിൽ സംപ്രീതനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ ദർശനത്തിലൂടെ ഒരുവന് ലഭിക്കുന്ന ഫലം കാണിച്ചു കൊടുക്കുവാനായി ആ സുന്ദരിയായ കൂനിയുടെ വൈകല്യം മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാൻ അച്യുതൻ തന്റെ രണ്ടു പാദങ്ങളും കൊണ്ട് അവളുടെ കാൽവിരലുകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും, രണ്ടു കൈകളിലെയും ഓരോ വിരലുകൾ അവളുടെ താടിയുടെ താഴെ വെച്ച് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും ചെയ്ത് അവളുടെ ശരീരം നേരെയാക്കി. ഭഗവാൻ മുകുന്ദന്റെ സ്പർശനത്താൽ മാത്രം, ത്രിവക്ര പെട്ടെന്ന് നേരായ അവയവങ്ങളും മനോഹരമായ ശരീരവുമുള്ള അതിസുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയായി മാറി. സൗന്ദര്യവും സ്വഭാവഗുണവും ഔദാര്യവും ലഭിച്ച ത്രിവക്രയ്ക്ക് ഭഗവാൻ കേശവനോട് അനുരാഗം തോന്നി. ഭഗവാന്റെ ഉത്തരീയത്തിന്റെ അറ്റത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ത്രിവക്ര പറഞ്ഞു: ഹേ വീരാ!, നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. അങ്ങയെ ഇവിടെ വിട്ടുപോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. പുരുഷോത്തമാ!, എന്റെ മനസ്സിനെ അങ്ങ് ചഞ്ചലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ എന്നോട് ദയ കാണിക്കണം.

അവളുടെ അപേക്ഷ കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആദ്യം ഈ സംഭവങ്ങൾ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ബലരാമന്റെ മുഖത്തേക്കും പിന്നീട് ഗോപബാലന്മാരുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. തുടർന്ന് കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം മറുപടി നൽകി.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരീ!, എന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കിയ ഉടൻതന്നെ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ തീർച്ചയായും വരും. ഭവനരഹിതരായ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള യാത്രക്കാർക്ക് നീ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ അഭയം.

മധുരമായ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് അവളെ അവിടെ വിട്ട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയിലുണ്ടായിരുന്ന വ്യാപാരികൾ താമ്പൂലം, മാലകൾ, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ഭഗവാനെയും ജ്യേഷ്ഠനെയും ആദരവോടെ ആരാധിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാമദേവൻ ഉണർന്നു. പരിഭ്രാന്തരായ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ മറന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും തലമുടിയും വളകളും ഒക്കെ അഴിഞ്ഞുപോയി, അവർ ചിത്രത്തിലെ പ്രതിമകളെപ്പോലെ നിശ്ചലരായി നിന്നു. ധനുർയാഗം നടക്കുന്ന സ്ഥലം എവിടെയാണെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ നാട്ടുകാരോട് ചോദിച്ചു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിന് സമാനമായ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വില്ല് ഭഗവാൻ കണ്ടു. ധാരാളം ആളുകൾ ആ വില്ലിന് കാവൽ നിൽക്കുകയും അതിനെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാവൽക്കാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി ആ വില്ല് കൈയ്യിലെടുത്തു. തന്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ആ വില്ല് വളരെ നിസ്സാരമായി ഉയർത്തിയ ഉരുകക്രമനായ ഭഗവാൻ, രാജകീയ കാവൽക്കാർ നോക്കിനിൽക്കെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അതിൽ ഞാൺ കെട്ടി. തുടർന്ന് ശക്തിയോടെ ആ വില്ല് വലിക്കുകയും, മദയാന കരിമ്പ് ഒടിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ രണ്ടായി ഒടിക്കുകയും ചെയ്തു. 

വില്ല് ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും എല്ലാ ദിശകളിലും മുഴങ്ങി. അത് കേട്ട കംസൻ ഭയവിഹ്വലനായി. കോപിഷ്ടരായ കാവൽക്കാർ ആയുധങ്ങളെടുത്ത് കൃഷ്ണനെയും കൂട്ടുകാരെയും പിടികൂടാനായി അവരെ വളഞ്ഞു. "അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!" എന്ന് അവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ദുരുദ്ദേശ്യത്തോടെ വരുന്ന കാവൽക്കാരെ കണ്ട് ബലരാമനും കേശവനും വില്ലിന്റെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ എടുത്ത് അവരെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. കംസൻ അയച്ച സൈനികരെയും വധിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും യാഗശാലയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തുകടന്ന് നഗരത്തിലെ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടർന്നു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചെയ്ത അത്ഭുത പ്രവൃത്തികളും അവരുടെ കരുത്തും ധീരതയും സൗന്ദര്യവും കണ്ട നഗരവാസികൾ, അവർ ഏതോ പ്രമുഖരായ ദേവന്മാരായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി. സൂര്യാസ്തമയമായപ്പോൾ അവർ ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള തങ്ങളുടെ താവളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

മുകുന്ദൻ വൃന്ദാവനത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുമ്പോൾ, മഥുരയിലെ നിവാസികൾക്ക് വലിയ ഭാഗ്യങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന് ഗോപിമാർ പ്രവചിച്ചിരുന്നു. പുരുഷരത്നമായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം നുകരുന്ന ആ നഗരവാസികളിലൂടെ ആ പ്രവചനം സത്യമായി മാറുകയായിരുന്നു. ഐശ്വര്യദേവതയായ ലക്ഷ്മി പോലും ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തണൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ശേഷം അവർ പാൽചോറ് കഴിച്ചു. കംസന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അവർ ആ രാത്രി അവിടെ സുഖമായി വിശ്രമിച്ചു. ദുഷ്ടനായ കംസനാകട്ടെ, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും വില്ല് ഒടിച്ചതും സൈനികരെ വധിച്ചതും കേട്ട് പരിഭ്രാന്തനായി. ഉറക്കത്തിലും ഉണർവിലും അവൻ ദുശ്ശകുനങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ സ്വന്തം തല കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും രണ്ടായി കാണപ്പെട്ടു; നിഴലിൽ സുഷിരം കണ്ടു; ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മരങ്ങൾ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ കാണപ്പെട്ടു; സ്വന്തം പാദമുദ്രകൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പ്രേതങ്ങൾ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതായും, കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി വിഷം കുടിക്കുന്നതായും അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇത്തരം ശകുനങ്ങൾ കണ്ട് കംസൻ മരണഭയത്താൽ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഇരുന്നു.

