10:55 പ്രദ്യുമ്നചരിതം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 55

പ്രദ്യുമ്നചരിതം 

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജാവേ!, വാസുദേവന്റെ അംശമായ കാമദേവൻ മുൻപ് രുദ്രന്റെ കോപത്താൽ ഭസ്മീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ശരീരം ലഭിക്കുവാനായി അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ വാസുദേവന്റെ ശരീരത്തിൽ ലയിച്ചു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ വീര്യത്താൽ വൈദർഭിയുടെ ഗർഭത്തിൽ അദ്ദേഹം ജനിക്കുകയും പ്രദ്യുമ്നൻ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഒരു കാര്യത്തിലും അദ്ദേഹം തന്റെ പിതാവിനേക്കാൾ താഴ്ന്നവനായിരുന്നില്ല. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രൂപം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ശംബരൻ എന്ന അസുരൻ, പ്രദ്യുമ്നന് പത്തുദിവസം പോലും പ്രായമാകുന്നതിന് മുൻപ് ആ ശിശുവിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. പ്രദ്യുമ്നൻ തന്റെ ശത്രുവാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ശംബരൻ, ശിശുവിനെ കടലിലെറിഞ്ഞ ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ശക്തനായ ഒരു മത്സ്യം പ്രദ്യുമ്നനെ വിഴുങ്ങി. ആ മത്സ്യം മറ്റു മത്സ്യങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു വലിയ വലയിൽ കുടുങ്ങുകയും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ അതിനെ പിടികൂടുകയും ചെയ്തു.

മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ ആ അസാധാരണമായ മത്സ്യത്തെ ശംബരന് സമ്മാനിച്ചു. ശംബരൻ അത് പാചകപ്പുരയിൽ എത്തിച്ചു. പാചകക്കാർ ഒരു വലിയ കത്തി ഉപയോഗിച്ച് അത് മുറിക്കാൻ തുടങ്ങി. മത്സ്യത്തിന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു ആൺകുഞ്ഞിനെ കണ്ട് പാചകക്കാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവർ ആ ശിശുവിനെ മായാവതിക്ക് നൽകി. അപ്പോൾ നാരദമുനി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് കുട്ടിയുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചും മത്സ്യത്തിന്റെ വയറ്റിൽ എത്തിയതിനെക്കുറിച്ചും എല്ലാം അവൾക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു. മായാവതി യഥാർത്ഥത്തിൽ കാമദേവന്റെ പ്രശസ്തയായ പത്നി രതിയായിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പുനർജന്മത്തിനായി കാത്തിരുന്ന അവൾക്ക്, ശംബരന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാനുള്ള ചുമതലയായിരുന്നു നൽകിയിരുന്നത്. ഈ ശിശു യഥാർത്ഥത്തിൽ കാമദേവനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മായാവതിക്ക് അവനോട് അനുരാഗം തോന്നിത്തുടങ്ങി. കുറഞ്ഞ കാലയളവിനുള്ളിൽ, കൃഷ്ണപുത്രനായ പ്രദ്യുമ്നൻ പൂർണ്ണയൗവനം പ്രാപിച്ചു. തന്നെ നോക്കുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും അദ്ദേഹം വശീകരിച്ചു.

പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, താമരയിതൾപോലെ വിടർന്ന കണ്ണുകളും നീണ്ട കൈകളുമുള്ള, അതിസുന്ദരനായ തന്റെ ഭർത്താവിനെ മായാവതി ലജ്ജയോടെയും പുരികക്കൊടികൾ ഉയർത്തിയും അനുരാഗപൂർവ്വം സമീപിച്ചു. പ്രദ്യുമ്നൻ അവളോട് പറഞ്ഞു, "അമ്മേ, നിങ്ങളുടെ മനോഭാവം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു മാതാവിനുണ്ടാകേണ്ട വികാരങ്ങൾ അതിലംഘിച്ച് നിങ്ങൾ ഒരു കാമുകിയെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു."

രതി പറഞ്ഞു: അങ്ങ് ഭഗവാൻ നാരായണന്റെ പുത്രനാണ്, ശംബരൻ അങ്ങയെ മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തുനിന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നതാണ്. അങ്ങ് കാമദേവനായതുകൊണ്ട് ഞാനാണ് അങ്ങയുടെ ധർമ്മപത്നിയായ രതി. പ്രഭോ!, അങ്ങേയ്ക്ക് പത്തുദിവസംപോലും പ്രായമാകുന്നതിന് മുൻപ് ആ ശംബരൻ അങ്ങയെ കടലിലെറിഞ്ഞു. ഒരു മത്സ്യം അങ്ങയെ വിഴുങ്ങി. പിന്നീട് ഇവിടെവച്ച് മത്സ്യത്തിന്റെ വയറ്റിൽ നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ കണ്ടെടുത്തത്. അങ്ങയുടെ ഭീകരശത്രുവായ ഈ ശംബരനെ ഇപ്പോൾതന്നെ വധിക്കൂ. അവൻ നൂറുകണക്കിന് മാന്ത്രികവിദ്യകൾ അറിയുന്നവനാണെങ്കിലും, അങ്ങേയ്ക്ക് മായയിലൂടെ അവനെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട അങ്ങയുടെ പാവം അമ്മ, ഒരു കുരരിപക്ഷിയെപ്പോലെ അങ്ങയെ ഓർത്ത് കരയുകയാണ്. തന്റെ പശുക്കിടാവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട പശുവിനെപ്പോലെ അവൾ പുത്രവാത്സല്യത്താൽ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്.

ശുകദേവ ഗോസ്വാമി തുടർന്നു: രാജാവേ!, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, മായാവതി പ്രദ്യുമ്നന് 'മഹാമായ' എന്ന ദിവ്യവിദ്യ ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തു. ഇത് മറ്റെല്ലാ മായകളെയും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. പ്രദ്യുമ്നൻ ശംബരനെ സമീപിച്ച് യുദ്ധത്തിന് വിളിച്ചു. ശത്രുത വർദ്ധിപ്പിക്കാനായി അസഹനീയമായ പരിഹാസവാക്കുകൾ അവനോട് പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകളാൽ പ്രകോപിതനായ ശംബരൻ, ചവിട്ടേറ്റ പാമ്പിനെപ്പോലെ ക്ഷോഭിച്ചു. അവൻ ഗദയുമായി പുറത്തുവന്നു, ക്രോധത്താൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. ശംബരൻ തന്റെ ഗദ വേഗത്തിൽ കറക്കി പ്രദ്യുമ്നന് നേരെ എറിഞ്ഞു. അത് ഇടിമിന്നൽ പോലെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. തനിക്കുനേരെ വരുന്ന ശംബരന്റെ ഗദയെ പ്രദ്യുമ്നൻ സ്വന്തം ഗദ കൊണ്ട് തട്ടിമാറ്റി. പിന്നീട് ക്രോധത്തോടെ തന്റെ ഗദ ശത്രുവിന് നേരെ എറിഞ്ഞു. മയദാനവൻ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത ആസുരമായ മാന്ത്രികവിദ്യകൾ പ്രയോഗിച്ച് ശംബരൻ ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും കൃഷ്ണപുത്രന് മേൽ ആയുധവർഷം ചൊരിയുകയും ചെയ്തു. ആയുധവർഷത്താൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രദ്യുമ്നൻ, സാത്വികമായ 'മഹാമായ' എന്ന വിദ്യ പ്രയോഗിച്ചു. ഇത് മറ്റെല്ലാ മാന്ത്രിക ശക്തികളെയും തകർക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതായിരുന്നു.

തുടർന്ന് അസുരൻ ഗുഹ്യകൻമാർ, ഗന്ധർവ്വൻമാർ, പിശാചുക്കൾ, ഉരഗൻമാർ, രാക്ഷസൻമാർ എന്നിവരുടെ നൂറുകണക്കിന് മാന്ത്രിക ആയുധങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചുവെങ്കിലും പ്രദ്യുമ്നൻ അവയെല്ലാം തകർത്തെറിഞ്ഞു. പ്രദ്യുമ്നൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളെടുത്ത് ശംബരന്റെ തല അറുത്തുമാറ്റി. കിരീടവും കുണ്ഡലങ്ങളും ചുവന്ന മീശയും ഉള്ള ആ തല നിലംപതിച്ചു. ദേവന്മാർ പ്രദ്യുമ്നന്റെമേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തുകയും സ്തുതികൾ ആലപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നി, രതി ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും അദ്ദേഹത്തെ ആകാശമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ദ്വാരകാനഗരിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു.

രാജാവേ!, സുന്ദരികളായ സ്ത്രീകൾ നിറഞ്ഞ കൃഷ്ണന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ആകാശത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന പ്രദ്യുമ്നനും പത്നിയും, മിന്നലോടുകൂടിയ മേഘത്തെപ്പോലെ ശോഭിച്ചു. കാർമേഘം പോലുള്ള ശ്യാമവർണ്ണവും, മഞ്ഞപ്പട്ടു വസ്ത്രവും, നീണ്ട കൈകളും, ചെന്താമരക്കണ്ണുകളും, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിതൂകുന്ന മുഖവും, ആഭരണങ്ങളും, നീലനിറത്തിലുള്ള ചുരുളൻമുടിയും കണ്ടപ്പോൾ കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനാണെന്ന് കരുതി. അവർ ലജ്ജിച്ച് പലയിടങ്ങളിലായി ഒളിച്ചു. പിന്നീട് കൃഷ്ണന്റെ രൂപവുമായുള്ള ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം ഭഗവാനല്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അത്ഭുതത്തോടും സന്തോഷത്തോടുംകൂടി അവർ പ്രദ്യുമ്നനെയും സ്ത്രീരത്നമായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിയെയും സമീപിച്ചു. മധുരമായ ശബ്ദവും കറുത്ത കണ്ണുകളുമുള്ള പ്രദ്യുമ്നനെ കണ്ടപ്പോൾ രുക്മിണി തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട മകനെ ഓർത്തു. വാത്സല്യത്താൽ അവളുടെ സ്തനങ്ങൾ ചുരന്നു.

ശ്രീമതി രുക്മിണിദേവി പറഞ്ഞു: താമരക്കണ്ണുകളുള്ള ഈ പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ ആരാണ്? ഇദ്ദേഹം ആരുടെ മകനാണ്? ഏത് സ്ത്രീയാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ ഗർഭം ധരിച്ചത്? ഇദ്ദേഹം പത്നിയായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ സ്ത്രീ ആരാണ്? പ്രസവമുറിയിൽനിന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട എന്റെ മകൻ എവിടെയെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ, അവന് ഈ യുവാവിന്റെ പ്രായവും രൂപവും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഈ യുവാവിന്റെ ശരീരപ്രകൃതിയും, അവയവങ്ങളും, നടപ്പും, സംസാരവും, പുഞ്ചിരിയും എല്ലാം ശാർങ്‌ഗധാരിയായ എന്റെ നാഥൻ കൃഷ്ണനോട് ഇത്രയധികം സാമ്യമുള്ളത് എങ്ങനെയാണ്? അതെ, ഇദ്ദേഹം എന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ ജനിച്ച എന്റെ മകൻതന്നെയായിരിക്കണം. കാരണം ഇദ്ദേഹത്തോട് എനിക്ക് വലിയ വാത്സല്യം തോന്നുന്നു, എന്റെ ഇടതുകൈ തുടിക്കുന്നു.

രുക്മിണിദേവി ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവകീപുത്രനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ വസുദേവരോടും ദേവകിയോടുമൊപ്പം അവിടെയെത്തി. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം മൗനം പാലിച്ചു. എന്നാൽ നാരദമുനി അവിടെയെത്തി, ശംബരൻ കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് മുതലുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിവരിച്ചു. കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഈ അത്ഭുതകരമായ കഥ കേട്ടപ്പോൾ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നഷ്ടപ്പെട്ട മകൻ മരിച്ചതിനിടയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ സന്തോഷത്തോടെ പ്രദ്യുമ്നനെ സ്വീകരിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവരും കൃഷ്ണനും ബലരാമനും കൊട്ടാരത്തിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകളും, പ്രത്യേകിച്ച് രുക്മിണിദേവിയും ആ യുവദമ്പതികളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ആനന്ദിച്ചു. 

