10:20 വൃന്ദാവനത്തിലെ മഴക്കാലവും ശരത്കാലവും

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 20 

വൃന്ദാവനത്തിലെ മഴക്കാലവും ശരത്കാലവും

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: വൃന്ദാവനത്തിലെ സ്ത്രീകളോട് ഗോപബാലന്മാർ തങ്ങളെ കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതും പ്രലംബാസുരനെ വധിച്ചതുമായ കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ വിശദമായി വിവരിച്ചു. ഈ വിവരം കേട്ട് മുതിർന്ന ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും വൃന്ദാവനത്തിൽ അവതരിച്ച ദേവന്മാരായിരിക്കണം എന്ന് അവർ നിഗമനം ചെയ്തു. 

അങ്ങനെയിരിക്കെ, സകല ജീവജാലങ്ങൾക്കും ജീവനും പോഷണവും നൽകിക്കൊണ്ട് മഴക്കാലം ആരംഭിച്ചു. ആകാശം ഇടിമുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി, ചക്രവാളത്തിൽ മിന്നൽ വെട്ടി. ആകാശം ഇടതൂർന്ന നീലമേഘങ്ങളാൽ ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു, മിന്നലും ഇടിയും അതിനു അകമ്പടിയായി. ആത്മാവിനെ ത്രിഗുണങ്ങൾ ആവരണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ആകാശവും അതിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രകാശവും മറയ്ക്കപ്പെട്ടു. എട്ടുമാസക്കാലം സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ജലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ഭൂമിയുടെ സമ്പത്ത് കുടിച്ചെടുത്തിരുന്നു. ഉചിതമായ സമയം വന്നപ്പോൾ, സൂര്യൻ താൻ സംഭരിച്ച ആ സമ്പത്ത് തിരികെ നൽകാൻ തുടങ്ങി. മിന്നൽ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഭയങ്കരമായ കാറ്റിൽ വലിയ മേഘങ്ങൾ ആഞ്ഞടിക്കപ്പെടുകയും ഒഴുകിനടക്കുകയും ചെയ്തു. ദയാലുക്കളായ മനുഷ്യരെപ്പോലെ, ലോകത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി മേഘങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവൻ നൽകി.

വേനൽച്ചൂടിൽ മെലിഞ്ഞുപോയ ഭൂമി, മഴയുടെ ദേവനാൽ നനയ്ക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ വീണ്ടും പൂർണ്ണമായി പുഷ്ടി പ്രാപിച്ചു. ഭൗതികമായ ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടി തപസ്സുചെയ്ത് ശരീരം ക്ഷീണിച്ച ഒരു വ്യക്തി, ആ തപസ്സിന്റെ ഫലം ലഭിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും പുഷ്ടിപ്പെടുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ഭൂമി. മഴക്കാലത്തെ സന്ധ്യാസമയത്ത്, ഇരുട്ട് കാരണം നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു പകരം മിന്നാമിന്നലുകൾ തിളങ്ങി. കലിയുഗത്തിൽ, പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളുടെ ആധിക്യം വേദങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തെ മറച്ചുകളയുന്നതുപോലെയാണിത്. ഇടിനാദം കേട്ടപ്പോൾ അതുവരെ നിശബ്ദമായി കിടന്നിരുന്ന തവളകൾ പെട്ടെന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. നിശബ്ദമായി പ്രഭാതകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഗുരു വിളിക്കുമ്പോൾ പാഠങ്ങൾ ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്. മഴക്കാലത്തിന്റെ ആഗമനത്തോടെ, വറ്റിപ്പോയിരുന്ന ചെറിയ അരുവികൾ നിറയുകയും സ്വന്തം ഗതിയിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രേരണകൾക്ക് അടിമപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരവും സ്വത്തും പണവും പോലെയാണിത്.