രാത്രി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, കംസൻ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. രാജാവിന്റെ ആളുകൾ മല്ലയുദ്ധക്കളം പൂജിക്കുകയും വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴക്കുകയും തോരണങ്ങളും പൂമാലകളും കൊണ്ട് അവിടം അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷത്രിയരുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നഗരവാസികൾ ആ മല്ലയുദ്ധം കാണാനായി അവിടെ വന്നിരുന്നു. വിശിഷ്ടാതിഥികൾക്ക് പ്രത്യേക ഇരിപ്പിടങ്ങൾ നൽകി. മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് കംസൻ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ ചുറ്റും രാജാക്കന്മാരുണ്ടായിട്ടും അവന്റെ ഹൃദയം ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മല്ലയുദ്ധത്തിന്റെ സംഗീതം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മല്ലന്മാർ തങ്ങളുടെ പരിശീലകർക്കൊപ്പം വളരെ പ്രൗഢിയോടുകൂടി അവിടേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സംഗീതത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായ ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശലൻ, തോശലൻ എന്നിവർ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള മെത്തയിൽ ഇരുന്നു.

ഭോജരാജാവായ കംസന്റെ ക്ഷണമനുസരിച്ച് നന്ദമഹാരാജാവും മറ്റ് ഗോപന്മാരും തങ്ങളുടെ കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ സമർപ്പിച്ച ശേഷം നിർദ്ദിഷ്ടസ്ഥാനങ്ങളിൽ  ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിരണ്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:41 ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 41

ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അക്രൂരൻ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കേ, ഒരു നടൻ തന്റെ പ്രകടനം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വെള്ളത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തിയ തന്റെ രൂപം പിൻവലിച്ചു. ആ അത്ഭുതദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ അക്രൂരൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന് തന്റെ നിത്യകർമ്മങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കി. തുടർന്ന് അത്ഭുതസ്തബ്ധനായി അദ്ദേഹം തേരിനടുത്തേക്ക് മടങ്ങി. ആ സമയം, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അക്രൂരനോട് ചോദിച്ചു: "ഭൂമിയിലോ ആകാശത്തോ വെള്ളത്തിലോ നിങ്ങൾ അത്ഭുതകരമായ എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ഭാവത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുവല്ലോ."

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "ഭൂമിയിലും ആകാശത്തും വെള്ളത്തിലും ഉള്ള അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അങ്ങയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് സർവ്വവ്യാപിയായിരിക്കെ, അങ്ങയെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ കാണാത്തതായി മറ്റെന്താണുള്ളത്? പരമസത്യമായ അങ്ങയെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു, ഭൂമിയിലെയും ആകാശത്തിലെയും വെള്ളത്തിലെയും എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും അങ്ങയിൽ വസിക്കുന്നു. അങ്ങയെ കാണുമ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് മറ്റ് എന്ത് അത്ഭുതങ്ങളാണ് എനിക്ക് കാണാനുള്ളത്?"

ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ് ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ രഥം മുന്നോട്ടെടുത്തു. ഏകദേശം ഉച്ചസമയം കഴിഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹം ബാലരാമനും കൃഷ്ണനുമൊപ്പം മഥുരയിലെത്തി. അവർ പോയ വഴികളിലെല്ലാം ഗ്രാമവാസികൾ വരികയും വസുദേവന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും വലിയ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഗ്രാമവാസികൾക്ക് അവരിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അക്രൂരൻ രാമകൃഷ്ണന്മാരുമായി മഥുരയിൽ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് തന്നെ നന്ദമഹാരാജാവും വൃന്ദാവനത്തിലെ മറ്റ് നിവാസികളും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. അവർ കൃഷ്ണനെയും ബാലരാമനെയും കാത്ത് നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു തോട്ടത്തിൽ തങ്ങി. നന്ദഗോപരോടും മറ്റുള്ളവരോടും ചേർന്ന ശേഷം, പ്രപഞ്ചനാഥനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ വിനീതനായ അക്രൂരന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് രഥവുമായി ഞങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക. എന്നിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോകുക. ഇവിടെ കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ നഗരം കാണാൻ വരാം."

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, അവിടുന്നില്ലാതെ ഞാൻ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഞാൻ അങ്ങയുടെ ഭക്തനാണ്, എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കഷ്ടമാണ്, കാരണം അങ്ങ് എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തരോട് വാത്സല്യമുള്ളവനാണല്ലോ. അങ്ങയുടെ ജ്യേഷ്ഠനോടും ഗോപന്മാരോടും കൂട്ടുകാരോടും ഒപ്പം എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം. അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് എന്റെ വീടിനെ അനുഗ്രഹിക്കണം. യജ്ഞങ്ങളിൽ താല്പര്യമുള്ള ഒരു സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥനാണ് ഞാൻ, അങ്ങയുടെ പാദധൂളികളാൽ എന്റെ വീടിനെ പവിത്രമാക്കണം. ആ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ എന്റെ പിതൃക്കളും അഗ്നിയും ദേവന്മാരും സംതൃപ്തരാകും. അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയതിലൂടെയാണ് ബലി മഹാരാജാവ് കീർത്തിയും സമാനതകളില്ലാത്ത ശക്തിയും ഭക്തരുടെ പരമഗതിയും നേടിയത്. അങ്ങയുടെ പാദസ്പർശമേറ്റ് പവിത്രമായ ഗംഗാജലം മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ശിവഭഗവാൻ ആ ജലം തന്റെ ശിരസ്സിൽ സ്വീകരിച്ചു, ആ ജലത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗം പൂകി. ദേവാദിദേവാ!, ജഗന്നാഥാ!, അങ്ങയുടെ കീർത്തനം പുണ്യകരമാണ്. യദുകുല ശ്രേഷ്ഠാ!, പരമപുരുഷനായ നാരായണാ!, ഞാൻ അങ്ങയെ വണങ്ങുന്നു."

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം അങ്ങയുടെ വീട്ടിൽ വരാം, പക്ഷേ ആദ്യം യദുകുലത്തിന്റെ ശത്രുവിനെ വധിച്ചു എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും എനിക്ക് രക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്."

