ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 39
അക്രൂരൻ യമുനാനദിയിൽ മുങ്ങി വിഷ്ണുലോകം ദർശിക്കുന്നത്
ശ്രീശുകബ്രഹ്മമഹർഷി പറഞ്ഞു: രാജൻ!, ബലരാമനാലും ശ്രീകൃഷ്ണനാലും വളരെയധികം ആദരിക്കപ്പെട്ട അക്രൂരൻ, മനോഹരമായ ഒരു കസേരയിൽ സുഖമായി ഇരുന്നുകൊണ്ട്, വഴിമധ്യേ താൻ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ സഫലമായതായി അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രിയ രാജാവേ!, ഐശ്വര്യദേവതയുടെ അഭയസ്ഥാനമായ ആ പുരുഷോത്തമനെ സംതൃപ്തനാക്കിയ ഒരാൾക്ക് അപ്രാപ്യമായി ഈ ലോകത്തിൽ എന്താണുള്ളത്? എന്നിരുന്നാലും, ഭഗവാന്റെ ഭക്തിസേവനത്തിൽ അർപ്പിതരായവർ തന്തിരുവടിയുടെ പക്കൽനിന്ന് യാതൊന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
കംസൻ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബന്ധുക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്നും രാജാവായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്ത പദ്ധതികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും ദേവകീപുത്രനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, അത്താഴത്തിന് ശേഷം, അക്രൂരനോട് ചോദിച്ചു.
ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു: പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മാവാ!, അങ്ങയുടെ യാത്രയൊക്കെ സുഖകരമായിരുന്നോ? അങ്ങേയ്ക്ക് എല്ലാ മംഗളങ്ങളും ഉണ്ടാകട്ടെ. നമ്മുടെ സുഹൃത്തുക്കളും അതുപോലെ അടുത്തവരും അകന്നവരുമായ എല്ലാ ബന്ധുക്കളും സന്തോഷത്തോടും ആരോഗ്യത്തോടും ഇരിക്കുന്നുവോ? പക്ഷേ, അമ്മാവനായ കംസരാജാവ് ഇന്നും സമൃദ്ധിയോടെ വാഴുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും മറ്റ് പ്രജകളുടെയും ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എന്തിനാണ് ചോദിക്കുന്നത്? കുറ്റമറ്റവരായ എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഞാൻ എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് നോക്കൂ! ഞാൻ കാരണമാണ് അവരുടെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടതും അവർ തടവിലാക്കപ്പെട്ടതും. ഭാഗ്യവശാൽ, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ ബന്ധുവായ അങ്ങയെ കാണണമെന്ന ആഗ്രഹം ഇന്ന് സഫലമായിരിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മാവാ, അങ്ങ് എന്തിനാണ് വന്നതെന്ന് ദയവായി ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞാലും.
ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാന്റെ അഭ്യർത്ഥനയ്ക്ക് മറുപടിയായി, മധുവംശജനായ അക്രൂരൻ, കംസന് യാദവരോടുള്ള ശത്രുതയും വസുദേവരെ കൊല്ലാനുള്ള ശ്രമവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മുഴുവൻ സാഹചര്യങ്ങളും ഭഗവാനോട് വിവരിച്ചു പറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ താൻ എത്തിക്കേണ്ട സന്ദേശം കൈമാറി. കംസന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും, കൃഷ്ണൻ വസുദേവരുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചുവെന്ന് നാരദൻ കംസനെ അറിയിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെ അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. ശത്രുനാശകരായ ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിരിച്ചു. തുടർന്ന് രാമനും കൃഷ്ണനും പിതാവായ നന്ദമഹാരാജാവിനെ കംസന്റെ ഉത്തരവുകൾ അറിയിച്ചു. നന്ദമഹാരാജാവ് ഗോപാലന്മാർക്ക് ഉത്തരവ് നൽകുകയും ഗ്രാമകാവൽക്കാരൻവഴി വ്രജത്തിലുടനീളം ഇപ്രകാരം വിളംബരം ചെയ്യിക്കുകയും ചെയ്തു: “ലഭ്യമായ എല്ലാ പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ശേഖരിക്കുക. വിലപിടിപ്പുള്ള സമ്മാനങ്ങൾ എടുത്ത് വണ്ടികൾ തയ്യാറാക്കുക. നാളെ നമുക്ക് മഥുരയിലേക്ക് പോകാം, രാജാവിന് പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സമർപ്പിക്കാം, വലിയൊരു ഉത്സവം കാണാം. മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലെ താമസക്കാരും അങ്ങോട്ട് പോകുന്നുണ്ട്.”
കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അക്രൂരൻ വ്രജത്തിൽ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ യുവതികളായ ഗോപികമാർ അത്യധികം ദുഃഖിതരായി. ചില ഗോപികമാർ ഹൃദയവേദനയാൽ നെടുവീർപ്പിടുകയും അവരുടെ മുഖം വിളറുകയും ചെയ്തു. മറ്റു ചിലർ എത്രമാത്രം അസ്വസ്ഥരായിരുന്നെന്നാൽ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും വളകളും മുടിപ്പിന്നലുകളും അയഞ്ഞുപോയി. മറ്റു ചില ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയ വ്യാപാരങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നിർത്തി കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചിരുന്നു. ആത്മസാക്ഷാത്കാരം നേടിയവരെപ്പോലെ അവർ ബാഹ്യലോകത്തെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായും വിസ്മരിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത് മറ്റു ചില യുവതികൾ ബോധരഹിതരായി. മനോഹരമായ പദങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും സ്നേഹനിർഭരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ ആ പെൺകുട്ടികളുടെ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചിരുന്നു. മുകുന്ദനിൽ നിന്നുള്ള നിമിഷനേരത്തെ വേർപിരിയൽപോലും ഗോപികമാരെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ മനോഹരമായ നടത്തം, ലീലകൾ, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ നോട്ടം, വീരകൃത്യങ്ങൾ, ദുഃഖം അകറ്റുന്ന തമാശകൾ എന്നിവയോർത്ത് അവർ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ വേർപിരിയലിൽ അത്യധികം ഉത്കണ്ഠാകുലരായി. അവർ കൂട്ടം കൂടിയിരുന്ന് കണ്ണുനീർ വാർത്തുകൊണ്ട് അച്യുതനിൽ പൂർണ്ണമായും മുഴുകി പരസ്പരം സംസാരിച്ചു.
ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: ഹേ വിധി!, നിനക്ക് ഒട്ടും ദയയില്ല! ജീവികളെ സൗഹൃദത്തിലും സ്നേഹത്തിലും ഒന്നിച്ചുചേർക്കുകയും പിന്നീട് അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറുന്നതിന് മുമ്പ് വിവേകമില്ലാതെ വേർപെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ ഈ വിചിത്രമായ കാര്യം ഒരു കുട്ടിക്കളി പോലെയാണ്. മനോഹരമായ കവിളുകളും ഉയർന്ന നാസയും മന്ദഹാസവും കറുത്ത മുടിയിഴകളും കൊണ്ട് അലംകൃതമായ മുകുന്ദന്റെ മുഖം ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതന്നിട്ട്, ഇപ്പോൾ നീ ആ മുഖത്തെ അദൃശ്യമാക്കുകയാണ്. നിന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം ഒട്ടും ശരിയല്ല. ഹേ വിധി!, അക്രൂരൻ എന്ന പേരിൽ നീ ഇവിടെ വന്നുവെങ്കിലും നീ തീർച്ചയായും ക്രൂരനാണ്. ഭഗവാൻ മധുദ്വിഷന്റെ രൂപത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തിൽപോലും നിന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ പൂർണ്ണത ഞങ്ങൾ കണ്ടുവോ, ആ കണ്ണുകളെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുക്കുന്ന നീ ഒരു മഠയനെപ്പോലെയാണ്. അയ്യോ!, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ തകർക്കുന്ന നന്ദപുത്രൻ ഞങ്ങളെ നേരിട്ട് നോക്കുക പോലും ചെയ്യുന്നില്ല. അവിടുത്തെ വശ്യതയിൽ പെട്ട് ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വീടുകളും ബന്ധുക്കളും മക്കളും ഭർത്താക്കന്മാരേയും ഉപേക്ഷിച്ചു, എന്നാൽ അവിടുന്ന് എല്ലായ്പ്പോഴും പുതിയ കാമുകിമാരെ തേടുകയാണ്. ഈ രാത്രിക്ക് ശേഷമുള്ള പ്രഭാതം മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് തീർച്ചയായും ഐശ്വര്യപ്രദമായിരിക്കും. അവരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഇപ്പോൾ സഫലമാകും, കാരണം വ്രജനാഥൻ അവരുടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ കടക്കണ്ണിലെ പുഞ്ചിരിയാകുന്ന അമൃത് നുകരാൻ അവർക്ക് കഴിയും.