കാണാതായ പ്രദ്യുമ്നൻ തിരികെയെത്തിയ വിവരമറിഞ്ഞപ്പോൾ ദ്വാരകാവാസികൾ പറഞ്ഞു, "ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ, മരിച്ചെന്ന് കരുതിയ കുട്ടി ഇതാ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു!" പ്രദ്യുമ്നനോട് പുത്രവാത്സല്യം തോന്നേണ്ട കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക്, അദ്ദേഹം ഭഗവാനാണെന്ന് തോന്നി അനുരാഗം തോന്നിയതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല. കാരണം ആ മകൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ തനിപ്പകർപ്പായിരുന്നു. ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ അഭയസ്ഥാനമായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു പ്രദ്യുമ്നൻ. തന്റെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തുള്ളവർക്ക് പോലും അദ്ദേഹത്തോട് അനുരാഗം തോന്നിയെങ്കിൽ, മറ്റ് സ്ത്രീകളുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപത്തിയഞ്ചാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:54 രുക്മിണീസ്വയംവരം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 54

രുക്മിണീസ്വയംവരം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അതിശക്തരായ യോദ്ധാക്കളെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഭഗവാൻ രുക്മിണീദേവിയെയും കൊണ്ട് കടന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അതിനുശേഷം കുപിതരായ ആ രാജാക്കന്മാരെല്ലാം യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പിന്നാലെ പോയി. ശത്രുക്കൾ ആക്രമിക്കാൻ ഓടിയെത്തുന്നത് കണ്ട യാദവസൈന്യാധിപന്മാർ, വില്ലുകൾ കുലച്ചുകൊണ്ട് അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞ് ഉറച്ചുനിന്നു. കുതിരപ്പുറത്തും ആനപ്പുറത്തും തേരുകളിലും ഇരുന്നുകൊണ്ട്, ആയുധവിദ്യയിൽ വിദഗ്ധരായ ശത്രുരാജാക്കന്മാർ, പർവ്വതങ്ങളിൽ മഴ മേഘങ്ങൾ ചൊരിയുന്നതുപോലെ യാദവർക്ക് മേൽ അമ്പുകൾ വർഷിച്ചു. അമ്പുകളുടെ പെരുമഴയിൽ തന്റെ നാഥന്റെ സൈന്യം മൂടപ്പെട്ടത് കണ്ട്, രുക്മിണി ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ലജ്ജയോടെ അവിടുത്തെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. മറുപടിയായി ഭഗവാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്ക് ഉറപ്പുനൽകി, ദേവീ!, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നിന്റെ ഈ സൈനികർ ഉടൻ തന്നെ ശത്രുസൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കും."

ഗദനും സങ്കർഷണനും നേതൃത്വം നൽകുന്ന ഭഗവാന്റെ സൈന്യത്തിലെ വീരന്മാർക്ക് ശത്രുരാജാക്കന്മാരുടെ ഈ ആക്രമണം സഹിക്കാനായില്ല. അങ്ങനെ അവർ ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശത്രുക്കളുടെ കുതിരകളെയും ആനകളെയും തേരുകളെയും തകർക്കാൻ തുടങ്ങി. തേരുകളിലും കുതിരപ്പുറത്തും ആനപ്പുറത്തും യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്ന ദശലക്ഷക്കണക്കിന് സൈനികരുടെ തലകൾ നിലംപതിച്ചു; ചില തലകളിൽ കുണ്ഡലങ്ങളും കിരീടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവയിൽ തലപ്പാവുകളും. തുടകളും കാലുകളും വിരലുകളില്ലാത്ത കൈകളും, വാളുകളും ഗദകളും വില്ലുകളും മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈകളും, കുതിരകൾ, കഴുതകൾ, ആനകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കാട്ടുകഴുതകൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവരുടെ തലകളും എല്ലായിടത്തും ചിതറിക്കിടന്നു. വിജയത്തിനായി വെമ്പുന്ന വൃഷ്ണികളാൽ തങ്ങളുടെ സൈന്യം തകർക്കപ്പെടുന്നതുകണ്ട്, ജരാസന്ധന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള രാജാക്കന്മാർ നിരാശരായി യുദ്ധക്കളം വിട്ടു.

ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ട പുരുഷനെപ്പോലെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്ന ശിശുപാലനെ രാജാക്കന്മാർ സമീപിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങിയിരുന്നു, ആവേശം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു, മുഖം വാടിയിരുന്നു. രാജാക്കന്മാർ അവനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ജരാസന്ധൻ പറഞ്ഞു: ശിശുപാലാ!, പുരുഷകേസരി!, കേൾക്കൂ!, നിന്റെ വിഷാദം ഉപേക്ഷിക്കൂ!. രാജാവേ!, ദേഹധാരികളുടെ സുഖവും ദുഃഖവും ഒരിക്കലും ശാശ്വതമായി കാണപ്പെടാറില്ല. ഒരു നൂൽപ്പാവക്കളിക്കാരന്റെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് പാവകൾ ആടുന്നതുപോലെ, ആ പരമപുരുഷനാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ലോകം സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും കഷ്ടപ്പെടുന്നു. കൃഷ്ണനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ഞാനും എന്റെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളും പതിനേഴ് തവണ തോറ്റു; ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ തോൽപ്പിച്ചത്. എങ്കിലും ഞാൻ ഒരിക്കലും വിലപിക്കുകയോ സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, കാരണം ഈ ലോകം കാലത്താലും വിധിയാലും നയിക്കപ്പെടുന്നതാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇപ്പോൾ സൈന്യാധിപന്മാരുടെ വലിയ നേതാക്കളായ നമ്മളെല്ലാവരും യാദവരാലും കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന അവരുടെ ചെറിയ അനുയായികളാലും പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ സമയം അവർക്ക് അനുകൂലമായതിനാൽ ശത്രുക്കൾ വിജയിച്ചു, എന്നാൽ ഭാവിയിൽ സമയം നമുക്ക് അനുകൂലമാകുമ്പോൾ നമ്മൾ വിജയിക്കും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജൻ! തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാക്കുകളാൽ പ്രേരിതനായി ശിശുപാലൻ തന്റെ അനുയായികളുമായി തലസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി. അവശേഷിച്ച യോദ്ധാക്കളും അവരവരുടെ നഗരങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. എങ്കിലും, ശക്തനായ രുക്മിക്ക് കൃഷ്ണനോട് കടുത്ത അസൂയ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ സഹോദരിയെ രാക്ഷസരീതിയിൽ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് അദ്ദേഹത്തിന് സഹിക്കാനായില്ല. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ സൈന്യവുമായി ഭഗവാനെ പിന്തുടർന്നു. നിരാശനും കോപാകുലനുമായ രുക്മി, കവചം ധരിച്ച് വില്ലേന്തി എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും സമക്ഷത്തിൽ ഇപ്രകാരം പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നു, "യുദ്ധത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കൊന്ന് രുക്മിണിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇനി കുണ്ഡിനപുരിയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഇത് ഞാൻ നിങ്ങളോട് സത്യം ചെയ്യുന്നു." ഇത് പറഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ തേരിലേറി തേരാളിയോട് പറഞ്ഞു, "കൃഷ്ണൻ പോയിടത്തേക്ക് കുതിരകളെ വേഗത്തിൽ ഓടിക്കുക. എനിക്ക് അവനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യണം." "തന്റെ വീര്യത്തിൽ മതിമറന്ന ആ ദുഷ്ടബുദ്ധിയായ ഇടയബാലൻ എന്റെ സഹോദരിയെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ ഇന്ന് എന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ അവന്റെ അഹങ്കാരം തീർക്കും."

പരമപുരുഷന്റെ ശക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ വ്യാപ്തി അറിയാതെ ഇങ്ങനെ വീമ്പു പറഞ്ഞ മൂഢനായ രുക്മി, തന്റെ തേരിലെത്തി ഗോവിന്ദനെ വെല്ലുവിളിച്ചു, "നിൽക്കൂ, യുദ്ധം ചെയ്യൂ!." രുക്മി തന്റെ വില്ല് ശക്തിയായി കുലച്ച് മൂന്ന് അമ്പുകൾ കൃഷ്ണന്റെ നേർക്കെയ്തു. എന്നിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു, "യദുവംശത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ!, അല്പനേരം ഇവിടെ നിൽക്കൂ!". "ബലിയിലെ നെയ്യ് മോഷ്ടിക്കുന്ന കാക്കയെപ്പോലെ എന്റെ സഹോദരിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന നിന്നെ നീ എവിടെപ്പോയാലും ഞാൻ പിന്തുടരും. മൂഢാ!, വഞ്ചകാ!, യുദ്ധത്തിൽ ചതിക്കുന്നവനേ!, ഇന്ന് നിന്റെ മിഥ്യാഭിമാനം ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും!". "എന്റെ അമ്പുകളേറ്റ് മരിച്ചു വീഴുന്നതിനുമുമ്പ് എന്റെ പെങ്ങളെ വിട്ടയയ്ക്കൂ!" 

ഇതിന് മറുപടിയായി ശ്രീകൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിക്കുകയും ആറ് അമ്പുകൾ രുക്മിക്ക് നേരെ എയ്ത് അവന്റെ വില്ല് തകർത്തു. ഭഗവാൻ രുക്മിയുടെ നാല് കുതിരകളെ എട്ട് അമ്പുകൾ എയ്തും, തേരാളിയെ രണ്ട് അമ്പുകൾ എയ്തും, തേരിലെ കൊടിയെ മൂന്ന് അമ്പുകൾ എയ്തും തകർത്തെറിഞ്ഞു. രുക്മി മറ്റൊരു വില്ലെടുത്ത് അഞ്ച് അമ്പുകൾ ഭഗവാന് നേരെ തൊടുത്തുവിട്ടു. ഈ അമ്പുകളൊക്കെ ഏറ്റിട്ടും അച്യുതൻ വീണ്ടും രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു. രുക്മി വേറൊരു വില്ലെടുത്തു, പക്ഷേ അച്യുതൻ അതുകൂടി കഷണങ്ങളാക്കി. ഇരുമ്പുഗദ, തൃശൂലം, വാളും പരിചയും, കുന്തം, എന്നുവേണ്ടാ, രുക്മി എടുത്ത സകല ആയുധങ്ങളും ഹരി തകർത്തെറിഞ്ഞു. പിന്നീട് രുക്മി തേരിൽ നിന്നിറങ്ങി വാളുമേന്തി, കാറ്റിനെതിരെ പറക്കുന്ന പക്ഷിയെപ്പോലെ കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാനായി കോപത്തോടെ അവിടുത്തെ നേരെ അടുത്തു. രുക്മി തന്നെ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അയച്ച അമ്പുകൾ രുക്മിയുടെ വാളും പരിചയും കഷണങ്ങളാക്കി. തുടർന്ന് കൃഷ്ണൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളെടുത്ത് രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി. തന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണനെ കണ്ട് സാധ്വിയായ രുക്മിണി പരിഭ്രാന്തയായി. അവൾ ഭഗവദ് പാദങ്ങളിൽ വീണ് ദയനീയമായി ഇപ്രകാരം അപേക്ഷിച്ചു.

ശ്രീ രുക്മിണി പറഞ്ഞു: സർവ്വ യോഗശക്തികളുടെയും നിയന്താവേ!, അളവറ്റവനേ!, ദേവാധിദേവാ!, പ്രപഞ്ചനാഥാ! സർവ്വമംഗളകാരിയും മഹാബാഹുവുമായ അങ്ങേയ്ക്ക് വന്ദനം, ദയവായി എന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലരുതേ!