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ!, ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അക്രൂരൻ സങ്കടപ്പെട്ട മനസ്സോടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ വിജയം കംസരാജാവിനെ അറിയിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. മഥുര കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച കൃഷ്ണൻ വൈകുന്നേരത്തോടെ ബാലരാമനെയും ഗോപാലന്മാരെയും കൂട്ടി നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. സ്ഫടികം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഗോപുരങ്ങളും വാതിലുകളും, സ്വർണ്ണ കവാടങ്ങളും, ചെമ്പും വെങ്കലവും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ധാന്യപ്പുരകളും, അജയ്യമായ കിടങ്ങുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ മഥുരാനഗരം. മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും നഗരത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടി. വീടുകളുടെ ജാലകങ്ങളിലും ബാൽക്കണികളിലും മയിലുകളും പ്രാവുകളും വസിച്ചിരുന്നു. വൈഡൂര്യം, വജ്രം, സ്ഫടികം, ഇന്ദ്രനീലം, പവിഴം, മുത്ത്, മരതകം എന്നിവയാൽ ബാൽക്കണികൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. രാജവീഥികളും കമ്പോളവീഥികളും ഒക്കെ വെള്ളം കുടഞ്ഞു ശുദ്ധമാക്കിയിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും പുഷ്പങ്ങളും നെല്ലും വിതറിയിരുന്നു. വാതിലുകളിൽ വെള്ളം നിറച്ച കുടങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.

കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും നഗരവീഥിയിലൂടെ വരുന്നത് കണ്ട് മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ തിടുക്കത്തിൽ ഒത്തുകൂടി. ചിലർ വീടിന്റെ മട്ടുപ്പാവുകളിൽ കയറിനിന്നു. തിടുക്കത്തിൽ വന്ന അവരിൽ ചിലർ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും മാറി ധരിച്ചു, ചിലർ ഒരു ചെവിയിൽ മാത്രം കമ്മലിട്ടു, ചിലർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം മഷിയെഴുതി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർ അത് ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നു, ഉറങ്ങിക്കിടന്നവർ ബഹളം കേട്ട് എഴുന്നേറ്റു വന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പാൽ കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന അമ്മമാർ അവരെ മാറ്റിനിർത്തി ഓടിവന്നു. മന്ദഹാസത്തോടെ നടന്നുവരുന്ന കൃഷ്ണന്റെ രൂപം ആ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ധാരാളം കേട്ടിരുന്നു, അവിടുത്തെ കണ്ടമാത്രയിൽതന്നെ അവരുടെ ഹൃദയം ഉരുകി. തന്റെ നോട്ടത്താൽ അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ അവർ കണ്ണുകളിലൂടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആനയിച്ചു. ആനന്ദസ്വരൂപനായ അവനെ അവർ മനസ്സാൽ പുണർന്നു.

മട്ടുപ്പാവുകളിൽ നിന്ന സ്ത്രീകൾ ബലരാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും മേൽ പൂമഴ ചൊരിഞ്ഞു. വഴിയിലുടനീളം ബ്രാഹ്മണർ തൈര്, അക്ഷതം, ജലകുംഭങ്ങൾ, മാലകൾ എന്നിവ നൽകി അവരെ സ്വീകരിച്ചു. മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു: "ഈ ഗോപികമാർ എത്ര വലിയ തപസ്സായിരിക്കണം ചെയ്തത്! മനുഷ്യർക്കെല്ലാം ആനന്ദം നൽകുന്ന കൃഷ്ണനെയും ബാലരാമനെയും എപ്പോഴും കാണാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ."

അങ്ങനെ, നഗരം ചുറ്റുന്നതിനിടയിൽ, ഒരു അലക്കുകാരൻ അതുവഴി വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ തങ്ങൾക്ക് ധരിക്കാൻ നല്ല വസ്ത്രങ്ങളുണ്ടോ എന്നവരോട് തിരക്കി. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾക്ക് ധരിക്കാൻ യോഗ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ നൽകുക. അതിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് നന്മ വരുന്നതായിരിക്കും." എന്നാൽ കംസന്റെ ദാസനായ അയാൾ അഹങ്കാരത്തോടെ അവരെ അപമാനിച്ചു. അയാൾ പറഞ്ഞു: "കാട്ടിലും മേട്ടിലും നടക്കുന്ന നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ധരിക്കാനാണോ ഈ രാജവസ്ത്രങ്ങൾ? വേഗം ഇവിടെ നിന്ന് പോകൂ, ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള മോഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക" ഇപ്രകാരം ധിക്കാരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞ അലക്കുകാരന്റെ തല കൃഷ്ണൻ തന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൊണ്ട് ഉടലിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി. അയാളുടെ സഹായികൾ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടിപ്പോയി. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുകയും ബാക്കിയുള്ളവ ഗോപന്മാർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു.

തുടർന്ന് മറ്റൊരു നെയ്ത്തുകാരൻ അതുവഴി വരികയും അവർക്ക് മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ആ വസ്ത്രങ്ങളിൽ അതിമനോഹരമായി ശോഭിച്ചു. ആ നെയ്ത്തുകാരന്റെ ഭക്തിയിൽ പ്രസന്നനായ കൃഷ്ണൻ അയാൾക്ക് ഇഹലോകത്തിൽ ഐശ്വര്യവും പരലോകത്തിൽ സാരൂപ്യമുക്തിയും നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചു.

പിന്നീട് അവർ മാലകെട്ടുകാരനായ സുദാമന്റെ വീട്ടിലെത്തി. സുദാമൻ അവരെ കണ്ട ഉടനെതന്നെ ദണ്ഡനമസ്കാരം ചെയ്ത വണങ്ങി. അവരെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുത്തി പാദങ്ങൾ കഴുകി പൂജിച്ചു. സുദാമൻ പറഞ്ഞു: "ഭഗവാനേ, അങ്ങയുടെ വരവോടെ എന്റെ ഈ ജന്മം സഫലമായി. അങ്ങയെ പൂജിക്കുന്നതിലൂടെ എന്റെ പിതൃക്കളും ദേവന്മാരും സംതൃപ്തരായി. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണഭൂതരായ നിങ്ങൾ ലോകരക്ഷയ്ക്കായി അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് എല്ലാവരോടും തുല്യഭാവമുള്ളവനാണ്."

ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് സുദാമൻ ആ രാമകൃഷ്ണന്മാർക്ക് സുഗന്ധമുള്ള പൂമാലകൾ നൽകി. കൃഷ്ണൻ സുദാമന് ഇഷ്ടമുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന്നാ സുദാമനാകട്ടെ, ഭഗവാനിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, ഭക്തരോടുള്ള സൗഹൃദവും, സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളോടും കരുണയും ഉണ്ടാകുന്നതിനായി മാത്രം വരം ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അയാൾക്ക് ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും ഐശ്വര്യവും നൽകി അനുഗ്രഹിച്ച ശേഷം അവിടെനിന്നും യാത്ര തുടർന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:40 അക്രൂരസ്തുതി

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം 40 

അക്രൂരസ്തുതി 

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: സർവ്വ കാരണങ്ങൾക്കും കാരണഭൂതനും, ആദിയും അവ്യയനും പരമപുരുഷനുമായ നാരായണനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ നാഭിയിലെ താമരപ്പൂവിൽനിന്നാണ് ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചത്, അദ്ദേഹത്തിലൂടെയാണ് ഈ പ്രപഞ്ചം ഉണ്ടായത്. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, അതിന്റെ സ്രോതസ്സുകളായ അഹങ്കാരം, മഹത്തത്വം, പ്രകൃതി, പരമപുരുഷന്റെ വിപുലീകരണമായ പുരുഷൻ, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അധിദേവതകൾ - ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണങ്ങളെല്ലാം അങ്ങയുടെ ദിവ്യമായ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവയാണ്. ഈ പ്രകൃതിക്കോ മറ്റു സൃഷ്ടിഘടകങ്ങൾക്കോ അങ്ങയെ യഥാർത്ഥമായി അറിയാൻ കഴിയുകയില്ല, കാരണം, അവ ജഡവസ്തുക്കളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. അങ്ങ് പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതനാണ്. അതിനാൽ ആ ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവിനുപോലും അങ്ങയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയില്ല. പരിശുദ്ധരായ യോഗികളാകട്ടെ, ജീവജാലങ്ങൾ, അവയുടെ ശരീരം, അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ദേവതകൾ എന്നീ മൂന്ന് ഭാവങ്ങളിലൂടെ അങ്ങയെ പരമപുരുഷനായി ആരാധിക്കുന്നു.

വിഴുദ്ധങ്ങളായ മൂന്ന് അഗ്നികളെ ആരാധിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണർ, വേദമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലിക്കൊണ്ടും പല രൂപങ്ങളും നാമങ്ങളുമുള്ള ദേവതകൾക്കായി യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തിയും അങ്ങയെ ആരാധിക്കുന്നു. ആത്മജ്ഞാനം തേടുന്ന ചിലർ സകല ലൗകികകർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുകയും, ശാന്തരായിത്തീർന്ന് ജ്ഞാനമെന്ന യജ്ഞത്തിലൂടെ അറിവിന്റെ ഉറവിടമായ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയുള്ള മറ്റുള്ളവർ, അങ്ങ് ഉപദേശിച്ച വൈഷ്ണവ ശാസ്ത്രങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അങ്ങയിൽ അർപ്പിക്കുകയും വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ പ്രകടമാകുന്ന ഏക പരമാത്മാവായി അങ്ങയെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റു ചിലർ അങ്ങയെ ശിവരൂപത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നു. അവർ ശിവൻ ഉപദേശിച്ചതും പല ആചാര്യന്മാർ പല രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചതുമായ പാത പിന്തുടരുന്നു. 

എന്റെ നാഥാ!, അങ്ങയിൽനിന്ന് മാറി മറ്റ് ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവർപോലും യഥാർത്ഥത്തിൽ സകല ദേവതകളുടെയും ആൾരൂപമായ അങ്ങയെ തന്നെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്. പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന നദികൾ മഴവെള്ളത്താൽ നിറഞ്ഞ് എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നതുപോലെ, ഈ പാതകളെല്ലാം ഒടുവിൽ അങ്ങയിൽ തന്നെയാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. സത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ് എന്നീ പ്രകൃതിഗുണങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് മുതൽ ചലിക്കാത്ത ജീവികൾ വരെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ബന്ധിക്കുന്നു. സകല ജീവികളുടെയും ആത്മാവായി ഇരുന്നു നിഷ്പക്ഷമായി എല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്ന അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അജ്ഞതയാൽ ഉണ്ടായ പ്രകൃതിഗുണങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് ദേവന്മാരായും മനുഷ്യരായും മൃഗങ്ങളായും തങ്ങളെ സ്വയം കരുതുന്ന ജീവികളിൽ ശക്തമായി ഒഴുകുന്നു. 

അഗ്നി അങ്ങയുടെ മുഖമായും, ഭൂമി പാദങ്ങളായും, സൂര്യൻ കണ്ണായും, ആകാശം നാഭിയായും പറയപ്പെടുന്നു. ദിശകൾ അങ്ങയുടെ ശ്രവണേന്ദ്രിയവും, പ്രധാന ദേവതകൾ കൈകളും, സമുദ്രങ്ങൾ ഉദരവുമാണ്. സ്വർഗ്ഗം അങ്ങയുടെ ശിരസ്സും, വായു എന്നത് നിന്തിരുവടിയുടെ പ്രാണനും ശാരീരിക ബലവുമാണ്. വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും അങ്ങയുടെ ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങളും, മേഘങ്ങൾ ശിരസ്സിലെ കേശങ്ങളും, പർവ്വതങ്ങൾ അസ്ഥികളും നഖങ്ങളുമാണ്. പകലും രാത്രിയും അങ്ങയുടെ കണ്മിഴികളാകുന്നു. പ്രജാപതി അങ്ങയുടെ ജനനേന്ദ്രിയവും മഴ അങ്ങയുടെ വീര്യവുമാണ്. സകല ലോകങ്ങളും, അവിടുത്തെ അധിദേവതകളും, ജനങ്ങളും ഒക്കെ നാശമില്ലാത്ത പരമപുരുഷനായ അങ്ങയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ജലജീവികൾ കടലിലെന്നപോലെയും ചെറിയ പ്രാണികൾ അത്തിപ്പഴത്തിനകത്തെന്നപോലെയും, മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ആധാരമായ അങ്ങയിൽ ഈ ലോകങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ ലീലകൾക്കായി അങ്ങ് ഈ ലോകത്തിൽ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ അവതരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ കീർത്തനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ പാടുന്നവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ ഈ അവതാരങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. 

പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയുടെ കാരണഭൂതനും പ്രളയകാലത്ത് സമുദ്രത്തിൽ നീന്തിത്തുടിച്ചവനുമായ മത്സ്യരൂപിയായ അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. മധു-കൈടഭന്മാരെ വധിച്ച ഹയഗ്രീവനും, മന്ദരപർവ്വതത്തെ താങ്ങിയ കൂർമ്മരൂപിയും, ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയ വരാഹരൂപിയുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭക്തരുടെ ഭയമകറ്റുന്ന അത്ഭുത സിംഹമായ നരസിംഹമൂർത്തിക്കും മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും അളന്ന വാമനനും എന്റെ നമസ്കാരം. അഹങ്കാരികളായ രാജാക്കന്മാരുടെ വംശത്തെ നശിപ്പിച്ച ഭൃഗുപതിയായ പരശുരാമനും, രാവണനെ വധിച്ച രഘുവംശത്തിലെ ഉത്തമനായ ശ്രീരാമനും എന്റെ നമസ്കാരം. സാത്വതന്മാരുടെ നാഥനും വാസുദേവൻ, സങ്കർഷണൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ, അനിരുദ്ധൻ എന്നീ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ചവനുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന കുറ്റമറ്റ ബുദ്ധരൂപിയായ അങ്ങയെയും, രാജാക്കന്മാരുടെ വേഷമണിഞ്ഞ മാംസഭുക്കുകളെ നശിപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന കൽക്കിയെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ഹേ പരമേശ്വരാ!, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവികൾ അങ്ങയുടെ മായയാൽ മോഹിതരായിരിക്കുന്നു. 'ഞാൻ', 'എന്റേത്' എന്ന തെറ്റായ ചിന്തകളിൽപെട്ട് അവർ കർമ്മപാതകളിൽ ഉഴലാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. അനന്തശക്തിയുള്ള നാഥാ!, ഞാനും അതുപോലെ വഴിതെറ്റിയിരിക്കുകയാണ്. സ്വപ്നംപോലെ മിഥ്യയായ എന്റെ ശരീരം, മക്കൾ, വീട്, ഭാര്യ, പണം, അനുയായികൾ എന്നിവയെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ മൂഢമായി വിചാരിക്കുന്നു. അസ്ഥിരമായതിനെ ശാശ്വതമെന്നും, ശരീരത്തെ ആത്മാവെന്നും, ദുഃഖത്തിന്റെ സ്രോതസ്സുകളെ സുഖത്തിന്റെ ഉറവിടമെന്നും തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഞാൻ ലൗകിക സുഖങ്ങളിൽ മുഴുകി. അജ്ഞതയാൽ മൂടപ്പെട്ടതിനാൽ എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന് പാത്രമായ അങ്ങയെ തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. വെള്ളത്തിന് മുകളിലെ പായൽ കണ്ട് വെള്ളമില്ലെന്ന് കരുതി മരീചികയ്ക്ക് പിന്നാലെ പായുന്ന മൂഢനെപ്പോലെ ഞാൻ അങ്ങയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി.

ലൗകിക ആഗ്രഹങ്ങളാലും കർമ്മങ്ങളാലും അസ്വസ്ഥമായ എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നെ പല വഴികളിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ അധഃപതിച്ച ഞാൻ അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നു. അശുദ്ധരായവർക്ക് അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ ലഭ്യമല്ലെങ്കിലും അങ്ങയുടെ കരുണയാൽ അത് സാധിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ലൗകികജീവിതം അവസാനിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ശുദ്ധരായ ഭക്തരെ സേവിക്കുന്നതിലൂടെ അങ്ങയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ഒരാളിൽ ഉദിക്കുകയുള്ളൂ. അനന്തമായ ശക്തികളുള്ള പരമമായ സത്യത്തിന് അടിയന്റെ നമസ്കാരം. അങ്ങ് ശുദ്ധവും ദിവ്യവുമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപമാണ്, എല്ലാ അറിവുകളുടെയും ഉറവിടമാണ്, ജീവജാലങ്ങളെ ഭരിക്കുന്ന പ്രകൃതിശക്തികളുടെ നിയന്താവാണ്.

വാസുദേവപുത്രനായ അങ്ങയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. സകല ജീവികളും അങ്ങയിലാണ് വസിക്കുന്നത്. മനസ്സിന്റെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും നാഥാ!, അങ്ങയെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദിക്കുന്നു. പ്രഭുവേ!, അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിച്ച എന്നെ കാത്തുരക്ഷിക്കണേ.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:39 അക്രൂരൻ യമുനാനദിയിൽ മുങ്ങി വിഷ്ണുലോകം ദർശിക്കുന്നത്

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 39

അക്രൂരൻ യമുനാനദിയിൽ മുങ്ങി വിഷ്ണുലോകം ദർശിക്കുന്നത്

ശ്രീശുകബ്രഹ്മമഹർഷി പറഞ്ഞു: രാജൻ!, ബലരാമനാലും ശ്രീകൃഷ്ണനാലും വളരെയധികം ആദരിക്കപ്പെട്ട അക്രൂരൻ, മനോഹരമായ ഒരു കസേരയിൽ സുഖമായി ഇരുന്നുകൊണ്ട്, വഴിമധ്യേ താൻ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ സഫലമായതായി അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രിയ രാജാവേ!, ഐശ്വര്യദേവതയുടെ അഭയസ്ഥാനമായ ആ പുരുഷോത്തമനെ സംതൃപ്തനാക്കിയ ഒരാൾക്ക് അപ്രാപ്യമായി ഈ ലോകത്തിൽ എന്താണുള്ളത്? എന്നിരുന്നാലും, ഭഗവാന്റെ ഭക്തിസേവനത്തിൽ അർപ്പിതരായവർ തന്തിരുവടിയുടെ പക്കൽനിന്ന് യാതൊന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

കംസൻ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബന്ധുക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്നും രാജാവായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്ത പദ്ധതികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും ദേവകീപുത്രനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, അത്താഴത്തിന് ശേഷം, അക്രൂരനോട് ചോദിച്ചു.

ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു: പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മാവാ!, അങ്ങയുടെ യാത്രയൊക്കെ സുഖകരമായിരുന്നോ? അങ്ങേയ്ക്ക് എല്ലാ മംഗളങ്ങളും ഉണ്ടാകട്ടെ. നമ്മുടെ സുഹൃത്തുക്കളും അതുപോലെ അടുത്തവരും അകന്നവരുമായ എല്ലാ ബന്ധുക്കളും സന്തോഷത്തോടും ആരോഗ്യത്തോടും ഇരിക്കുന്നുവോ? പക്ഷേ, അമ്മാവനായ കംസരാജാവ് ഇന്നും സമൃദ്ധിയോടെ വാഴുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും മറ്റ് പ്രജകളുടെയും ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എന്തിനാണ് ചോദിക്കുന്നത്? കുറ്റമറ്റവരായ എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഞാൻ എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് നോക്കൂ! ഞാൻ കാരണമാണ് അവരുടെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടതും അവർ തടവിലാക്കപ്പെട്ടതും. ഭാഗ്യവശാൽ, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ ബന്ധുവായ അങ്ങയെ കാണണമെന്ന ആഗ്രഹം ഇന്ന് സഫലമായിരിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മാവാ, അങ്ങ് എന്തിനാണ് വന്നതെന്ന് ദയവായി ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞാലും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാന്റെ അഭ്യർത്ഥനയ്ക്ക് മറുപടിയായി, മധുവംശജനായ അക്രൂരൻ, കംസന് യാദവരോടുള്ള ശത്രുതയും വസുദേവരെ കൊല്ലാനുള്ള ശ്രമവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മുഴുവൻ സാഹചര്യങ്ങളും ഭഗവാനോട് വിവരിച്ചു പറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ താൻ എത്തിക്കേണ്ട സന്ദേശം കൈമാറി. കംസന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും, കൃഷ്ണൻ വസുദേവരുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചുവെന്ന് നാരദൻ കംസനെ അറിയിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെ അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. ശത്രുനാശകരായ ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിരിച്ചു. തുടർന്ന് രാമനും കൃഷ്ണനും പിതാവായ നന്ദമഹാരാജാവിനെ കംസന്റെ ഉത്തരവുകൾ അറിയിച്ചു. നന്ദമഹാരാജാവ് ഗോപാലന്മാർക്ക് ഉത്തരവ് നൽകുകയും ഗ്രാമകാവൽക്കാരൻവഴി വ്രജത്തിലുടനീളം ഇപ്രകാരം വിളംബരം ചെയ്യിക്കുകയും ചെയ്തു: “ലഭ്യമായ എല്ലാ പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ശേഖരിക്കുക. വിലപിടിപ്പുള്ള സമ്മാനങ്ങൾ എടുത്ത് വണ്ടികൾ തയ്യാറാക്കുക. നാളെ നമുക്ക് മഥുരയിലേക്ക് പോകാം, രാജാവിന് പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സമർപ്പിക്കാം, വലിയൊരു ഉത്സവം കാണാം. മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലെ താമസക്കാരും അങ്ങോട്ട് പോകുന്നുണ്ട്.”

കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അക്രൂരൻ വ്രജത്തിൽ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ യുവതികളായ ഗോപികമാർ അത്യധികം ദുഃഖിതരായി. ചില ഗോപികമാർ ഹൃദയവേദനയാൽ നെടുവീർപ്പിടുകയും അവരുടെ മുഖം വിളറുകയും ചെയ്തു. മറ്റു ചിലർ എത്രമാത്രം അസ്വസ്ഥരായിരുന്നെന്നാൽ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും വളകളും മുടിപ്പിന്നലുകളും അയഞ്ഞുപോയി. മറ്റു ചില ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയ വ്യാപാരങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നിർത്തി കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചിരുന്നു. ആത്മസാക്ഷാത്കാരം നേടിയവരെപ്പോലെ അവർ ബാഹ്യലോകത്തെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായും വിസ്മരിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത് മറ്റു ചില യുവതികൾ ബോധരഹിതരായി. മനോഹരമായ പദങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും സ്നേഹനിർഭരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ ആ പെൺകുട്ടികളുടെ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചിരുന്നു. മുകുന്ദനിൽ നിന്നുള്ള നിമിഷനേരത്തെ വേർപിരിയൽപോലും ഗോപികമാരെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ മനോഹരമായ നടത്തം, ലീലകൾ, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ നോട്ടം, വീരകൃത്യങ്ങൾ, ദുഃഖം അകറ്റുന്ന തമാശകൾ എന്നിവയോർത്ത് അവർ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ വേർപിരിയലിൽ അത്യധികം ഉത്കണ്ഠാകുലരായി. അവർ കൂട്ടം കൂടിയിരുന്ന് കണ്ണുനീർ വാർത്തുകൊണ്ട് അച്യുതനിൽ പൂർണ്ണമായും മുഴുകി പരസ്പരം സംസാരിച്ചു.

ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: ഹേ വിധി!, നിനക്ക് ഒട്ടും ദയയില്ല! ജീവികളെ സൗഹൃദത്തിലും സ്നേഹത്തിലും ഒന്നിച്ചുചേർക്കുകയും പിന്നീട് അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറുന്നതിന് മുമ്പ് വിവേകമില്ലാതെ വേർപെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ ഈ വിചിത്രമായ കാര്യം ഒരു കുട്ടിക്കളി പോലെയാണ്. മനോഹരമായ കവിളുകളും ഉയർന്ന നാസയും മന്ദഹാസവും കറുത്ത മുടിയിഴകളും കൊണ്ട് അലംകൃതമായ മുകുന്ദന്റെ മുഖം ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതന്നിട്ട്, ഇപ്പോൾ നീ ആ മുഖത്തെ അദൃശ്യമാക്കുകയാണ്. നിന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം ഒട്ടും ശരിയല്ല. ഹേ വിധി!, അക്രൂരൻ എന്ന പേരിൽ നീ ഇവിടെ വന്നുവെങ്കിലും നീ തീർച്ചയായും ക്രൂരനാണ്. ഭഗവാൻ മധുദ്വിഷന്റെ രൂപത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തിൽപോലും നിന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ പൂർണ്ണത ഞങ്ങൾ കണ്ടുവോ, ആ കണ്ണുകളെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുക്കുന്ന നീ ഒരു മഠയനെപ്പോലെയാണ്. അയ്യോ!, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ തകർക്കുന്ന നന്ദപുത്രൻ ഞങ്ങളെ നേരിട്ട് നോക്കുക പോലും ചെയ്യുന്നില്ല. അവിടുത്തെ വശ്യതയിൽ പെട്ട് ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വീടുകളും ബന്ധുക്കളും മക്കളും ഭർത്താക്കന്മാരേയും ഉപേക്ഷിച്ചു, എന്നാൽ അവിടുന്ന് എല്ലായ്പ്പോഴും പുതിയ കാമുകിമാരെ തേടുകയാണ്. ഈ രാത്രിക്ക് ശേഷമുള്ള പ്രഭാതം മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് തീർച്ചയായും ഐശ്വര്യപ്രദമായിരിക്കും. അവരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഇപ്പോൾ സഫലമാകും, കാരണം വ്രജനാഥൻ അവരുടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ കടക്കണ്ണിലെ പുഞ്ചിരിയാകുന്ന അമൃത് നുകരാൻ അവർക്ക് കഴിയും.