ഹേ ഗോപികമാരേ!, നമ്മുടെ മുകുന്ദൻ ബുദ്ധിമാനും മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കുന്നവനുമാണെങ്കിലും, മഥുരയിലെ സ്ത്രീകളുടെ മധുരമായ വാക്കുകളിലും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയിലും മയങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ, അവിടുന്ന് എങ്ങനെയാണ് നിഷ്കളങ്കരായ ഈ ഗ്രാമബാലികമാരുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവരിക? മഥുരയിൽ ദാശാർഹരും ഭോജരും അന്ധകരും വൃഷ്ണികളും സാത്വതരും ദേവകീപുത്രനെ കാണുമ്പോൾ അത് അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വലിയൊരു ഉത്സവമായിരിക്കും. നഗരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അവിടുത്തെ കാണുന്ന എല്ലാവർക്കും അത് ഒരു ആഘോഷമായിരിക്കും. അവിടുന്ന് ഐശ്വര്യദേവതയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനും എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെയും ഉറവിടവുമാണല്ലോ. ഈ ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നവനെ അക്രൂരൻ എന്ന് വിളിക്കരുത്. ദുഃഖിതരായ വ്രജവാസികളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും ശ്രമിക്കാതെ, ഞങ്ങളുടെ ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെ കൊണ്ടുപോകുന്ന അവൻ അത്യധികം ക്രൂരനാണ്. കഠിനഹൃദയനായ കൃഷ്ണൻ ഇതിനകം രഥത്തിൽ കയറിക്കഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ മൂഢരായ ഗോപാലന്മാർ കാളവണ്ടികളിൽ അവിടുത്തെ പിന്നാലെ തിടുക്കത്തിൽ പോകുന്നു. മുതിർന്നവർ പോലും അവിടുത്തെ തടയാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ഇന്ന് വിധി ഞങ്ങൾക്ക് എതിരാണ്. നമുക്ക് നേരിട്ട് മാധവനെ സമീപിച്ച് യാത്ര തടയാം. നമ്മുടെ മുതിർന്നവർക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും നമ്മോട് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? വിധി നമ്മെ മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. അവിടുത്തെ സാമീപ്യം ഒരു നിമിഷം പോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല.
സ്നേഹനിർഭരമായ പുഞ്ചിരിയും മനോഹരമായ രഹസ്യ സംഭാഷണങ്ങളും ആലിംഗനങ്ങളും കൊണ്ട് അവിടുന്ന് നമ്മെ രാസലീലയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, എത്രയോ രാത്രികൾ ഒരു നിമിഷം പോലെ കടന്നുപോയി. ഹേ ഗോപികമാരേ!, അവിടുത്തെ അഭാവത്തിലുണ്ടാകുന്ന ഈ ഇരുട്ടിനെ നാം എങ്ങനെ അതിജീവിക്കും? വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പശുക്കളുടെ കുളമ്പടികളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന പൊടിപടലങ്ങളാൽ മുടിയും മാലയും അലംകൃതമായി, ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്ന കൃഷ്ണനില്ലാതെ നമുക്ക് എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയും? ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ അവിടുന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെയുള്ള കടക്കണ്ണേറുകളാൽ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ വശീകരിക്കുമായിരുന്നു.
ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചതിന് ശേഷം, കൃഷ്ണനോട് അത്യധികം ആസക്തിയുള്ള വ്രജസ്ത്രീകൾ വേർപിരിയലിൽ അത്യധികം അസ്വസ്ഥരായി. അവർ ലജ്ജ വെടിഞ്ഞ് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു, "ഹേ ഗോവിന്ദ! ഹേ ദാമോദര! ഹേ മാധവ!"