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രുക്മിണിയുടെ ഭയം കാരണം അവളുടെ കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കുകയും വായ ഉണങ്ങുകയും ചെയ്തു, സങ്കടംകൊണ്ട് തൊണ്ട ഇടറി. അവളുടെ പരിഭ്രമത്തിൽ സ്വർണ്ണമാല ചിതറിപ്പോയി. അവൾ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു, ഭഗവാൻ കരുണ തോന്നി ആ സംരംഭത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആ ദുഷ്ടനെ ഒരു തുണിക്കഷണം കൊണ്ട് കെട്ടിയിട്ടു. എന്നിട്ട് അവന്റെ മീശയുടെയും മുടിയുടെയും ഭാഗങ്ങൾ വിചിത്രമായ രീതിയിൽ ക്ഷൗരം ചെയ്യിച്ചു അവനെ വിരൂപനാക്കി. അപ്പോഴേക്കും യാദവവീരന്മാർ ശത്രുക്കളുടെ വലിയ സൈന്യത്തെ താമരപ്പൂവിനെ ആന ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതുപോലെ തകർത്തിരുന്നു. യാദവർ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, നാണക്കേട് കൊണ്ട് മൃതപ്രായനായി നിൽക്കുന്ന രുക്മിയെ കണ്ടു. സർവ്വശക്തനായ ബലരാമൻ രുക്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ, കരുണയോടെ അവനെ മോചിപ്പിക്കുകയും ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ഇപ്രകാരം പറയുകയും ചെയ്തു.

ബലരാമൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണാ!, നീ ചെയ്തത് ശരിയായില്ല!. ഈ പ്രവൃത്തി നമുക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കും, കാരണം ഒരു അടുത്ത ബന്ധുവിന്റെ മീശയും മുടിയും ക്ഷൗരംചെയ്ത് അവനെ വിരൂപനാക്കുന്നത് അവനെ കൊല്ലുന്നതിന് തുല്യമാണ്. 

[രുക്മിണിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് ബലരാമൻ തുടർന്നു:] പുണ്യവതീ, നിന്റെ സഹോദരനെ വിരൂപനാക്കിയതിലുള്ള ഉത്കണ്ഠ കാരണം ഞങ്ങളോട് അപ്രീതി തോന്നരുത്. സ്വന്തം സുഖത്തിനും ദുഃഖത്തിനും അവനവൻതന്നെയാണ് ഉത്തരവാദി, കാരണം ഒരു മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്നത് സ്വന്തം കർമ്മഫലമാണ്.

വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് ബലരാമൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ബന്ധു വധശിക്ഷ അർഹിക്കുന്ന തെറ്റ് ചെയ്താലും അവനെ കൊല്ലരുത്. പകരം അവനെ കുടുംബത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കണം. അവൻ തന്റെ പാപത്താൽതന്നെ മരിച്ചവനായിക്കഴിഞ്ഞു, പിന്നെ എന്തിനാണ് അവനെ വീണ്ടും കൊല്ലുന്നത്?

[രുക്മിണിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് ബലരാമൻ തുടർന്നു:] ബ്രഹ്മാവ് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ക്ഷത്രിയധർമ്മമനുസരിച്ച് ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം സഹോദരനെപ്പോലും കൊല്ലേണ്ടിവന്നേക്കാം. അത് തീർച്ചയായും വളരെ ഭയാനകമായ ഒരു നിയമമാണ്.

[വീണ്ടും ബലരാമൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു:] തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യങ്ങളിൽ അഹങ്കാരം ബാധിച്ച മനുഷ്യർ രാജ്യം, ഭൂമി, സമ്പത്ത്, സ്ത്രീകൾ, പദവി, അധികാരം എന്നിവയ്ക്ക് വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നു.

[രുക്മിണിയോട് ബലരാമൻ പറഞ്ഞു:] ദേവീ!, നിന്റെ മനോഭാവം ശരിയല്ല, കാരണം എല്ലാ ജീവികളോടും ശത്രുത പുലർത്തുന്നവർക്കും നിന്റെ യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തുക്കളെ ദ്രോഹിച്ചവർക്കും നീ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പരമപുരുഷന്റെ മായ മനുഷ്യരെ അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം മറക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, അങ്ങനെ ശരീരത്തെ ആത്മാവായി തെറ്റിദ്ധരിച്ച് അവർ മറ്റുള്ളവരെ സുഹൃത്തുക്കളോ ശത്രുക്കളോ ആയി കാണുന്നു. ഭ്രമത്തിലായവർ എല്ലാ ദേഹധാരികളിലും വസിക്കുന്ന ഏകമായ പരമാത്മാവിനെ അനേകമായി കാണുന്നു, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശത്തെയോ ആകാശത്തെയോ പലതായി കാണുന്നതുപോലെ. തുടക്കവും ഒടുക്കവുമുള്ള ഈ ഭൗതികശരീരം പഞ്ചഭൂതങ്ങളാലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലും ഗുണങ്ങളാലും നിർമ്മിതമാണ്. അജ്ഞതയാൽ ആത്മാവിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ശരീരം ഒരാളെ ജനനമരണചക്രത്തിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ദേവീ!, ആത്മാവ് ഒരിക്കലും ഭൗതിക വസ്തുക്കളുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുകയോ അവയിൽ നിന്ന് വേർപെടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, കാരണം ആത്മാവ് അവയുടെ ഉത്ഭവവും പ്രകാശവുമാണ്. സൂര്യൻ കാഴ്ചയുമായോ കാണപ്പെടുന്ന വസ്തുക്കളുമായോ ബന്ധപ്പെടാത്തതുപോലെ ആത്മാവും നിസ്സംഗനാണ്. ജനനവും മറ്റ് മാറ്റങ്ങളും ശരീരത്തിനാണ് സംഭവിക്കുന്നത്, ആത്മാവിനല്ല. ചന്ദ്രന്റെ കലകൾക്ക് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചന്ദ്രന് മാറ്റമില്ലാത്തതുപോലെയാണിത്. ഉറങ്ങുന്ന ഒരാൾ തന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ തന്നെയും ഇന്ദ്രിയ സുഖങ്ങളെയും കർമ്മഫലങ്ങളെയും കാണുന്നത് പോലെ, ബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ ഭൗതിക ജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ മനസ്സിനെ തളർത്തുകയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദുഃഖത്തെ ദിവ്യജ്ഞാനത്താൽ അകറ്റുക. ഹേ രാജകുമാരി, നിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ബലരാമന്റെ ജ്ഞാനോപദേശത്താൽ പ്രബുദ്ധയായ രുക്മിണി തന്റെ വിഷാദം മറന്ന് ആത്മീയ ബുദ്ധിയാൽ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി. പ്രാണൻ മാത്രം ബാക്കിയായി, ശത്രുക്കളാൽ പുറത്താക്കപ്പെട്ട്, ശക്തിയും തേജസ്സും നഷ്ടപ്പെട്ട രുക്മിക്ക് താൻ അപമാനിക്കപ്പെട്ടത് മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിരാശയിൽ അവൻ തന്റെ താമസത്തിനായി ഭോജകടം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ നഗരം നിർമ്മിച്ചു. "ദുഷ്ടനായ കൃഷ്ണനെ കൊന്ന് എന്റെ അനുജത്തിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നത് വരെ ഞാൻ കുണ്ഡിനപുരിയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല" എന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തതിനാൽ, കോപത്തോടെയും നിരാശയോടെയും രുക്മി അവിടെത്തന്നെ താമസം ഉറപ്പിച്ചു. കുരുവംശ സംരക്ഷകനായ രാജാവേ!, ഇങ്ങനെ ശത്രുരാജാക്കന്മാരെയെല്ലാം തോൽപ്പിച്ച്, ഭഗവാൻ ഭീഷ്മകപുത്രിയെ തന്റെ തലസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും വൈദിക വിധിപ്രകാരം വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു. 

രാജാവേ!, അക്കാലത്ത് യാദവരുടെ തലവനായ കൃഷ്ണനെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന യദുപുരിയിലെ എല്ലാ വീടുകളിലും വലിയ ആഘോഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. സന്തോഷഭരിതരും തിളങ്ങുന്ന ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവരുമായ എല്ലാ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരും വിവാഹസമ്മാനങ്ങളുമായി വന്ന് വധൂവരന്മാരെ വന്ദിച്ചു. യദുക്കളുടെ നഗരം അതീവസുന്ദരമായി കാണപ്പെട്ടു: അവിടെ അലങ്കരിച്ച തൂണുകളും പുഷ്പമാലകളും തോരണങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കവാടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വാതിലുകളിലും മംഗളകരമായ പൂർണ്ണകുംഭങ്ങളും അകിൽസുഗന്ധവും വിളക്കുകളും ഒരുക്കിയിരുന്നു. വിവാഹത്തിന് അതിഥികളായി വന്ന പ്രിയപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാരുടെ ആനകൾ തെരുവുകൾ വൃത്തിയാക്കി, വാതിലുകളിൽ വാഴകളും കവുങ്ങുകളും വച്ച് നഗരത്തിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. കുരു, സൃഞ്ജയ, കൈകേയ, വിദർഭ, യദു, കുന്തി വംശങ്ങളിലെ രാജകുടുംബാംഗങ്ങൾ വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ സന്തോഷത്തോടെ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടി. എല്ലായിടത്തും പാട്ടുകളിലൂടെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട രുക്മിണിയുടെ അപഹരണകഥ കേട്ട് രാജാക്കന്മാരും അവരുടെ പുത്രിമാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഐശ്വര്യങ്ങളുടെ നാഥനായ കൃഷ്ണൻ ലക്ഷ്മിദേവിയായ രുക്മിണിയുമായി ഒന്നിക്കുന്നതുകണ്ട് ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ അത്യധികം സന്തോഷിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപതിനാലാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:53 കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 53

കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജൻ!, വൈദർഭീരാജകുമാരിയുടെ അതീവ രഹസ്യമായ സന്ദേശം കേട്ടയുടനെ, യദുനന്ദനനായ ഭഗവാൻ ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ കരങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുകയും പുഞ്ചിരിയോടെ ഇപ്രകാരം അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: രുക്മിണിയുടെ മനസ്സ് എന്നിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ എന്റെ മനസ്സും അവളിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല. അസൂയ കാരണം രുക്മിണിയുടെ സഹോദരൻ, രുക്മി നമ്മുടെ വിവാഹത്തെ എതിർക്കുന്ന കാര്യം എനിക്കറിയാം. അവൾ പൂർണ്ണമായും എനിക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടവളാണ്, അവൾ സൗന്ദര്യവതിയാണ്. വിറകിൽനിന്ന് ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയെ പുറത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ, യുദ്ധത്തിൽ ആ വിലകെട്ട രാജാക്കന്മാരെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഞാൻ അവളെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവരും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: മധുസൂദനനായ ഭഗവാൻ രുക്മിണിയുടെ വിവാഹത്തിനുള്ള കൃത്യമായ മുഹൂർത്തം മനസ്സിലാക്കി. അവിടുന്ന് തന്റെ സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: "ദാരുഖാ, എന്റെ തേര് ഉടൻ തയ്യാറാക്കൂ." ഉടൻതന്നെ ദാരുഖാനാകട്ടെ, ശൈബ്യം, സുഗ്രീവം, മേഘപുഷ്പം, ബലാഹകം എന്നീ കുതിരകളെ കെട്ടിയ തേരുമായി ദാരുഖൻ എത്തി. തുടർന്ന് കൈകൾ കൂപ്പി അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഭഗവാൻ ശൗരി തന്റെ തേരിലേറുകയും ബ്രാഹ്മണനോട് അതിൽ കയറാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ വേഗതയേറിയ കുതിരകൾ ഒരൊറ്റ രാത്രികൊണ്ട് അവരെ ആനർത്തദേശത്തുനിന്ന് വിദർഭയിലെത്തിച്ചു. കുണ്ഡിനപുരിയുടെ അധിപനായ ഭീഷ്മകരാജാവ്, പുത്രനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന് വശപ്പെട്ട് തന്റെ മകളെ ശിശുപാലന് നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. രാജാവ് ആവശ്യമായ എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും നടത്തി. രാജാവ് പ്രധാന വീഥികളും കവലകളും വൃത്തിയാക്കി വെള്ളം തളിച്ചു. നഗരം തോരണങ്ങൾ കൊണ്ടും വർണ്ണാഭമായ പതാകകൾ കൊണ്ടും അലങ്കരിച്ചു. നഗരവാസികൾ നിർമ്മലമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച് ചന്ദനക്കുറി അണിഞ്ഞു. അവരുടെ ഭവനങ്ങൾ അഗരുവിന്റെ സുഗന്ധത്താൽ നിറഞ്ഞു. 