പുതുതായി വളർന്ന പുല്ലുകൾ ഭൂമിയെ മരതകപ്പച്ചയാക്കി, ഇന്ദ്രഗോപകീടങ്ങൾ ചുവന്ന നിറം നൽകി, വെള്ള കൂണുകൾ കൂടുതൽ നിറവും തണൽ വൃത്തങ്ങളും നൽകി. പെട്ടെന്ന് ധനവാനായ ഒരു വ്യക്തിയെപ്പോലെ ഭൂമി കാണപ്പെട്ടു. ധാന്യസമ്പത്തുകൊണ്ട് വയലുകൾ കർഷകർക്ക് സന്തോഷം നൽകി. എന്നാൽ കൃഷിയിൽ ഏർപ്പെടാൻ മടി ഉണ്ടായിരുന്നവരുടെയും, അതുപോലെ സർവ്വം ഈശ്വരന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാത്തവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ ആ വയലുകൾ ഖേദം ഉണ്ടാക്കി. കരയിലും വെള്ളത്തിലുമുള്ള സകല ജീവജാലങ്ങളും പുതുതായി പെയ്ത മഴവെള്ളം പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, അവരുടെ രൂപങ്ങൾ ആകർഷകവും സന്തോഷകരവുമായി മാറി. പരമേശ്വരനായ ഭഗവാനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭക്തൻ സൗന്ദര്യമുള്ളവനായി മാറുന്നതുപോലെയാണിത്. പുഴകൾ കടലിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, കാറ്റിൽ അതിന്റെ തിരമാലകൾ അലയടിച്ച് പ്രക്ഷുബ്ധമായി. ഇന്ദ്രിയഭോഗവസ്തുക്കളോടുള്ള ആസക്തിയാലും കാമത്താലും കളങ്കപ്പെട്ട, പക്വതയില്ലാത്ത ഒരു യോഗിയുടെ മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ധമാകുന്നതുപോലെയാണിത്.

ഈശ്വരനിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച ഭക്തർക്ക് എല്ലാത്തരം അപകടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ശാന്തരായിരിക്കാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ, മഴക്കാലത്ത് മഴമേഘങ്ങളുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള പ്രഹരങ്ങളാൽ പർവതങ്ങൾ ഒട്ടുംതന്നെ അസ്വസ്ഥമായില്ല. മഴക്കാലത്ത്, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത റോഡുകൾ പുല്ലുകളും മാലിന്യങ്ങളും കൊണ്ട് മൂടി അവ്യക്തമായി, സഞ്ചരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി. ബ്രാഹ്മണർ പഠിക്കാതിരിക്കുകയും, കാലക്രമേണ വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ വികലമാവുകയും അവ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ഈ വഴികളുടെ കാര്യവും. മേഘങ്ങൾ സകല ജീവജാലങ്ങൾക്കും നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളാണെങ്കിലും, മിന്നൽ, അതിന്റെ ചാഞ്ചാട്ട സ്വഭാവം കാരണം, ഒരു കൂട്ടം മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറി. സദ്ഗുണമുള്ള പുരുഷന്മാരോട് പോലും അവിശ്വസ്തത കാണിക്കുന്ന കാമമുള്ള സ്ത്രീകളെപ്പോലെയാണിത്. ആകാശത്ത് ഇന്ദ്രന്റെ മഴവില്ല് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, സാധാരണ വില്ലുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അതിന് ഞാൺ ഇല്ലായിരുന്നു. അതുപോലെ, ഭഗവാൻ ഭൗതിക ഗുണങ്ങളുടെ ഇടപെടലുകൾ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്ത് അവതരിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് എല്ലാ ഭൗതിക ഗുണങ്ങളിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രനും എല്ലാ ഭൗതികസാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്നും മുക്തനുമായതിനാൽ സാധാരണ വ്യക്തികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്.

മഴക്കാലത്ത്, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കപ്പെട്ട മേഘങ്ങൾ കാരണം ചന്ദ്രന് നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുപോലെ, ഭൗതിക അസ്തിത്വത്തിലുള്ള ജീവി, ശുദ്ധമായ ആത്മാവിന്റെ ബോധത്താൽ പ്രകാശിക്കപ്പെടുന്ന അഹങ്കാരത്താൽ ആവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനാൽ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിൽ നിന്ന് തടയപ്പെടുന്നു. മേഘങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ മയിലുകൾ ആഹ്ളാദഭരിതരായി സന്തോഷത്തോടെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ഗാർഹികജീവിതത്തിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന ആളുകൾ ഭഗവാന്റെ ശുദ്ധഭക്തരെ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. വൃക്ഷങ്ങൾ മെലിഞ്ഞതും വരണ്ടതുമായിരുന്നു, എന്നാൽ പുതുതായി പെയ്ത മഴവെള്ളം വേരുകളിലൂടെ കുടിച്ചപ്പോൾ അവയുടെ വിവിധഭാഗങ്ങൾ പൂത്തുലഞ്ഞു. അതുപോലെ, തപസ്സുകൊണ്ട് മെലിഞ്ഞും ക്ഷീണിച്ചുമിരുന്ന ഒരാൾ ആ തപസ്സിലൂടെ നേടിയ ഭൗതികവസ്തുക്കൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും ആരോഗ്യകരമായ ശരീരലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