ഹേ ഗോപികമാരേ!, നമ്മുടെ മുകുന്ദൻ ബുദ്ധിമാനും മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കുന്നവനുമാണെങ്കിലും, മഥുരയിലെ സ്ത്രീകളുടെ മധുരമായ വാക്കുകളിലും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയിലും മയങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ, അവിടുന്ന് എങ്ങനെയാണ് നിഷ്കളങ്കരായ ഈ ഗ്രാമബാലികമാരുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവരിക? മഥുരയിൽ ദാശാർഹരും ഭോജരും അന്ധകരും വൃഷ്ണികളും സാത്വതരും ദേവകീപുത്രനെ കാണുമ്പോൾ അത് അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വലിയൊരു ഉത്സവമായിരിക്കും. നഗരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അവിടുത്തെ കാണുന്ന എല്ലാവർക്കും അത് ഒരു ആഘോഷമായിരിക്കും. അവിടുന്ന് ഐശ്വര്യദേവതയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനും എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെയും ഉറവിടവുമാണല്ലോ. ഈ ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നവനെ അക്രൂരൻ എന്ന് വിളിക്കരുത്. ദുഃഖിതരായ വ്രജവാസികളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും ശ്രമിക്കാതെ, ഞങ്ങളുടെ ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെ കൊണ്ടുപോകുന്ന അവൻ അത്യധികം ക്രൂരനാണ്. കഠിനഹൃദയനായ കൃഷ്ണൻ ഇതിനകം രഥത്തിൽ കയറിക്കഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ മൂഢരായ ഗോപാലന്മാർ കാളവണ്ടികളിൽ അവിടുത്തെ പിന്നാലെ തിടുക്കത്തിൽ പോകുന്നു. മുതിർന്നവർ പോലും അവിടുത്തെ തടയാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ഇന്ന് വിധി ഞങ്ങൾക്ക് എതിരാണ്. നമുക്ക് നേരിട്ട് മാധവനെ സമീപിച്ച് യാത്ര തടയാം. നമ്മുടെ മുതിർന്നവർക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും നമ്മോട് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? വിധി നമ്മെ മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. അവിടുത്തെ സാമീപ്യം ഒരു നിമിഷം പോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല.

സ്നേഹനിർഭരമായ പുഞ്ചിരിയും മനോഹരമായ രഹസ്യ സംഭാഷണങ്ങളും ആലിംഗനങ്ങളും കൊണ്ട് അവിടുന്ന് നമ്മെ രാസലീലയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, എത്രയോ രാത്രികൾ ഒരു നിമിഷം പോലെ കടന്നുപോയി. ഹേ ഗോപികമാരേ!, അവിടുത്തെ അഭാവത്തിലുണ്ടാകുന്ന ഈ ഇരുട്ടിനെ നാം എങ്ങനെ അതിജീവിക്കും? വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പശുക്കളുടെ കുളമ്പടികളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന പൊടിപടലങ്ങളാൽ മുടിയും മാലയും അലംകൃതമായി, ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്ന കൃഷ്ണനില്ലാതെ നമുക്ക് എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയും? ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ അവിടുന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെയുള്ള കടക്കണ്ണേറുകളാൽ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ വശീകരിക്കുമായിരുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചതിന് ശേഷം, കൃഷ്ണനോട് അത്യധികം ആസക്തിയുള്ള വ്രജസ്ത്രീകൾ വേർപിരിയലിൽ അത്യധികം അസ്വസ്ഥരായി. അവർ ലജ്ജ വെടിഞ്ഞ് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു, "ഹേ ഗോവിന്ദ! ഹേ ദാമോദര! ഹേ മാധവ!"

ഗോപികമാർ ഇപ്രകാരം നിലവിളിക്കുമ്പോഴും, സൂര്യോദയസമയത്ത് പ്രഭാത വന്ദനവും മറ്റ് കർമ്മങ്ങളും നിർവ്വഹിച്ച അക്രൂരൻ രഥം ഓടിച്ചു തുടങ്ങി. നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗോപാലന്മാർ കാളവണ്ടികളിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ അനുഗമിച്ചു. നെയ്യും മറ്റ് പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ മൺപാത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ രാജാവിനുള്ള നിരവധി കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ അവർ കരുതിയിരുന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ നോട്ടത്താൽ ഗോപികമാരെ അല്പം ശാന്തരാക്കി, അവരും കുറച്ചുനേരം പിന്നാലെ പോയി. പിന്നീട്, അവിടുന്ന് എന്തെങ്കിലും നിർദ്ദേശം നൽകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് അവർ നിശ്ചലരായി നിന്നു. യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ, യാദവശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ ഗോപികമാരുടെ വിലാപം കാണുകയും, "ഞാൻ മടങ്ങിവരും" എന്ന സ്നേഹവാഗ്ദാനവുമായി ഒരു ദൂതനെ അയച്ച് അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മനസ്സ് കൃഷ്ണന്റെ പിന്നാലെ അയച്ചുകൊണ്ട് ഗോപികമാർ ചിത്രത്തിലെ രൂപങ്ങളെപ്പോലെ നിശ്ചലരായി നിന്നു. രഥത്തിന് മുകളിലെ കൊടി കാണാതാകുന്നത് വരെയും, രഥചക്രങ്ങൾ ഉയർത്തിയ പൊടിപടലങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നത് വരെയും അവർ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഗോവിന്ദൻ ഇനി തിരിച്ചുവരില്ലെന്ന നിരാശയോടെ ഗോപികമാർ മടങ്ങിപ്പോയി. അതിയായ ദുഃഖത്തോടെ അവർ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട് പകലും രാത്രിയും ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