രാജാവേ, ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം ഭീഷ്മകമഹാരാജാവ് പിതൃക്കളെയും ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും പൂജിക്കുകയും അവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വധുവിന്റെ നന്മയ്ക്കായി മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. വധു നിത്യകർമങ്ങൾ കഴിച്ച് മംഗളകരമായ വിവാഹമാല അണിഞ്ഞു. പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളും ഉത്തമമായ രത്നാഭരണങ്ങളും ധരിച്ച് അവൾ ശോഭിച്ചു. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠർ വധുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി ഋഗ്, സാമ, യജുർ വേദങ്ങളിലെ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. അഥർവ്വവേദത്തിൽ പണ്ഡിതനായ പുരോഹിതർ ഗ്രഹദോഷങ്ങൾ മാറാനായി ഹോമങ്ങൾ നടത്തി. ആചാരങ്ങളിൽ അറിവുള്ള രാജാവ് ബ്രാഹ്മണർക്ക് സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, വസ്ത്രങ്ങൾ, പശുക്കൾ, എള്ളും ശർക്കരയും എന്നിവ ദാനം നൽകി. ചേദിരാജാവായ ദമഘോഷനും തന്റെ പുത്രന്റെ ഐശ്വര്യത്തിനായി മന്ത്രജ്ഞരായ ബ്രാഹ്മണരെക്കൊണ്ട് ആവശ്യമായ ചടങ്ങുകളെല്ലാം നടത്തിച്ചു. ദമഘോഷ രാജാവ് ആനപ്പടയോടും തേരുകളോടും കാലാൾപ്പടയോടും കൂടി കുണ്ഡിനപുരിയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.

വിദർഭ രാജാവായ ഭീഷ്മകൻ നഗരത്തിന് പുറത്തുവന്ന് ദമഘോഷരാജാവിനെ സ്വീകരിക്കുകയും അവർക്കായി പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ വസതിയിൽ താമസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ശിശുപാലന്റെ പക്ഷക്കാരായ ശാല്വൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്ത്രൻ, വിദൂരഥൻ എന്നിവരും പൗണ്ഡ്രകനും മറ്റ് ആയിരക്കണക്കിന് രാജാക്കന്മാരും അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു. രുക്മിണിയെ ശിശുപാലനുതന്നെ ലഭിക്കാനായി, കൃഷ്ണനോടും ബലരാമനോടും അസൂയയുള്ള രാജാക്കന്മാർ ഇപ്രകാരം തീരുമാനിച്ചു: "ബലരാമനോടും യാദവപ്പടയോടും കൂടി കൃഷ്ണൻ വധുവിനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ വന്നാൽ, നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് അവനെ നേരിടും." അങ്ങനെ അവർ വലിയ സൈന്യത്തോടൊപ്പം വിവാഹത്തിനെത്തി. ശത്രുരാജാക്കന്മാരുടെ ഈ ഒരുക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചും കൃഷ്ണൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയതിനെക്കുറിച്ചും കേട്ടപ്പോൾ ബലരാമൻ യുദ്ധം നടക്കുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ടു. തന്റെ സഹോദരനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ അദ്ദേഹം വലിയൊരു സൈന്യവുമായി കുണ്ഡിനപുരിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഭീഷ്മകന്റെ സുന്ദരിയായ പുത്രി കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണൻ തിരിച്ചുവരാത്തതുകണ്ട് അവൾ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു.

രുക്മിണി ചിന്തിച്ചു: "കഷ്ടം! ഇന്ന് രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ വിവാഹം നടക്കും. ഞാൻ എത്ര നിർഭാഗ്യവതിയാണ്! താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണൻ വരുന്നില്ല. എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ദൂതനായി പോയ ബ്രാഹ്മണനും മടങ്ങിയെത്തിയിട്ടില്ല." "ഒരുപക്ഷേ, ഇവിടേക്ക് വരാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും കുറ്റം കണ്ട് ഭഗവാൻ എന്റെ കൈപിടിക്കാൻ വരാതിരുന്നതാകാം." "സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവോ പരമശിവനോ എന്നോട് പ്രീതിയുള്ളവരല്ല, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിർഭാഗ്യവതിയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ പാർവ്വതീദേവി എനിക്ക് വിരോധിയായിട്ടുണ്ടാകാം."

ഇപ്രകാരം ചിന്തിക്കവേ, കൃഷ്ണനാൽ മനസ്സ് കവരപ്പെട്ട ആ പെൺകൊടി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി, ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ എന്ന് സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. രാജാവേ, ഗോവിന്ദന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന വധുവിന്റെ ഇടത്തെ തുടയും കൈയും കണ്ണും തുടിച്ചു. ഇത് ശുഭകരമായ എന്തോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നതിന്റെ ലക്ഷണമായിരുന്നു. അപ്പോൾത്തന്നെ, കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആ പുണ്യശ്ലോകനായ ബ്രാഹ്മണൻ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അന്തപ്പുരത്തിൽ രുക്മിണീദേവിയെ കാണാനെത്തി. ബ്രാഹ്മണന്റെ പ്രസന്നമായ മുഖവും ശാന്തമായ ചലനങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ, ലക്ഷണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിവുള്ള രുക്മിണി പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തോട് വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി, യദുനന്ദനനായ ഭഗവാൻ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും അവളെ വിവാഹം കഴിക്കുമെന്ന് ഭഗവാൻ വാഗ്ദാനം നൽകിയതായും ബ്രാഹ്മണൻ അറിയിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വരവറിഞ്ഞ വൈദർഭീരാജകുമാരി അത്യധികം സന്തോഷിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന് നൽകാൻ മറ്റൊന്നും കൈവശമില്ലാത്തതിനാൽ അവൾ അദ്ദേഹത്തെ വണങ്ങി. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ ഭീഷ്മകരാജാവ്, സംഗീത അകമ്പടിയോടെ വഴിപാടുകളുമായി അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. മധുപർക്കം, പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി അദ്ദേഹം അവരെ യഥാവിധി പൂജിച്ചു. ഭീഷ്മകരാജാവ് ഭഗവാൻമാർക്കും അവരുടെ സൈന്യത്തിനും താമസിക്കാൻ ആഡംബരപൂർണ്ണമായ സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കി. വിവാഹത്തിനെത്തിയ മറ്റ് രാജാക്കന്മാർക്കും അവരുടെ പദവിക്കനുസരിച്ചുള്ള ബഹുമാനവും സൗകര്യങ്ങളും അദ്ദേഹം നൽകി. കൃഷ്ണൻ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ വിദർഭനിവാസികൾ ഭഗവാനെ കാണാൻ ഓടിയെത്തി. അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകളാകുന്ന പാത്രങ്ങളിൽ ആ താമരമുഖത്തിലെ തേൻ നുകർന്നു.

നഗരവാസികൾ പറഞ്ഞു: "രുക്മിണി മാത്രമേ അവിടുത്തെ പത്നിയാകാൻ യോഗ്യയുള്ളൂ. ഭഗവാൻ മാത്രമാണ് രുക്മിണിക്ക് അനുയോജ്യനായ ഭർത്താവ്." "ഞങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും പുണ്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, മുജ്ജഗങ്ങളുടെയും നാഥനായ അച്യുതൻ രുക്മിണിയുടെ കൈ പിടിക്കട്ടെ."

നഗരവാസികൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, കാവൽക്കാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ രുക്മിണി അന്തപ്പുരത്തിൽ നിന്നും അംബികാക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഭവാനി ദേവിയുടെ പാദാരവിന്ദങ്ങൾ വന്ദിക്കാനായി രുക്മിണി കാൽനടയായി നീങ്ങി. അമ്മമാരും തോഴിമാരും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. സൈനികർ അവൾക്ക് സംരക്ഷണമൊരുക്കി. അവളുടെ മനസ്സ് കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മൃദംഗം, ശംഖ് തുടങ്ങിയ വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴങ്ങി. വധുവിന് പിന്നാലെ പൂജദ്രവ്യങ്ങളുമായി ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളും ബ്രാഹ്മണപത്നിമാരും ഗായകരും നടന്നു നീങ്ങി. ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയ രുക്മിണി കൈകാലുകൾ കഴുകി ആചമനം നടത്തി ശുദ്ധിയായി പാർവ്വതീ ദേവിയുടെ സന്നിധിയിലെത്തി. മുതിർന്ന ബ്രാഹ്മണസ്ത്രീകൾ രുക്മിണിയെക്കൊണ്ട് ഭവാനി-ശങ്കരന്മാരെ പൂജിപ്പിച്ചു.

രുക്മിണി പ്രാർത്ഥിച്ചു: "അല്ലയോ അംബികേ!, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ എന്റെ ഭർത്താവായി തീരേണമേ!. അവിടുത്തെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വണങ്ങുന്നു."

രുക്മിണിദേവിക്ക് ജലം, ഗന്ധം, വസ്ത്രം, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ സമർപ്പിച്ചു. ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകളും പൂജകൾ നടത്തി വധുവിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. അവൾ ആ പ്രസാദം സ്വീകരിച്ചു. മൗനവ്രതം വെടിഞ്ഞ രാജകുമാരി ഒരു തോഴിയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ക്ഷേത്രത്തിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു മായയെപ്പോലെ അതീവസുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ട രുക്മിണിയെക്കണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രാജാക്കന്മാർ മോഹിതരായി. അവളുടെ നടപ്പും സൗന്ദര്യവും അവരെ അമ്പരപ്പിച്ചു. അവളുടെ പുഞ്ചിരി കണ്ട് അവർ മയങ്ങിപ്പോയി. പലരും കയ്യിലെ ആയുധങ്ങൾ താഴെയിട്ട് ബോധരഹിതരായി വീണു. എന്നാൽ രുക്മിണി കൃഷ്ണനെമാത്രം തിരയുകയായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ഇടതുകൈകൊണ്ട് മുടി വകഞ്ഞുമാറ്റി രാജാക്കന്മാരുടെ ഇടയിലൂടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം അവൾ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. ശത്രുക്കൾ നോക്കിനിൽക്കെ ഭഗവാൻ അവളെ തന്റെ തേരിലേക്ക് പിടിച്ചുയർത്തി. ഗരുഡധ്വജമുള്ള തന്റെ തേരിലേക്ക് രാജകുമാരിയെ കയറ്റിയ ഭഗവാൻ മാധവൻ, രാജാക്കന്മാരെ തുരത്തിക്കൊണ്ട് അവിടെനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. കുറുക്കന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് ഇരയുമായി പോകുന്ന സിംഹത്തെപ്പോലെ ബലരാമന്റെ അകമ്പടിയോടെ അവിടുന്ന് യാത്രയായി.

ജരാസന്ധൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ശത്രുരാജാക്കന്മാർക്ക് ഈ തോൽവി സഹിക്കാനായില്ല. അവർ പറഞ്ഞു: "കഷ്ടം! നമ്മൾ ഇത്രയും വലിയ വില്ലാളികളായിട്ടും സാധാരണ ഇടയന്മാർ നമ്മുടെ മാനം കവർന്നല്ലോ!"