മഴക്കാലത്ത് തടാകക്കരകൾ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നിട്ടും കൊക്കുകൾ അവിടെത്തന്നെ തുടർന്നു, വീടുകളിൽ നിരവധി അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും മലിനമായ മനസ്സുള്ള ഭൗതികവാദികൾ വീട്ടിൽത്തന്നെ കഴിയുന്നതുപോലെയാണിത്. ഇന്ദ്രൻ മഴ വർഷിച്ചപ്പോൾ, വയലുകളിലെ ജലസേചനത്തിനുള്ള വരമ്പുകൾ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ തകർന്നുപോയി. കലിയുഗത്തിൽ, നിരീശ്വരവാദികളുടെ തെറ്റായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ വേദനിർദ്ദേശങ്ങളുടെ അതിരുകൾ തകർക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. കാറ്റിന്റെ പ്രേരണയാൽ മേഘങ്ങൾ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും പ്രയോജനത്തിനായി തങ്ങളുടെ അമൃത് പോലുള്ള ജലം വർഷിച്ചു. ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതന്മാരുടെ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച് രാജാക്കന്മാർ പൗരന്മാർക്ക് ദാനം നൽകുന്നതുപോലെയാണിത്. 

അങ്ങനെ, വൃന്ദാവനം വിളഞ്ഞ ഈന്തപ്പഴങ്ങളും ഞാവൽ പഴങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ് ശോഭിച്ചു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ പശുക്കളോടും ഗോപബാലന്മാരോടും ശ്രീബലരാമനോടും കൂടി ആ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. പശുക്കൾക്ക് കനത്ത അകിടുകൾ കാരണം സാവധാനം മാത്രമേ നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ, എന്നാൽ അവിടുന്ന് വിളിച്ചയുടൻ അവർ ഭഗവാന്റെ അടുത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി, ഭഗവാനോടുള്ള വാത്സല്യം കാരണം അവരുടെ അകിടുകൾ ചുരന്നു. സന്തോഷഭരിതരായ വനവാസി യുവതികളെയും മധുരമൂറുന്ന കറ വീഴുന്ന മരങ്ങളെയും സമീപത്ത് ഗുഹകളുണ്ടെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദമുള്ള മലവെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളെയും ഭഗവാൻ കണ്ടു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ചിലപ്പോൾ ഗുഹകളിലോ മരക്കൊമ്പുകളിലോ പ്രവേശിച്ച് കളിക്കുകയും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും ഒക്കെ കഴിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വീട്ടിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ചോറും തൈരും ചേർത്ത ആഹാരം സങ്കർഷണ ഭഗവാനോടും, കൂടെ പതിവായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ഗോപാലന്മാരോടും ഒപ്പം കഴിക്കുമായിരുന്നു. നദിക്കരയിലുള്ള ഒരു വലിയ പാറയിൽ അവർ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കും. പച്ചപ്പുല്ലിൽ കണ്ണടച്ച് മേയുന്ന, തൃപ്തരായ പശുക്കിടാക്കളെയും പശുക്കളെയും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. കനത്ത അകിടുകളുടെ ഭാരം കാരണം പശുക്കൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നത് അവിടുന്ന് കണ്ടു. അങ്ങനെ, ശാശ്വതമായ വലിയ സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവിടമായ വൃന്ദാവനത്തിലെ മഴക്കാലത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും ഐശ്വര്യവും നിരീക്ഷിച്ച്, തന്റെതന്നെ ആന്തരിക ശക്തിയിൽനിന്ന് വികസിച്ച ആ കാലത്തോട് ഭഗവാൻ എല്ലാ ആദരവും പ്രകടിപ്പിച്ചു.