എന്റെ പ്രിയ രാജാവേ!, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ബലരാമനോടും അക്രൂരനോടുമൊപ്പം കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ യാത്ര ചെയ്ത് പാപനാശിനിയായ കാളിന്ദീ നദിക്കരയിലെത്തി. നദിയിലെ മധുരമായ ജലം തിളങ്ങുന്ന രത്നങ്ങളേക്കാൾ പ്രകാശമുള്ളതായിരുന്നു. ശുദ്ധീകരണത്തിനായി ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ആ ജലം തൊടുകയും കൈവെള്ളയിൽ എടുത്ത് കുടിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്ക് സമീപം രഥം നിർത്തി ബലരാമനോടൊപ്പം വീണ്ടും അതിൽ കയറി. അക്രൂരൻ ഭഗവാന്മാരോട് രഥത്തിൽ ഇരിക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. പിന്നീട് അവരുടെ അനുവാദം വാങ്ങി അദ്ദേഹം യമുനയിലെ ഒരു കുളത്തിൽ പോയി ശാസ്ത്രവിധിയനുസരിച്ച് സ്നാനം ചെയ്തു. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി വേദമന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുമ്പോൾ, അക്രൂരൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ബലരാമനെയും കൃഷ്ണനെയും കണ്ടു.

അക്രൂരൻ ചിന്തിച്ചു, “രഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ആനകദുന്ദുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ എങ്ങനെ ഇവിടെ വെള്ളത്തിൽ നിൽക്കും? അവർ രഥം വിട്ടു വന്നുകാണും.” എന്നാൽ അദ്ദേഹം നദിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ അവർ മുമ്പത്തെപ്പോലെ രഥത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. “വെള്ളത്തിൽ ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച ഒരു മിഥ്യയായിരുന്നോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അക്രൂരൻ വീണ്ടും കുളത്തിൽ ഇറങ്ങി. അവിടെ അക്രൂരൻ സർപ്പങ്ങളുടെ നാഥനായ അനന്തനേയും കണ്ടു. സിദ്ധന്മാരും ചാരണന്മാരും ഗന്ധർവ്വന്മാരും അസുരന്മാരും തല കുനിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അക്രൂരൻ കണ്ട ആ സങ്കർഷണഭഗവാന് ആയിരക്കണക്കിന് തലകളും പത്തികളും കിരീടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ നീല വസ്ത്രവും താമരത്തണ്ടിന്റെ നൂലുപോലെ വെളുത്ത നിറവും അവിടുത്തെ അനേകം കൊടുമുടികളുള്ള വെളുത്ത കൈലാസ പർവ്വതം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

പിന്നീട്, പുരുഷോത്തമനായ ഭഗവാൻ അനന്തന്റെ മടിയിൽ ശാന്തമായി കിടക്കുന്നത് അക്രൂരൻ കണ്ടു. ആ പരമപുരുഷന്റെ നിറം കടുംനീല മേഘം പോലെയായിരുന്നു. അവിടുന്ന് മഞ്ഞവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നു, നാല് കൈകളും ചുവന്ന താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെയും മനോഹരമായ പുരികങ്ങളാലും ഉയർന്ന നാസയാലും മനോഹരമായ ചെവികളാലും ചുവന്ന ചുണ്ടുകളാലും ആകർഷകമായിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ വിശാലമായ തോളുകളും നെഞ്ചും സുന്ദരമായിരുന്നു, കൈകൾ നീളമുള്ളതും ബലിഷ്ഠവുമായിരുന്നു. അവിടുത്തെ കഴുത്ത് ശംഖിന് സമാനമായിരുന്നു, നാഭി ആഴമുള്ളതായിരുന്നു, വയറിൽ പേരാലിന്റെ ഇലയിലെന്നപോലെ വരകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തേക്ക് വലിയ അരക്കെട്ടും ഇടുപ്പും ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈ പോലെയുള്ള തുടകളും മനോഹരമായ കാൽമുട്ടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ ഉയർന്ന കണങ്കാലുകൾ താമരപ്പൂവ് പോലെയുള്ള കാൽവിരലുകളിലെ നഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. വിലമതിക്കാനാവാത്ത രത്നങ്ങൾ പതിച്ച കിരീടം, വളകൾ, തോൾവളകൾ എന്നിവയാലും അരഞ്ഞാണം, പൂണൂൽ, മാലകൾ, പാദസരങ്ങൾ, കുണ്ഡലങ്ങൾ എന്നിവയാലും അലംകൃതനായി ഭഗവാൻ അതിശയകരമായി പ്രകാശിച്ചു. ഒരു കയ്യിൽ താമരപ്പൂവും മറ്റുള്ളവയിൽ ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ എന്നിവയും അവിടുന്ന് ധരിച്ചിരുന്നു. അവിടുത്തെ നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സ ചിഹ്നവും തിളങ്ങുന്ന കൗസ്തുഭ രത്നവും വനമാലയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

നന്ദൻ, സുനന്ദൻ തുടങ്ങിയ അനുചരന്മാരും, സനകാദി മുനികളും, ബ്രഹ്മാവ്, രുദ്രൻ തുടങ്ങിയ പ്രധാന ദേവന്മാരും, ഒൻപത് പ്രധാന ബ്രാഹ്മണരും, പ്രഹ്ലാദൻ, നാരദൻ, ഉപരിചരവസു എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഭക്തശ്രേഷ്ഠരും ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റും നിന്നിരുന്നു. ഈ മഹാത്മാക്കളെല്ലാം അവരവരുടെ ഭാവത്തിൽ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ച് ഭഗവാനെ വന്ദിച്ചു. ശ്രീ, പുഷ്ടി, ഗീർ, കാന്തി, കീർത്തി, തുഷ്ടി, ഇള, ഊർജ്ജ എന്നീ ആന്തരിക ശക്തികളും, വിദ്യ, അവിദ്യ, മായ എന്നീ ഭൗതിക ശക്തികളും, ആന്തരിക ആനന്ദശക്തിയായ ശക്തിയും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. മഹാഭക്തനായ അക്രൂരൻ ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ അത്യധികം സന്തോഷവാനാവുകയും ഭക്തിയിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നുനിൽക്കുകയും കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി ശരീരം മുഴുവൻ നനയുകയും ചെയ്തു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച് അക്രൂരൻ നിലത്ത് തലതൊട്ട് നമസ്കരിച്ചു. പിന്നീട് കൈകൾ കൂപ്പി, വികാരാധീനമായ ശബ്ദത്തിൽ വളരെ പതുക്കെയും ശ്രദ്ധയോടും കൂടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തിയൊമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>