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പത്തിമൂന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:52 രുക്മിണീദേവി ശ്രീകൃഷ്ണന് അയച്ച സന്ദേശം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 52

രുക്മിണീദേവി ശ്രീകൃഷ്ണന് അയച്ച സന്ദേശം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട മുചുകുന്ദൻ ഭഗവാനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഇക്ഷ്വാകു വംശജനായ ആ മുചുകുന്ദൻ ഗുഹാമുഖത്തിലൂടെ പുറത്തുകടന്നു. മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും മരങ്ങളുടെയും ചെടികളുടെയും ഒക്കെ വലിപ്പം വളരെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കലിയുഗം അടുത്തെത്തിയെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുകയും തുടർന്ന് അദ്ദേഹം വടക്ക് ദിക്കിലേക്ക് യാത്രയാകുകയും ചെയ്തു. ഭൗതികബന്ധങ്ങൾക്കും സംശയങ്ങൾക്കും അതീതനായ ആ ധീരനായ രാജാവ് തപസ്സിന്റെ മൂല്യത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിനെ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനിൽ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഗന്ധമാദന പർവ്വതത്തിലെത്തി. അവിടെ അദ്ദേഹം നര-നാരായണന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായ ബദരീകാശ്രമത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെ എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെയും സഹിഷ്ണുതയോടെ നേരിട്ടുകൊണ്ട്, കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ ശ്രീഹരിയെ സമാധാനപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

ഭഗവാൻ മഥുരയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. അപ്പോഴും മഥുര യവനന്മാരാൽ വളയപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഭഗവാൻ മ്ലേച്ഛ സൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ സമ്പത്ത് ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആ സമ്പത്ത് അവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതിനിടയിൽ, ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി ജരാസന്ധൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഹേ രാജാവേ!, ശത്രുസൈന്യം അതിഭയാനകമായി ഇരമ്പിവരുന്നത് കണ്ട്, രാമകൃഷ്ണന്മാർ മനുഷ്യരെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ അവിടെനിന്നും ഓടിയകന്നു. അമിതമായ സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയമില്ലെങ്കിലും ഭയം അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ തങ്ങളുടെ താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള പാദങ്ങളാൽ അനേകം യോജന ദൂരം സഞ്ചരിച്ചു. അവർ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശക്തനായ ജരാസന്ധൻ ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും തേരാളികളോടും പടയാളികളോടും ഒപ്പം അവരെ പിന്തുടരുകയും ചെയ്തു. ബലദേവനേയും കൃഷ്ണനെയും ഉള്ളവണ്ണം മനസ്സിലാക്കാൻ അവന് സാധിച്ചില്ല. വളരെയധികം ദൂരം ഓടിയതിനാൽ തളർന്നതായി കാണപ്പെട്ട ഭഗവാന്മാർ, ഇന്ദ്രൻ നിരന്തരം മഴ പെയ്യിക്കുന്ന പ്രവർഷണ എന്ന ഉയർന്ന പർവ്വതത്തിൽ കയറി. അവർ പർവ്വതത്തിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ജരാസന്ധന് അവരുടെ യാതൊരു അടയാളവും കണ്ടെത്താനായില്ല. അതിനാൽ ഹേ രാജാവേ!, അവൻ പർവ്വതത്തിന് ചുറ്റും തീയിട്ടു. പതിനൊന്ന് യോജന ഉയരമുള്ള ആ കത്തുന്ന പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് അവർ പെട്ടെന്ന് താഴേക്കെടുത്തുചാടി. ശത്രുവിനോ അനുയായികൾക്കോ കാണാൻ കഴിയാത്ത വിധം, ഉന്നതരായ ആ രണ്ട് യാദവ ശ്രേഷ്ഠരും സമുദ്രത്താൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തങ്ങളുടെ നഗരമായ ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ ബലരാമനും കേശവനും തീയിൽ വെന്തുമരിച്ചുവെന്ന് ജരാസന്ധൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. അതുകൊണ്ട് അവൻ തന്റെ വലിയ സൈന്യത്തെയും പിൻവലിച്ച് മഗധ രാജ്യത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആനർത്തയിലെ രാജാവായ രൈവതൻ തന്റെ മകളായ രൈവതിയെ ഭഗവാൻ ബലരാമന് വിവാഹം കഴിച്ചു നൽകി. ഇത് മുൻപ് ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്. ഹേ കുരുവംശത്തിലെ വീരനായ രാജാവേ!, ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ സാക്ഷാൽ അവതാരമായ ഭീഷ്മകപുത്രി വൈദർഭിയെ ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ തന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവളുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരമാണ് ഭഗവാൻ ഇത് ചെയ്തത്. ആ പ്രക്രിയയിൽ ശിശുപാലന്റെ പക്ഷം പിടിച്ച സാൽവൻ മുതലായ രാജാക്കന്മാരെ അവിടുന്ന് തോൽപ്പിച്ചു. ഗരുഡൻ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് അമൃത് തട്ടിയെടുത്തതുപോലെ, എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കെ കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ കൊണ്ടുപോയി.

പരീക്ഷിത്ത് രാജാവ് പറഞ്ഞു: ഗുരോ!, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഭീഷ്മകന്റെ സുന്ദരിയായ പുത്രി രുക്മിണിയെ രാക്ഷസരീതിയിൽ വിവാഹം കഴിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മഗധൻ, സാൽവൻ തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അമിതപ്രതാപിയായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ വധുവിനെ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോയി എന്ന് കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഹേ ബ്രാഹ്മണപ്രഭോ!, ലോകത്തിലെ മാലിന്യങ്ങളെ കഴുകിക്കളയുന്നതും പുണ്യകരവും ആകർഷകവും നിത്യനൂതനവുമായ കൃഷ്ണകഥകൾ കേട്ട് ആർക്കാണ് മതിവരിക?

ശ്രീ ബാദരായണി പറഞ്ഞു: രാജൻ!, വിദർഭരാജ്യത്തെ ശക്തനായ ഭരണാധികാരിയായി ഭീഷ്മകൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് അഞ്ച് പുത്രന്മാരും സുന്ദരിയായ ഒരു മകളുമുണ്ടായിരുന്നു. രുക്മിയായിരുന്നു മൂത്തമകൻ. അതിനുശേഷം രുക്മരഥൻ, രുക്മബാഹു, രുക്മകേശൻ, രുക്മമാലി എന്നിവർ ജനിച്ചു. അവരുടെ സഹോദരിയായിരുന്നു ഉത്തമയായ രുക്മിണി. കൊട്ടാരത്തിൽവന്ന് ഭഗവാന്റെ ഗുണഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കുന്നവരിൽനിന്ന് മുകുന്ദന്റെ സൗന്ദര്യം, വീര്യം, ദിവ്യ സ്വഭാവം, ഐശ്വര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കേട്ട രുക്മിണി, ഭഗവാൻ തനിക്ക് അനുയോജ്യനായ ഭർത്താവായിരിക്കുമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. രുക്മിണിക്ക് ബുദ്ധിശക്തി, ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ, ഉദാരമനസ്കത, സൗന്ദര്യം, സുശീലഗുണം എന്നിവയുണ്ടെന്ന് കൃഷ്ണനും അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ തനിക്ക് അനുയോജ്യയായ ഭാര്യയായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഭഗവാനും തീരുമാനിച്ചു. 

ഹേ രാജാവേ!, രുക്മിക്ക് ഭഗവാനോട് കടുത്ത അസൂയയായിരുന്നതിനാൽ, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടായിട്ടും തന്റെ സഹോദരിയെ കൃഷ്ണന് നൽകുന്നത് അവൻ തടഞ്ഞു. പകരം രുക്മിണിയെ ശിശുപാലന് നൽകാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. കറുത്ത കണ്ണുകളുള്ള വൈദർഭി ഈ പദ്ധതിയറിഞ്ഞ് അത്യധികം അസ്വസ്ഥയായി. സാഹചര്യം വിശകലനം ചെയ്ത അവൾ വിശ്വസ്തനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ഉടൻതന്നെ ഒരു കത്തും കൊടുത്ത്  കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. ദ്വാരകയിലെത്തിയ ആ ബ്രാഹ്മണനെ കാവൽക്കാർ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ സ്വർണ്ണസിംഹാസനത്തിലിരിക്കുന്ന ആദിപുരുഷനായ ഭഗവാനെ അദ്ദേഹം കണ്ടു. ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ ഭഗവാൻ സിംഹാസനത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ആസനസ്ഥനാക്കി. തുടർന്ന് ദേവന്മാർ തന്നെ ആരാധിക്കുന്നതുപോലെ ഭഗവാൻ ആ ബ്രാഹ്മണനെ ആരാധിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വിശ്രമിച്ചുകഴിഞ്ഞതിനുശേഷം ഭക്തന്മാരുടെ ലക്ഷ്യമായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അദ്ദേഹത്തിനരികിലെത്തി. തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ പാദങ്ങൾ തടവിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ബ്രാഹ്മണ ശ്രേഷ്ഠാ!, പൂർവ്വികർ നിർദ്ദേശിച്ചവണ്ണമുള്ള താങ്കളുടെ മതപരമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തടസ്സമില്ലാതെ നടക്കുന്നുണ്ടോ? താങ്കളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും സംതൃപ്തമാണോ? ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, തനിക്ക് ലഭിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തനാവുകയും തന്റെ ധർമ്മത്തിൽനിന്ന് വ്യതിചലിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ ധർമ്മംതന്നെ അവന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ഒരു കാമധേനുവായി മാറുന്നു. അസംതൃപ്തനായ ബ്രാഹ്മണൻ സ്വർഗ്ഗരാജാവായാൽപോലും ലോകങ്ങൾതോറും അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. എന്നാൽ സംതൃപ്തനായ ബ്രാഹ്മണൻ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും സമാധാനത്തോടെ വിശ്രമിക്കുന്നു. തങ്ങൾക്ക് എന്ത് ലഭിക്കുന്നുവോ, അതിൽ സംതൃപ്തരായ ബ്രാഹ്മണരെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വണങ്ങുന്നു. അഹങ്കാരമില്ലാത്തവരും ശാന്തരുമായ അവർ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഉത്തമരായ ഹിതൈഷികളാണ്. ഹേ ബ്രാഹ്മണപ്രഭോ!, അവിടുത്തെ രാജാവ് അങ്ങയുടെ ക്ഷേമത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ? പ്രജകൾ സന്തോഷവാന്മാരും സുരക്ഷിതരുമായിരിക്കുന്ന രാജ്യത്തെ രാജാവ് എന്നും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. ദുർഘടമായ സമുദ്രം കടന്ന് അങ്ങ് എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത്? എന്ത് ആവശ്യത്തിനാണ് അങ്ങിവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്? അത് രഹസ്യമല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളോട് വിശദീകരിക്കുക. ഞങ്ങൾക്ക് അങ്ങേയ്ക്കായി എന്ത് ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്ന് പറയുക.

ലീലകൾ ആടാനായി അവതരിച്ച ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു. രുക്മിണിദേവി കൊടുത്തയച്ച ആ കത്ത് ഭഗവാനെ അദ്ദേഹം വായിച്ചുകേൾപ്പിച്ചു.