രാമനും കേശവനും ഇങ്ങനെ വൃന്ദാവനത്തിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, ആകാശം മേഘരഹിതവും, വെള്ളം തെളിഞ്ഞതും, അതുപോലെ, കാറ്റ് സൗമ്യവുമായ ആ ശരത്കാലം എത്തിച്ചേർന്നു. താമരപ്പൂക്കളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ച ശരത്കാലം, വിവിധ ജലാശയങ്ങളെ അവയുടെ യഥാർത്ഥ പരിശുദ്ധിയിലേക്ക് പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. പതനം സംഭവിച്ച യോഗികൾ ഭക്തിസേവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയാണിത്. ശരത്കാലം ആകാശത്തെ മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തമാക്കി, മൃഗങ്ങളെ അവയുടെ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന അവസ്ഥകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ അനുവദിച്ചു, ഭൂമിയെ ചെളിയുടെ ആവരണത്തിൽ നിന്ന് വൃത്തിയാക്കി, വെള്ളത്തെ മലിനീകരണത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ചു. ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്  ചെയ്യുന്ന സ്നേഹപൂർവമായ സേവനം നാല് ആത്മീയ ആശ്രമങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ളതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച മേഘങ്ങൾ ശുദ്ധമായ പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങി, എല്ലാ ഭൗതിക മോഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാ പാപവാസനകളിൽ നിന്നും മുക്തരായ ശാന്തരായ സന്യാസിമാരെപ്പോലെയാണിത്.

ഈ കാലയളവിൽ പർവതങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ തങ്ങളുടെ ശുദ്ധജലം പുറത്തുവിട്ടു, ചിലപ്പോൾ പുറത്തുവിട്ടില്ല. അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനത്തിൽ വിദഗ്ദ്ധരായവർ ചിലപ്പോൾ അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനത്തിന്റെ അമൃത് നൽകുകയും ചിലപ്പോൾ നൽകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണിത്. കൂടുതൽ ആഴം കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്ന മത്സ്യങ്ങൾ വെള്ളം കുറയുന്നത് ഒട്ടും മനസ്സിലാക്കിയില്ല. എല്ലാ ദിവസവും തങ്ങളുടെ ആയുസ്സിൽ നിന്ന് കുറയുന്നത് കാണാൻ കഴിയാത്ത വിഡ്ഢികളായ കുടുംബസ്ഥരെപ്പോലെയാണിത്. കുടുംബജീവിതത്തിൽ അമിതമായി മുഴുകിയ, ദാരിദ്ര്യമുള്ള ഒരു പിശുക്കൻ തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ, ആഴം കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്ന മത്സ്യങ്ങൾക്ക് ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് സഹിക്കേണ്ടിവന്നു. ക്രമേണ ഭൂമിയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങൾ ചെളിയുള്ള അവസ്ഥ ഉപേക്ഷിക്കുകയും സസ്യങ്ങൾ അവയുടെ വിളയാത്തഘട്ടം കടന്ന് വളരുകയും ചെയ്തു. വിവേകമുള്ള സന്യാസിമാർ അഹംഭാവവും കൈവശാവകാശബോധവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. ഇവ യഥാർത്ഥ ആത്മാവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളെ (ഭൗതിക ശരീരം, അതിന്റെ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങൾ) അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