ഗോപികമാർ ഇപ്രകാരം നിലവിളിക്കുമ്പോഴും, സൂര്യോദയസമയത്ത് പ്രഭാത വന്ദനവും മറ്റ് കർമ്മങ്ങളും നിർവ്വഹിച്ച അക്രൂരൻ രഥം ഓടിച്ചു തുടങ്ങി. നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗോപാലന്മാർ കാളവണ്ടികളിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ അനുഗമിച്ചു. നെയ്യും മറ്റ് പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ മൺപാത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ രാജാവിനുള്ള നിരവധി കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ അവർ കരുതിയിരുന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ നോട്ടത്താൽ ഗോപികമാരെ അല്പം ശാന്തരാക്കി, അവരും കുറച്ചുനേരം പിന്നാലെ പോയി. പിന്നീട്, അവിടുന്ന് എന്തെങ്കിലും നിർദ്ദേശം നൽകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് അവർ നിശ്ചലരായി നിന്നു. യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ, യാദവശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ ഗോപികമാരുടെ വിലാപം കാണുകയും, "ഞാൻ മടങ്ങിവരും" എന്ന സ്നേഹവാഗ്ദാനവുമായി ഒരു ദൂതനെ അയച്ച് അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മനസ്സ് കൃഷ്ണന്റെ പിന്നാലെ അയച്ചുകൊണ്ട് ഗോപികമാർ ചിത്രത്തിലെ രൂപങ്ങളെപ്പോലെ നിശ്ചലരായി നിന്നു. രഥത്തിന് മുകളിലെ കൊടി കാണാതാകുന്നത് വരെയും, രഥചക്രങ്ങൾ ഉയർത്തിയ പൊടിപടലങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നത് വരെയും അവർ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഗോവിന്ദൻ ഇനി തിരിച്ചുവരില്ലെന്ന നിരാശയോടെ ഗോപികമാർ മടങ്ങിപ്പോയി. അതിയായ ദുഃഖത്തോടെ അവർ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട് പകലും രാത്രിയും ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ പ്രിയ രാജാവേ!, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ബലരാമനോടും അക്രൂരനോടുമൊപ്പം കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ യാത്ര ചെയ്ത് പാപനാശിനിയായ കാളിന്ദീ നദിക്കരയിലെത്തി. നദിയിലെ മധുരമായ ജലം തിളങ്ങുന്ന രത്നങ്ങളേക്കാൾ പ്രകാശമുള്ളതായിരുന്നു. ശുദ്ധീകരണത്തിനായി ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ആ ജലം തൊടുകയും കൈവെള്ളയിൽ എടുത്ത് കുടിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്ക് സമീപം രഥം നിർത്തി ബലരാമനോടൊപ്പം വീണ്ടും അതിൽ കയറി. അക്രൂരൻ ഭഗവാന്മാരോട് രഥത്തിൽ ഇരിക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. പിന്നീട് അവരുടെ അനുവാദം വാങ്ങി അദ്ദേഹം യമുനയിലെ ഒരു കുളത്തിൽ പോയി ശാസ്ത്രവിധിയനുസരിച്ച് സ്നാനം ചെയ്തു. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി വേദമന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുമ്പോൾ, അക്രൂരൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ബലരാമനെയും കൃഷ്ണനെയും കണ്ടു.