ആ കത്തിലൂടെ ശ്രീ രുക്മിണി പറഞ്ഞു: ലോകസുന്ദരനായ ഹേ കൃഷ്ണ!, കേൾക്കുന്നവരുടെ കാതുകളിലൂടെ പ്രവേശിച്ച് അവരുടെ ശാരീരിക ദുഃഖങ്ങൾ അകറ്റുന്ന അങ്ങയുടെ ഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ചും, കാണുന്നവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് തൃപ്തി നൽകുന്ന അങ്ങയുടെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും കേട്ടറിഞ്ഞ്, ലജ്ജയില്ലാത്ത എന്റെ മനസ്സ് അങ്ങയിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ മുകുന്ദാ!, കുലം, സ്വഭാവം, സൗന്ദര്യം, അറിവ്, യൗവനം, സമ്പത്ത്, സ്വാധീനം എന്നിവയിൽ അങ്ങേയ്ക്ക് തുല്യനായി അങ്ങു മാത്രമേയുള്ളൂ. പുരുഷകേസരേ!, അങ്ങ് മനുഷ്യരുടെയെല്ലാം മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഉന്നതകുലജാതയും വിവേകമതിയുമായ ഏത് പെൺകുട്ടിയാണ് ശരിയായ സമയത്ത് അങ്ങയെ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുക്കാത്തത്? അതുകൊണ്ട് എന്റെ പ്രിയ ഭഗവാനേ!, ഞാൻ അങ്ങയെ എന്റെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. സർവ്വവല്ലഭനായ അങ്ങ് വേഗത്തിൽ വന്ന് എന്നെ പത്നിയായി സ്വീകരിക്കുക. സിംഹത്തിന്റെ വിഹിതം കുറുക്കൻ തട്ടിയെടുക്കുന്നതുപോലെ ശിശുപാലൻ ഒരിക്കലും വീരനായ അങ്ങയുടെ വിഹിതത്തെ സ്പർശിക്കാനിടയാക്കരുത്. പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, ദാനം, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, വ്രതങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെയും ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും ആരാധിച്ചതിലൂടെയും ഞാൻ ഭവാനെ വേണ്ടത്ര ആരാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഗദാഗ്രജനായ അങ്ങ് വന്ന് എന്റെ കൈ പിടിക്കട്ടെ!; ദമഘോഷന്റെ മകനോ മറ്റാരെങ്കിലുമോ വരാതിരിക്കട്ടെ!. ഹേ അജയ്യനായ ഭഗവാനേ!, നാളെ എന്റെ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങാനിരിക്കെ, അങ്ങ് ആരും കാണാതെ വിദർഭയിലെത്തുകയും അങ്ങയുടെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം അവിടെ വരികയും വേണം. എന്നിട്ട് ചേദിരാജാവിന്റെയും മഗധരാജാവിന്റെയും സൈന്യങ്ങളെ തകർത്ത് അങ്ങയുടെ ശക്തിയാൽ എന്നെ രാക്ഷസരീതിയിൽ വിവാഹം കഴിക്കുക. അന്തപുരത്തിനുള്ളിൽ കഴിയുന്ന എന്നെ ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലാതെ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും എന്ന് അങ്ങ് ചിന്തിച്ചേക്കാം. അതിനൊരു വഴിയുണ്ട്: വിവാഹത്തിന്റെ തലേദിവസം കുലദൈവത്തെ വന്ദിക്കാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു ഘോഷയാത്രയുണ്ട്. ആ യാത്രയിൽ വധു ഗിരിജാദേവിയെ സന്ദർശിക്കാൻ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക് പോകും. താമരക്കണ്ണാ!, പരമശിവനെപ്പോലെയുള്ള മഹാൻമാർ അങ്ങയുടെ പാദധൂളിയിൽ കുളിക്കാനും അതുവഴി തങ്ങളുടെ അജ്ഞത നശിപ്പിക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എനിക്ക് അങ്ങയുടെ കാരുണ്യം ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ചെയ്യുന്ന കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ക്ഷയിച്ച എന്റെ പ്രാണനെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും. അങ്ങനെയെങ്കിലും നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങൾ നീളുന്ന പ്രയത്നത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് അങ്ങയുടെ കാരുണ്യം ലഭിച്ചേക്കാം.

ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ യദുനാഥാ!, ഇതാണ് ഞാൻ കൊണ്ടുവന്ന രഹസ്യ സന്ദേശം. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ എന്ത് വേണമെന്ന് ചിന്തിച്ച് ഉചിതമായത് ഉടൻ ചെയ്യുക.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അൻപത്തിരണ്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:51 കാലയവനവധവും മുചുകുന്ദസ്തുതിയും

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 51

കാലയവനവധവും മുചുകുന്ദസ്തുതിയും

ശുുകദേവൻ പറഞ്ഞു: മഹാനായ പരീക്ഷിത്തേ!, ഉദിച്ചുയരുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ മഥുരയിൽനിന്നും പുറത്തുവരുന്ന ഭഗവാനെ കാാലയവനൻ കണ്ടു. ശ്യാമവർണ്ണവും പീതാംബരവും ധരിച്ച ഭഗവാൻ അതീവസുന്ദരനായിരുന്നു. അവിടുത്തെ വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നവും കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭരത്നവും ശോഭിച്ചിരുന്നു. നീണ്ട നാല് കൈകളുള്ള ഭഗവാന്റെ മുഖം താമരപ്പൂവുപോലെ പ്രസന്നമായിരുന്നു. താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, തിളങ്ങുന്ന കവിൾത്തടങ്ങളും, മനോഹരമായ ചിരിയും, സ്രാവിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള കുണ്ഡലങ്ങളും ആ പരാമപുരുഷന്റെ സുന്ദര്യത്തിന് മാറ്റ് കൂട്ടി. നാരദമുനി പറഞ്ഞ ലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം ഒത്തിണങ്ങിയ തന്തിരുവടി വാസുദേവൻ തന്നെയാണെന്ന് ആ യവനൻ ഉറപ്പിച്ചു. ആയുധമില്ലാതെ കാൽനടയായി പോകുന്ന ഭഗവാനെ ആയുധമില്ലാതെതന്നെ നേരിടാനുറച്ച് അവൻ പിന്നാലെ ഓടി. യോഗീശ്വരന്മാർക്കുപോലും അപ്രാപ്യനായ ഭഗവാൻ അവനെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ മുന്നിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിടികൊടുക്കാതെ ഭഗവാൻ ഹരി അവനെ ഒരു പർവ്വത ഗുഹയിലേക്ക് നയിച്ചു. തന്നെ പിടിക്കാൻ കഴിയാത്തതിൽ ദേഷ്യം വന്ന യവനൻ ഭഗവാനെ നിന്ദിച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയാത്തതിനാൽ അവന് ഭഗവാനെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ ഭഗവാൻ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു. പിന്നാലെ ചെന്ന കാാലയവനൻ അവിടെ ഒരാൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.

"ഇത്രയും ദൂരം എന്നെ ഓടിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു സാധുവിനെപ്പോലെ ഉറങ്ങുകയാണോ?" എന്ന് കരുതി വിഡ്ഢിയായ അവൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ ആളെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചവിട്ടി. ദീർഘനിദ്രയിലായിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. ഭയങ്കരമായ ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ നോട്ടം ഏറ്റ മാത്രയിൽ കാാലയവനൻ അഗ്നിക്കിരയായി ഭസ്മമായിത്തീർന്നു.

---

മുചുകുന്ദന്റെ ചരിത്രം

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് ചോദിച്ചു: അല്ലയോ മഹർഷേ!, "ബ്രഹ്മണ്യനായ ആ പുരുഷൻ ആരായിരുന്നു? അദ്ദേഹം ഏത് വംശജനാണ്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഗുഹയിൽ ഉറങ്ങിയത്?"

ശുുകദേവൻ മറുപടി നൽകി: അദ്ദേഹം ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ മാന്ധാതാവിന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ച മുചുകുന്ദൻ ആയിരുന്നു. ദേവന്മാരെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി അദ്ദേഹം വളരെക്കാലം അസുരന്മാരോട് യുദ്ധം ചെയ്തു. പിന്നീട് ദേവന്മാരുടെ സേനാപതിയായി കാർത്തികേയൻ വന്നപ്പോൾ, ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാർ മുചുകുന്ദനോട് വിശ്രമിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ദേവന്മാർ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "രാജാവേ!, മനുഷ്യലോകത്തെ നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ല. കാലപ്രവാഹത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളും പ്രജകളുമെല്ലാം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. സർവ്വശക്തനായ കാലം ഭഗവാന്റെതന്നെ രൂപമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് മോക്ഷമൊഴികെ എന്ത് വരവും ഞങ്ങൾ നൽകാം, കാരണം, മോക്ഷം നൽകാൻ വിഷ്ണുഭഗവാന് മാത്രമേ കഴിയൂ."

മുചുകുന്ദൻ വിശ്രമം വരമായി ചോദിച്ചു. ഗുഹയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന തന്നെ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചുണർത്തിയാൽ അവർ ഭസ്മമായിപ്പോകട്ടെ എന്ന വരവും അദ്ദേഹം നേടിയിരുന്നു. തുടർന്നാണ് ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തനായ മുചുകുന്ദന് ദർശനം നൽകിയത്.

---

മുചുകുന്ദ സ്തുതി

ഭഗവാന്റെ ദിവ്യരൂപം കണ്ട മുചുകുന്ദൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ശ്യാമവർണ്ണവും നാല് കൈകളും കൗസ്തുഭവും ധരിച്ച ആ തേജസ്വി ആരാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു. ഭഗവാൻ, താൻ വസുദേവപുത്രനായ വാസുദേവനാണെന്നും അധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ അവതരിച്ചതാണെന്നും വെളിപ്പെടുത്തി. ഭഗവാനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ മുചുകുന്ദൻ ഇപ്രകാരം സ്തുതിച്ചു: "ഭഗവാനേ!, ഈ ലോകത്തുള്ളവർ അങ്ങയുടെ മായയിൽപ്പെട്ട് കുടുംബജീവിതത്തിലെ ദുഃഖങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അമൂല്യമായ ഈ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും അങ്ങയെ ആരാധിക്കാത്തവൻ ഇരുട്ടിൽവീണ മൃഗത്തെപ്പോലെയാണ്. ഞാനും ഇത്രകാലം രാജഭരണത്തിന്റെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും പുറകെ പോയി സമയം കളഞ്ഞു. മൺപാത്രമോ മതിൽക്കെട്ടോ പോലെ നശ്വരമായ ഈ ശരീരമാണ് 'ഞാൻ' എന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു." "അച്യുതാ!, അങ്ങയുടെ ഭക്തന്മാരുടെ സംഗമം ലഭിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരാൾക്ക് അങ്ങയോടുള്ള ഭക്തി ഉണരുന്നത്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ രാജ്യാധികാരത്തിൽ താല്പര്യമില്ല. അങ്ങയുടെ പാദസേവനമല്ലാതെ മറ്റൊരു വരവും എനിക്ക് വേണ്ട. മോക്ഷദാതാവായ അങ്ങയെ ആരാധിച്ചിട്ട് വീണ്ടും സംസാരബന്ധനത്തിൽ പെടുത്തുന്ന വരങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക?"

---

ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ!, നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധമാണ്. ഞാൻ വരങ്ങൾ നൽകി പ്രലോഭിപ്പിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾ ഭൗതികമായ ഒന്നും ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എന്റെ ഏകാന്തഭക്തന്മാരുടെ ബുദ്ധി ഒരിക്കലും വഴിതെറ്റുകയില്ല. ഇനി നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച് സഞ്ചരിക്കുക." "ക്ഷത്രിയ ധർമ്മം പാലിക്കുന്നതിനിടയിൽ വേട്ടയാടിയും മറ്റും നിങ്ങൾ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ തപസ്സിലൂടെ ഇല്ലാതാകും. അടുത്ത ജന്മത്തിൽ നിങ്ങൾ ഉത്തമനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ച് എന്നിൽ വന്നുചേരും."