ശരത്കാലത്തിന്റെ വരവോടെ, സമുദ്രവും തടാകങ്ങളും ശാന്തമായി, അവയുടെ ജലം നിശ്ചലമായി. എല്ലാ ഭൗതിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നും വിരമിക്കുകയും വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ പാരായണം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സന്യാസിയെപ്പോലെയാണിത്. യോഗപരിശീലകർ തങ്ങളുടെ ബോധം പ്രക്ഷുബ്ധമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നത് തടയാൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കർശനമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ, കർഷകർ നെൽവയലുകളിലെ വെള്ളം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകാതിരിക്കാൻ ശക്തമായ മൺതിട്ടകൾ നിർമ്മിച്ചു. ശരത്കാലത്തിലെ ചന്ദ്രൻ സൂര്യരശ്മികൾ മൂലമുണ്ടാകുന്ന സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ദുരിതങ്ങളെ ലഘൂകരിച്ചു. ഒരു വ്യക്തി തന്റെ ഭൗതിക ശരീരവുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന ദുരിതത്തെ വിവേകം ലഘൂകരിക്കുന്നതുപോലെയും, മുകുന്ദഭഗവാൻ വൃന്ദാവനത്തിലെ സ്ത്രീകളെ അവിടുത്തെ വേർപാട് മൂലമുണ്ടാകുന്ന ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് ലഘൂകരിക്കുന്നതുപോലെയും ആണിത്. മേഘങ്ങളില്ലാത്തതും വ്യക്തമായി കാണാവുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ശരത്കാല ആകാശം ശോഭയോടെ തിളങ്ങി. വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സാരം നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ഒരാളുടെ ആത്മീയബോധം പോലെയാണിത്. പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ആകാശത്ത് തിളങ്ങി, യാദവവംശത്തിന്റെ നാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ എല്ലാ വൃഷ്ണികളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട് ഭൂമിയിൽ ശോഭിച്ചതുപോലെയാണിത്. കൃഷ്ണനാൽ ഹൃദയം കവർന്നെടുക്കപ്പെട്ട ഗോപികമാരൊഴികെ മറ്റെല്ലാവർക്കും, പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ വനത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന കാറ്റ് ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ തങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ കാറ്റ് ചൂടുള്ളതോ തണുപ്പുള്ളതോ ആയിരുന്നില്ല.

ശരത്കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ, എല്ലാ പശുക്കളും, മാനും, സ്ത്രീകളും, പെൺപക്ഷികളും ഗർഭം ധരിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരായിത്തീർന്നു, ലൈംഗികാനന്ദത്തിനായി അവയുടെ ഇണകൾ അവരെ പിന്തുടർന്നു. ഭഗവാന്റെ സേവനത്തിനായി ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളെ എല്ലാ നല്ല ഫലങ്ങളും സ്വയമേവ പിന്തുടരുന്നതുപോലെയാണിത്. ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, ശരത്കാല സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദ് ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ താമരപ്പൂക്കളും സന്തോഷത്തോടെ വിരിഞ്ഞു. ശക്തനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കള്ളന്മാരൊഴികെ എല്ലാവർക്കും ഭയമില്ലാതാകുന്നതുപോലെയാണിത്. എല്ലാ പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ആളുകൾ വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ നടത്തി, പുതിയ വിളവെടുപ്പിലെ ആദ്യ ധാന്യങ്ങളെ ആദരിക്കുന്നതിനും രുചിക്കുന്നതിനുമുള്ള വൈദിക അഗ്നിഹോത്രം, പ്രാദേശിക ആചാരങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും അനുസരിച്ചുള്ള സമാനമായ ആഘോഷങ്ങൾ എന്നിവ നടത്തി. അങ്ങനെ, പുതുതായി വളർന്ന ധാന്യം കൊണ്ട് സമ്പന്നവും, പ്രത്യേകിച്ച് കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഭൂമി, ജഗദീശ്വരനായ ഭഗവാന്റെ വികാസമായി മനോഹരമായി പ്രശോഭിച്ചു.

മഴ കാരണം തടസ്സപ്പെട്ടിരുന്ന വ്യാപാരികളും സന്യാസിമാരും രാജാക്കന്മാരും ബ്രഹ്മചാരി വിദ്യാർത്ഥികളും ഒടുവിൽ പുറത്തുപോയി തങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച വസ്തുക്കൾ നേടാൻ സ്വതന്ത്രരായി. ഈ ജീവിതത്തിൽ പൂർണ്ണത നേടിയവർക്ക്, ഉചിതമായ സമയം വരുമ്പോൾ ഭൗതിക ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് തങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ നേടാൻ കഴിയുന്നതുപോലെയാണിത്.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം ഇരുപതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:19 ഭഗവാൻ കാട്ടുതീ വിഴുങ്ങുന്നത്