അക്രൂരൻ ചിന്തിച്ചു, “രഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ആനകദുന്ദുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ എങ്ങനെ ഇവിടെ വെള്ളത്തിൽ നിൽക്കും? അവർ രഥം വിട്ടു വന്നുകാണും.” എന്നാൽ അദ്ദേഹം നദിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ അവർ മുമ്പത്തെപ്പോലെ രഥത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. “വെള്ളത്തിൽ ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച ഒരു മിഥ്യയായിരുന്നോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അക്രൂരൻ വീണ്ടും കുളത്തിൽ ഇറങ്ങി. അവിടെ അക്രൂരൻ സർപ്പങ്ങളുടെ നാഥനായ അനന്തനേയും കണ്ടു. സിദ്ധന്മാരും ചാരണന്മാരും ഗന്ധർവ്വന്മാരും അസുരന്മാരും തല കുനിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അക്രൂരൻ കണ്ട ആ സങ്കർഷണഭഗവാന് ആയിരക്കണക്കിന് തലകളും പത്തികളും കിരീടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ നീല വസ്ത്രവും താമരത്തണ്ടിന്റെ നൂലുപോലെ വെളുത്ത നിറവും അവിടുത്തെ അനേകം കൊടുമുടികളുള്ള വെളുത്ത കൈലാസ പർവ്വതം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
പിന്നീട്, പുരുഷോത്തമനായ ഭഗവാൻ അനന്തന്റെ മടിയിൽ ശാന്തമായി കിടക്കുന്നത് അക്രൂരൻ കണ്ടു. ആ പരമപുരുഷന്റെ നിറം കടുംനീല മേഘം പോലെയായിരുന്നു. അവിടുന്ന് മഞ്ഞവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നു, നാല് കൈകളും ചുവന്ന താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെയും മനോഹരമായ പുരികങ്ങളാലും ഉയർന്ന നാസയാലും മനോഹരമായ ചെവികളാലും ചുവന്ന ചുണ്ടുകളാലും ആകർഷകമായിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ വിശാലമായ തോളുകളും നെഞ്ചും സുന്ദരമായിരുന്നു, കൈകൾ നീളമുള്ളതും ബലിഷ്ഠവുമായിരുന്നു. അവിടുത്തെ കഴുത്ത് ശംഖിന് സമാനമായിരുന്നു, നാഭി ആഴമുള്ളതായിരുന്നു, വയറിൽ പേരാലിന്റെ ഇലയിലെന്നപോലെ വരകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തേക്ക് വലിയ അരക്കെട്ടും ഇടുപ്പും ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈ പോലെയുള്ള തുടകളും മനോഹരമായ കാൽമുട്ടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ ഉയർന്ന കണങ്കാലുകൾ താമരപ്പൂവ് പോലെയുള്ള കാൽവിരലുകളിലെ നഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. വിലമതിക്കാനാവാത്ത രത്നങ്ങൾ പതിച്ച കിരീടം, വളകൾ, തോൾവളകൾ എന്നിവയാലും അരഞ്ഞാണം, പൂണൂൽ, മാലകൾ, പാദസരങ്ങൾ, കുണ്ഡലങ്ങൾ എന്നിവയാലും അലംകൃതനായി ഭഗവാൻ അതിശയകരമായി പ്രകാശിച്ചു. ഒരു കയ്യിൽ താമരപ്പൂവും മറ്റുള്ളവയിൽ ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ എന്നിവയും അവിടുന്ന് ധരിച്ചിരുന്നു. അവിടുത്തെ നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സ ചിഹ്നവും തിളങ്ങുന്ന കൗസ്തുഭ രത്നവും വനമാലയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
നന്ദൻ, സുനന്ദൻ തുടങ്ങിയ അനുചരന്മാരും, സനകാദി മുനികളും, ബ്രഹ്മാവ്, രുദ്രൻ തുടങ്ങിയ പ്രധാന ദേവന്മാരും, ഒൻപത് പ്രധാന ബ്രാഹ്മണരും, പ്രഹ്ലാദൻ, നാരദൻ, ഉപരിചരവസു എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഭക്തശ്രേഷ്ഠരും ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റും നിന്നിരുന്നു. ഈ മഹാത്മാക്കളെല്ലാം അവരവരുടെ ഭാവത്തിൽ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ച് ഭഗവാനെ വന്ദിച്ചു. ശ്രീ, പുഷ്ടി, ഗീർ, കാന്തി, കീർത്തി, തുഷ്ടി, ഇള, ഊർജ്ജ എന്നീ ആന്തരിക ശക്തികളും, വിദ്യ, അവിദ്യ, മായ എന്നീ ഭൗതിക ശക്തികളും, ആന്തരിക ആനന്ദശക്തിയായ ശക്തിയും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. മഹാഭക്തനായ അക്രൂരൻ ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ അത്യധികം സന്തോഷവാനാവുകയും ഭക്തിയിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നുനിൽക്കുകയും കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി ശരീരം മുഴുവൻ നനയുകയും ചെയ്തു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച് അക്രൂരൻ നിലത്ത് തലതൊട്ട് നമസ്കരിച്ചു. പിന്നീട് കൈകൾ കൂപ്പി, വികാരാധീനമായ ശബ്ദത്തിൽ വളരെ പതുക്കെയും ശ്രദ്ധയോടും കൂടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം മുപ്പത്തിയൊമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.
ഓം തത് സത്
<<<<< >>>>>
.jpg)
.jpg)