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പത്തിയൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:50 കൃഷ്ണൻ ദ്വാരക നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 50

കൃഷ്ണൻ ദ്വാരക നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ഭരതവംശജനായ രാജാവേ!, കംസൻ വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിമാരായ അസ്തിയും പ്രാപ്തിയും അതീവ ദുഃഖിതരായി തങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. വിധവകളായിത്തീർന്ന തങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ആ ദുഃഖിതരായ രാജ്ഞിമാർ പിതാവായ മഗധരാജാവ് ജരാസന്ധനോട് വിവരിച്ചു. ഈ ദുഃവാർത്ത കേട്ട ജരാസന്ധൻ ദുഃഖത്താലും കോപത്താലും നിറഞ്ഞു. യാദവരെ ഭൂമിയിൽനിന്ന് തുടച്ചുനീക്കാൻ അദ്ദേഹം സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചു. ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി പടയുമായി അദ്ദേഹം യാദവതലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും വളഞ്ഞു. ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദികാരണമാണെങ്കിലും ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ ലീലകൾ ആടി. ജരാസന്ധന്റെ സൈന്യം കടൽ കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്നതുപോലെ നഗരത്തെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, അത് തന്റെ പ്രജകളിൽ ഭയമുണ്ടാക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ അവതാരലക്ഷ്യത്തിനും സമയത്തിനും അനുയോജ്യമായ പ്രതികരണം എന്തായിരിക്കണമെന്ന് ഭഗവാൻ ചിന്തിച്ചു. 

ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു: മഗധരാജാവ് പലയിടങ്ങളിൽനിന്നായി ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കാലാൾപ്പടയും, കുതിരകളും, രഥങ്ങളും, ആനകളും അടങ്ങുന്ന ഈ സൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും. കാരണം ഇത് ഭൂമിക്ക് വലിയൊരു ഭാരമാണ്. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെ ഇപ്പോൾ കൊല്ലേണ്ടതില്ല, കാരണം ഭാവിയിൽ അവന് വീണ്ടുംവീണ്ടും മറ്റ് സൈന്യങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം ലഘൂകരിക്കുക, പുണ്യവാന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുക, ദുഷ്ടന്മാരെ നിഗ്രഹിക്കുക എന്നിവയാണ് എന്റെ ഈ അവതാരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. കാലക്രമേണ അധർമ്മം വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനായി ഞാൻ മറ്റു ശരീരങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഗോവിന്ദൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തുനിന്ന് സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് രഥങ്ങൾ ഇറങ്ങിവന്നു. അവ സാരഥികളോടും എല്ലാ യുദ്ധോപകരണങ്ങളോടും കൂടിയവയായിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ നിത്യമായ ദിവ്യ ആയുധങ്ങളും സ്വയം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണമൂർത്തിയായ ബലരാമനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യേഷ്ഠാ!, അങ്ങയെ ആശ്രയിച്ചുകഴിയുന്ന യാദവർ നേരിടുന്ന ഈ അപകടം നോക്കൂ!. അങ്ങയുടെ സ്വന്തം രഥവും ആയുധങ്ങളും ഇതാ അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഭക്തരുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാനാണ് നാം ജന്മമെടുത്തത്. അതുകൊണ്ട് ഭൂമിക്ക് ഭാരമായ ഈ ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളെ ദയവായി അങ്ങ് നശിപ്പിച്ചാലും.

ഭഗവാൻ തന്റെ സഹോദരനെ ക്ഷണിച്ചതിനുശേഷം, കവചം ധരിച്ചും തിളങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങൾ ഏന്തിയും അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക് രഥം ഓടിച്ചു. വളരെ ചെറിയൊരു സൈന്യം മാത്രമേ അവരെ അനുഗമിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ദാരുകൻ രഥം തെളിക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിന് പുറത്തെത്തിയ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പാഞ്ചജന്യം മുഴക്കി. അതുകേട്ട ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ വിറച്ചു. ജരാസന്ധൻ അവരെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: ഹേ കൃഷ്ണാ!, മനുഷ്യരിൽ അധമനായവനേ! വെറുമൊരു ബാലനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് എനിക്ക് നാണക്കേടായതിനാൽ നിന്നോട് പോരാടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഭീരുവേ!, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ കൊന്നവനേ!, ഇവിടെനിന്ന് പോകൂ! ഞാൻ നിന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. രാമാ!, നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യൂ!. എന്റെ അമ്പുകളേറ്റ് ശരീരം തകർന്ന് സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ വധിക്കുകയോ ചെയ്യാം.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ജരാസന്ധൻ!, യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വെറുതെ വീമ്പിളക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പ്രവൃത്തിയിലൂടെ പൗരുഷം കാണിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെയോ പരിഭ്രാന്തനായവന്റെയോ വാക്കുകളെ ഞങ്ങൾ ഗൗരവമായി കാണുന്നില്ല. 

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, കാറ്റ് സൂര്യനെ മേഘങ്ങളാൽ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും അഗ്നിയെ പൊടിപടലങ്ങളാൽ മൂടുന്നതുപോലെയും, ജരാസന്ധൻ തന്റെ കൂറ്റൻ സൈന്യവുമായി മധുവംശജരായ ആ രണ്ടുപേരെയും അവരുടെ സൈനികരെയും രഥങ്ങളെയും വളഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ ഗോപുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും മാളികകളിലും നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് ഗരുഡധ്വജവും പനയുടെ അടയാളവുമുള്ള ആ രഥങ്ങൾ കാണാതായപ്പോൾ അവർ ദുഃഖിതരായി ബോധരഹിതരായി വീണു. ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ കഠിനമായ ശരവർഷത്താൽ തന്റെ സൈന്യം പീഡിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരി ദേവാസുരന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന തന്റെ ശാർങ്‌ഗമെന്ന വില്ല് കുലച്ചു. ഭഗവാൻ തന്റെ ആവനാഴിയിൽനിന്ന് അമ്പുകളെടുത്ത് വില്ലിൽ തൊടുത്തു തൊടുത്തുവിട്ടു. മൂർച്ചയുള്ള ആ അമ്പുകൾ ശത്രുക്കളുടെ രഥങ്ങളെയും ആനകളെയും കുതിരകളെയും കാലാൾപ്പടയെയും തകർത്തു. അമ്പുകൾ തൊടുക്കുന്ന ഭഗവാനെ കണ്ടാൽ കത്തുന്ന തീവലയം പോലെ തോന്നിയിരുന്നു. നെറ്റിത്തടം പിളർന്ന് ആനകൾ നിലംപതിച്ചു, കഴുത്തറുക്കപ്പെട്ട് കുതിരകൾ വീണു, രഥങ്ങൾ തകർന്നു, സൈനികർ കൈകാലുകളും തോളുകളും വേർപെട്ട് മരിച്ചുവീണു. യുദ്ധക്കളത്തിൽ മനുഷ്യരുടെയും ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും അവയവങ്ങളിൽനിന്ന് നൂറുകണക്കിന് രക്തനദികൾ ഒഴുകി. ആ നദികളിൽ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട കൈകൾ പാമ്പുകളെപ്പോലെയും, മനുഷ്യത്തലകൾ ആമകളെപ്പോലെയും, ചരിഞ്ഞ ആനകൾ ദ്വീപുകളെപ്പോലെയും തോന്നിപ്പിച്ചു. വില്ലുകൾ തിരമാലകളായും ആയുധങ്ങൾ കാടുകളായും രക്തപ്പുഴയിൽ ഒഴുകി. മുപ്പാരുകളെയും സൃഷ്ടിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, അനന്തഗുണങ്ങളുള്ള ആ ഭഗവാന് ഒരു ശത്രുപക്ഷത്തെ കീഴടക്കുക എന്നത് ഒട്ടും അത്ഭുതകരമായ കാര്യമല്ല. എങ്കിലും ഭഗവാൻ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ മഹർഷിമാർ ആ ലീലകളെ വാഴ്ത്തുന്നു.

രഥം നഷ്ടപ്പെട്ട്, സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ച ജരാസന്ധൻ ശ്വാസം മാത്രമായി അവിടെ അവശേഷിച്ചു. ആ സമയത്ത് ബലരാമൻ ഒരു സിംഹം മറ്റൊന്നിനെ എന്നപോലെ ആ ശക്തനായ പോരാളിയെ പിടികൂടി. വരുണപാശത്താലും സാധാരണ കയറുകളാലും ബലരാമൻ ജരാസന്ധനെ ബന്ധിച്ചു. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെക്കൊണ്ട് ഇനിയും ചില കാര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ ബലരാമനെ തടഞ്ഞു. ലോകനാഥന്മാരാൽ മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട ജരാസന്ധൻ ലജ്ജിതനായി തപസ്സുചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ വഴിമധ്യേ ചില രാജാക്കന്മാർ ലൗകികവും ആത്മീയവുമായ ന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു. "യാദവരോടേറ്റ പരാജയം നിങ്ങളുടെ മുൻകർമ്മഫലം മാത്രമാണ്" എന്ന് അവർ അദ്ദേഹത്തെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ചവനായി, ഭഗവാനാൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടവനായി ബൃഹദ്രഥപുത്രനായ ജരാസന്ധൻ ദുഃഖത്തോടെ മഗധയിലേക്ക് മടങ്ങി. 

തന്റെ സൈന്യത്തിന് ഒരു പോറലുമേൽക്കാതെ ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ ശത്രുസൈന്യമാകുന്ന സമുദ്രത്തെ കടന്നു. ആകാശത്തുനിന്ന് ദേവന്മാർ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ആകുലതകളൊഴിഞ്ഞ മഥുരയിലെ ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാനെ സ്വീകരിക്കാൻ എത്തി. വന്ദിമാഗധന്മാർ വിജയഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു. ഭഗവാൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ശംഖുകളും നഗാരകളും മുഴങ്ങി. വീണകളും വേണുവും മൃദംഗങ്ങളും ഒത്തുചേർന്ന് സംഗീതം പൊഴിച്ചു. നഗരവീഥികൾ ശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടു, എല്ലായിടത്തും കൊടിതോരണങ്ങൾ തൂക്കി. വേദമന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളാൽ നഗരം മുഖരിതമായി. നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സ്നേഹത്തോടെ ഭഗവാനെ നോക്കി പുഷ്പമാലകളും തൈരും മലരും പുത്തൻ മുളകളും വർഷിച്ചു. യുദ്ധക്കളത്തിൽനിന്ന് ലഭിച്ച മരിച്ച വീരന്മാരുടെ ആഭരണങ്ങളും സമ്പത്തും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ യാദവ രാജാവായ ഉഗ്രസേനന് സമർപ്പിച്ചു. 

ഇതേ രീതിയിൽ പതിനേഴ് തവണ മഗധരാജാവ് പരാജയപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടും ഓരോ തവണയും അദ്ദേഹം അക്ഷൗഹിണി പടയുമായി കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന യാദവർക്കെതിരെ യുദ്ധത്തിന് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയാൽ വൃഷ്ണിവംശജർ ജരാസന്ധന്റെ സൈന്യത്തെ ഓരോ തവണയും നശിപ്പിച്ചു. സൈന്യം നശിക്കുമ്പോൾ ശത്രുക്കളാൽ വിട്ടയയ്ക്കപ്പെട്ട് രാജാവ് വീണ്ടും മടങ്ങിപ്പോകും.

അങ്ങനെ, പതിനെട്ടാംയുദ്ധത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, നാരദരാൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ട കാലയവനൻ എന്ന ഒരു മ്ലേച്ഛൻ യുദ്ധക്കളത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. മൂന്ന് കോടി മ്ലേച്ഛസൈനികരുമായി വന്ന കാലയവനൻ മഥുരയെ വളഞ്ഞു. തനിക്ക് തുല്യനായ ഒരു എതിരാളിയെ ഇതുവരെ കണ്ടെത്താത്ത അയാൾ, വൃഷ്ണി വംശജർ തനിക്ക് തുല്യരാണെന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞാണ് വന്നത്. കാലയവനനെ കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണനോട് പറഞ്ഞു: "യാദവർക്ക് ഇപ്പോൾ രണ്ടു വശത്തുനിന്നും അപകടം ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു." "ഈ യവനൻ നമ്മളെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധൻ ഇന്നും നാളെയുമായി എത്തും." "നമ്മൾ കാലയവനനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ ജരാസന്ധൻ എത്തിയാൽ, അവൻ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ വധിക്കുകയോ മഗധയിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോവുകയോ ചെയ്തേക്കാം." "അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യർക്ക് തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കോട്ട നമ്മൾ ഉടൻ നിർമ്മിക്കണം. കുടുംബാംഗങ്ങളെ അവിടെ സുരക്ഷിതരാക്കിയശേഷം നമുക്ക് ഈ മ്ലേച്ഛനെ വധിക്കാം."