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 19

ഭഗവാൻ കാട്ടുതീ വിഴുങ്ങുന്നത്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, ഗോപാലബാലന്മാർ കളികളിൽ പൂർണ്ണമായി മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ പശുക്കൾ ദൂരെ അലഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കൂടുതൽ പുല്ലിനായി ദാഹിച്ച അവയെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ ഒരു ഇടതൂർന്ന കാട്ടിലേക്ക് അവ പ്രവേശിച്ചു. ആ വലിയ വനത്തിന്റെ ഒരറ്റത്തുനിന്ന് മറ്റേ അറ്റത്തേക്ക് കടന്നുപോയ പൈക്കിടാങ്ങൾ ഒടുവിൽ മൂർച്ചയേറിയ ചൂരലുകൾ വളർന്നുനിന്ന ഒരു പ്രദേശത്ത് പ്രവേശിച്ചു. അടുത്തുള്ള കാട്ടുതീയുടെ ചൂട് അവയെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കാൻ തുടങ്ങി, അവ ദുരിതത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കരഞ്ഞു. 

പശുക്കളെ മുന്നിൽ കാണാതായപ്പോൾ, കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ ഗോപാലസുഹൃത്തുക്കൾക്കും അവയെ അവഗണിച്ചതിൽ പെട്ടെന്ന് കുറ്റബോധം തോന്നി. ബാലന്മാർ ചുറ്റും തിരഞ്ഞെങ്കിലും അവ പോയ സ്ഥലം കണ്ടെത്താനായില്ല. അപ്പോൾ ബാലന്മാർ പശുക്കളുടെ കാൽപ്പാടുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചും, അവയുടെ കുളമ്പുകൊണ്ടും പല്ലുകൊണ്ടും മുറിഞ്ഞ പുൽക്കൊടികൾ നോക്കിയും അവയുടെ പാത പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങി. തങ്ങളുടെ ജീവിതമാർഗം നഷ്ടപ്പെട്ടതിനാൽ എല്ലാ ഗോപാലബാലന്മാരും വലിയ ഉത്കണ്ഠയിലായി. ഒടുവിൽ മുഞ്ജാവനത്തിനുള്ളിൽ ഗോപാലബാലന്മാർ വഴിതെറ്റി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിന്ന തങ്ങളുടെ പശുക്കളെ കണ്ടെത്തി. എന്നിട്ട് ദാഹിച്ചും ക്ഷീണിച്ചുമിരുന്ന ബാലന്മാർ പശുക്കളെ തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് തെളിച്ചു.

പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മൃഗങ്ങളെ വിളിച്ചു. തങ്ങളുടെ പേരുകൾ കേട്ട പശുക്കൾ അത്യധികം സന്തോഷിച്ചു, പ്രതികരണമായി ഭഗവാനോട് തിരിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ആ സമയം പെട്ടെന്നായിരുന്നു എല്ലാവശത്തും ഒരു വലിയ കാട്ടുതീ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. വനത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളെയും നശിപ്പിക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഒരു തേരാളിയെപ്പോലെ, കാറ്റ് ആ തീയെ മുന്നോട്ട് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ഭയങ്കരമായ തീപ്പൊരികൾ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും പറന്നു. ആ വലിയ കാട്ടുതീ അതിന്റെ അഗ്നിനാവുകൾ ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതുമായ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും നേരെ നീട്ടി. നാലുപാടും തങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്ന കാട്ടുതീയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ പശുക്കളും ഗോപാലബാലന്മാരും ഭയന്നുവിറച്ചു. മരണഭയത്താൽ അസ്വസ്ഥരായവർ പരമപുരുഷനായ ഭഗവാനെ സമീപിക്കുന്നതുപോലെ, ആ ബാലന്മാർ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും അഭയം പ്രാപിച്ചു. അവർ ഇപ്രകാരം അവരോട് സംസാരിച്ചു.

ഗോപാലബാലന്മാർ പറഞ്ഞു: ഹേ കൃഷ്ണാ! ഏറ്റവും ശക്തനായവനേ! ഹേ അപരാചിതനായ രാമാ! ഈ കാട്ടുതീയിൽ എരിഞ്ഞമരാൻ പോകുന്നവരും അങ്ങയെ അഭയം പ്രാപിച്ചവരുമായ അങ്ങയുടെ ഭക്തരെ രക്ഷിക്കണമേ!. കൃഷ്ണാ! തീർച്ചയായും അങ്ങയുടെ സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളെ നശിപ്പിക്കരുത്. അന്തര്യാമിയായ ഭഗവാനേ!, ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ ഞങ്ങളുടെ നാഥനായി സ്വീകരിച്ചവരാണ്രി, ഞങ്ങൾ അങ്ങയിൽ ശരണം പ്രാപിച്ച ആത്മാക്കളാണ്!. 