ബലരാമനുമായി ചർച്ച ചെയ്തശേഷം ഭഗവാൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പന്ത്രണ്ട് യോജന വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഒരു കോട്ട നിർമ്മിച്ചു. അതിനുള്ളിൽ അത്ഭുതകരമായ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള ഒരു നഗരവും പണിതു. വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ എല്ലാ വാസ്തുവിദ്യാനൈപുണ്യവും ആ നഗരത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. വിശാലമായ പാതകൾ, സ്വർണ്ണ ഗോപുരങ്ങൾ, സ്ഫടിക മാളികകൾ, സ്വർണ്ണ മേൽക്കൂരയുള്ള വീടുകൾ എന്നിവയാൽ അത് മനോഹരമായിരുന്നു. വെള്ളിയിലും പിത്തളയിലും തീർത്ത വായുശാലകളും കുതിരലായങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിൽപ്പെട്ട ജനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ നഗരം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളാൽ അതീവ സുന്ദരമായി. ദേവേന്ദ്രൻ സുധർമ്മ എന്ന സഭാമണ്ഡപവും പാരിജാതവൃക്ഷവും കൃഷ്ണനായി കൊണ്ടുവന്നു. വരുണൻ മനോവേഗമുള്ള കുതിരകളെയും, കുബേരൻ തന്റെ നിധികളെയും സമർപ്പിച്ചു. എല്ലാ ലോകപാലകരും തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യങ്ങൾ ഭഗവാന് കാഴ്ചവെച്ചു. തന്റെ യോഗമായാ ശക്തിയാൽ പ്രജകളെയെല്ലാം പുതിയ നഗരത്തിലേക്ക് മാറ്റിയ ശേഷം ഭഗവാൻ മഥുരയിൽ കാവൽ നിന്ന ബലരാമനോട് സംസാരിച്ചു. തുടർന്ന് ആയുധങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വനമാലമാത്രം ധരിച്ച് ഭഗവാൻ മഥുരയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:49 അക്രൂരന്റെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്കുള്ള യാത്ര

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം 49

അക്രൂരന്റെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്കുള്ള യാത്ര

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജൻ!, ഭഗവാന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അക്രൂരൻ പൗരവരാജാക്കന്മാരുടെ മഹിമയാൽ പ്രശസ്തമായ ഹസ്തിനപുര നഗരത്തിലെത്തി. അവിടെ അദ്ദേഹം ധൃതരാഷ്ട്രർ, ഭീഷ്മർ, വിദുരർ, കുന്തി എന്നിവരെയും ബാഹ്ലികനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ സോമദത്തനെയും കണ്ടു. കൂടാതെ ദ്രോണാചാര്യർ, കൃപാചാര്യർ, കർണ്ണൻ, ദുര്യോധനൻ, അശ്വത്ഥാമാവ്, പാണ്ഡവർ, മറ്റ് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവരെയും അദ്ദേഹം സന്ദർശിച്ചു. ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ തന്റെ എല്ലാ ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഉചിതമായി അഭിവാദ്യം ചെയ്തതിനുശേഷം, അവർ അദ്ദേഹത്തോട് തങ്ങളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. അക്രൂരൻ തിരിച്ചും അവരുടെ ക്ഷേമാന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തി. ദുഷ്ടന്മാരായ ഉപദേശകർക്ക് വഴങ്ങുന്നവനും, ദുർബുദ്ധികളായ പുത്രന്മാരുള്ളവനുമായ ആ ദുർബലമനസ്കനായ രാജാവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനായി അക്രൂരൻ മാസങ്ങളോളം ഹസ്തിനപുരത്ത് താമസിച്ചു.

കുന്തിയും വിദുരരും ചേർന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുടെ ദുഷ്ടലാക്കുകളെക്കുറിച്ച് അക്രൂരനോട് വിശദമായി വിവരിച്ചു. പാണ്ഡവരുടെ പ്രഭാവം, യുദ്ധനൈപുണ്യം, ശാരീരികബലം, വീര്യം, വിനയം എന്നിവയും പ്രജകൾക്ക് അവരോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹവും സഹിക്കാൻ ദുര്യോധനാദികൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ പാണ്ഡവർക്ക് വിഷം നൽകാൻ ശ്രമിച്ചതും മറ്റ് ഗൂഢാലോചനകൾ നടത്തിയതും ഒക്കെ കുന്തിയും വിദുരരും ചേർന്ന് അക്രൂരനെ അറിയിച്ചു. തന്റെ സഹോദരനായ അക്രൂരന്റെ സന്ദർശനം പ്രയോജനപ്പെടുത്തി കുന്തിദേവി അദ്ദേഹത്തെ രഹസ്യമായി സമീപിച്ചു. തന്റെ ജന്മനാടിനെ ഓർത്ത് കണ്ണുനീരോടെ അവർ സംസാരിച്ചു. 

കുന്തിദേവി പറഞ്ഞു: ഹേ സൽഗുണസമ്പന്നനായ അക്രൂരാ!, എന്റെ മാതാപിതാക്കളും സഹോദരങ്ങളും സഹോദരിമാരും മരുമക്കളും കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളും എന്റെ ബാല്യകാല സഖികളും ഒക്കെ ഇന്നും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഭക്തരുടെ കാരുണ്യസങ്കേതവും പുരുഷോത്തമനുമായ എന്റെ അനന്തരവൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ അമ്മായിയുടെ പുത്രന്മാരെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? താമരക്കണ്ണനായ ബലരാമൻ അവരെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഇടയിൽപ്പെട്ട പേടമാനിനെപ്പോലെ ശത്രുക്കൾക്കിടയിൽ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അനാഥരായ എന്റെ പുത്രന്മാരെയും എന്നെയും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ വരുമോ?

കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ! മഹായോഗേശ്വരാ! പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രക്ഷകാ! ഗോവിന്ദാ! അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിച്ച എന്നെ രക്ഷിക്കൂ. ഞാനും എന്റെ പുത്രന്മാരും കഷ്ടതകളിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. മരണത്തെയും പുനർജന്മത്തെയും ഭയപ്പെടുന്നവർക്ക്, പരമപുരുഷനായ അങ്ങയുടെ മോക്ഷദായകമായ പാദാരവിന്ദങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊരു അഭയം ഞാൻ കാണുന്നില്ല. പരമപരിശുദ്ധനും സത്യസ്വരൂപനും പരമാത്മാവും ഭക്തിയുടെ നാഥനും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറവിടവുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. കൃഷ്ണാ!, ഞാൻ അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ!, ഇപ്രകാരം തന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളെയും പ്രപഞ്ചനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ വന്ദ്യമാതാവായ കുന്തിദേവി ദുഃഖത്താൽ കരയാൻ തുടങ്ങി. കുന്തിയുടെ സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ പങ്കുചേർന്ന അക്രൂരനും വിദ്വാനായ വിദുരരും ചേർന്ന്, പാണ്ഡവരുടെ അസാധാരണമായ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് തന്റെ പുത്രന്മാരോടുള്ള അമിതമായ വാത്സല്യം പാണ്ഡവരോട് നീതികേട് കാണിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അക്രൂരൻ രാജാവിനെ സമീപിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും സൗഹൃദപൂർവ്വം നൽകിയ സന്ദേശം അറിയിച്ചു.

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: വിചിത്രവീര്യന്റെ പുത്രനും കുരുവംശത്തിന്റെ മഹിമ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനുമായ ഹേ രാജാവേ!, അങ്ങയുടെ സഹോദരൻ പാണ്ഡു അന്തരിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് അങ്ങ് ഇപ്പോൾ സിംഹാസനസ്ഥനായിരിക്കുന്നു. ധർമ്മനിഷ്ഠയോടെ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചും, പ്രജകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചും, എല്ലാ ബന്ധുക്കളോടും തുല്യമായി പെരുമാറിയും അങ്ങ് തീർച്ചയായും കീർത്തി നേടും. എന്നാൽ മറിച്ചാണ് അങ്ങ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെങ്കിൽ, ഈ ലോകം അങ്ങയെ നിന്ദിക്കുകയും പരലോകത്ത് അങ്ങ് നരകത്തിൽ പതിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാരോടും സ്വന്തം പുത്രന്മാരോടും തുല്യഭാവത്തോടെ പെരുമാറിയാലും. ഹേ രാജാവേ!, ഈ ലോകത്ത് ആർക്കും ആരോടും ശാശ്വതമായ ബന്ധമില്ല. സ്വന്തം ശരീരത്തോടൊപ്പം പോലും നമുക്ക് എന്നും കഴിയാനാവില്ല, പിന്നെങ്ങനെ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ട്? ഓരോ ജീവിയും തനിച്ചാണ് ജനിക്കുന്നതും മരിക്കുന്നതും. അവനവൻ ചെയ്യുന്ന പുണ്യപാപങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നതും ഒറ്റയ്ക്കാണ്. മൂഢനായ ഒരു മനുഷ്യൻ പാപത്തിലൂടെ സമ്പാദിക്കുന്ന ധനം, അവന്റെ ആശ്രിതർ എന്ന വ്യാജേന അന്യർ കവർന്നെടുക്കുന്നു; മത്സ്യക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അത് ജീവിക്കുന്ന വെള്ളം കുടിച്ചു തീർക്കുന്നത് പോലെയാണത്. തന്റെ ജീവിതവും സമ്പത്തും മക്കളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം എന്റേതാണെന്ന് കരുതി ഒരു മൂഢൻ അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ പാപം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവസാനം ഇവയെല്ലാം അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു. ബന്ധുക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടും, ജീവിതലക്ഷ്യം അറിയാതെയും, കടമകൾ മറന്നും ലക്ഷ്യം നേടാനാകാതെയും ആ മൂഢാത്മാവ് തന്റെ പാപഫലങ്ങളുമായി നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അതുകൊണ്ട് രാജാവേ!, ഈ ലോകത്തെ ഒരു സ്വപ്നമായോ മായയായോ കണ്ട് ബുദ്ധിശക്തിയോടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ശാന്തിയും സമചിത്തതയും കൈവരിക്കൂ.

ധൃതരാഷ്ട്രർ പറഞ്ഞു: ദാനപതിയായ അല്ലയോ അക്രൂരാ!, അങ്ങയുടെ ശുഭകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ട് എനിക്ക് മതിയാകുന്നില്ല. ദേവാമൃതം ലഭിച്ച ഒരു മർത്യനെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ. എങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ട അക്രൂരാ!, എന്റെ പുത്രവാത്സല്യം കാരണം ചഞ്ചലമായ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾക്ക് സ്ഥിരമായി നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. മിന്നൽപ്പിണരിന് മേഘത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയാണിത്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ യദുവംശത്തിൽ അവതരിച്ച ആ പരമപുരുഷന്റെ ആജ്ഞകളെ ആർക്കാണ് ലംഘിക്കാൻ കഴിയുക? തന്റെ അചിന്ത്യമായ മായാശക്തിയാൽ ഈ പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കുകയും, ഗുണങ്ങളെ വിഭജിച്ച് ഇതിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ പരമപുരുഷനെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. ആരുടെ ലീലകളാണോ മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളത്, ആ ഭഗവാനിൽ നിന്നാണ് ജനനമരണചക്രവും അതിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷവും ഉണ്ടാകുന്നത്.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കിയ അക്രൂരൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും യാത്ര ചോദിച്ച് യാദവതലസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി. ധൃതരാഷ്ട്രർ പാണ്ഡവരോട് എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നത് എന്ന് അക്രൂരൻ ബലരാമനെയും കൃഷ്ണനെയും അറിയിച്ചു. ഇപ്രകാരം തന്നിൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം അദ്ദേഹം പൂർത്തിയാക്കി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയൊമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>