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: തൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കളിൽനിന്നുള്ള ഈ ദയനീയമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, പരമനാഥനായ കൃഷ്ണൻ അവരോട് പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുക, ഭയപ്പെടരുത്."

"ശരി," ബാലന്മാർ മറുപടി പറഞ്ഞു, ഉടൻതന്നെ അവർ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അപ്പോൾ എല്ലാ മാന്ത്രിക ശക്തികളുടെയും നാഥനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തൻ്റെ വായ തുറന്ന് ആ ഭയങ്കരമായ തീ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു. അങ്ങനെ തൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ അപകടത്തിൽനിന്ന് രക്ഷിച്ചു. ഗോപാലബാലന്മാർ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ, തങ്ങളെയും പശുക്കളെയും ആ ഭയങ്കരമായ തീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല, അവരെയെല്ലാം ഭാണ്ടീരവൃക്ഷച്ചുവട്ടിൽ തിരികെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഭഗവാൻ്റെ ആന്തരികശക്തിയാൽ പ്രകടമാകുന്ന അവിടുത്തെ മായാശക്തിയാൽ കാട്ടുതീയിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് ഗോപാലബാലന്മാർ കണ്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഒരു മനുഷ്യനല്ല, പകരം, ഒരു ദൈവം ആയിരിക്കണം എന്ന് അവർ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. 

നേരം സന്ധ്യയായി, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ബലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. തൻ്റെ ഓടക്കുഴൽ നാദം ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ തന്നെ പുകഴ്ത്തിപ്പാടിയ ഗോപാല സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഗോപാല ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. 

ഭഗവാൻ തങ്ങളുടെ കൂടെയില്ലാത്ത ഓരോ നിമിഷവും നൂറ് യുഗങ്ങൾ പോലെ തോന്നുന്ന ഗോപികൾക്ക് ഗോവിന്ദൻ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് കാണുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം നൽകി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പത്തൊമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:18 വൃന്ദാവനത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണലീലകളും പ്രലംബൻ്റെ നിഗ്രഹവും

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 18

കാളിയമർദ്ദനം 

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: തൻ്റെ കീർത്തനങ്ങൾ സദാ പാടി സ്തുതിക്കുന്ന ആനന്ദമയരായ കൂട്ടുകാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ശ്രീകൃഷ്ണൻ പശുക്കൂട്ടങ്ങളാൽ അലംകൃതമായ വ്രജഗ്രാമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും സാധാരണ ഗോപാലകന്മാരുടെ വേഷത്തിൽ വൃന്ദാവനത്തിൽ ഇപ്രകാരം ജീവിതം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, വേനൽക്കാലം പതുക്കെ എത്തിച്ചേർന്നു. ഈ കാലം ദേഹികളായ ആത്മാക്കൾക്ക് അധികം പ്രിയങ്കരമല്ല. എങ്കിലും, പരമദിവ്യോത്തമനായ ഭഗവാൻ ബലരാമനോടൊപ്പം വൃന്ദാവനത്തിൽ നേരിട്ട് വസിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, വേനൽക്കാലം വസന്തകാലത്തിൻ്റെ ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമാക്കി. വൃന്ദാവനത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകതകൾ അപ്രകാരമാണ്.

വൃന്ദാവനത്തിൽ, വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം ചീവീടുകളുടെ ഒച്ചയെ മറികടന്നു. ആ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ജലകണങ്ങളാൽ നിരന്തരം നനഞ്ഞ മരക്കൂട്ടങ്ങൾ പ്രദേശത്തെ മുഴുവൻ മനോഹരമാക്കി. തടാകങ്ങളിലെയും ഒഴുകുന്ന നദികളിലെയും തിരമാലകളിലൂടെ കടന്നുപോയ കാറ്റ് താമരകളുടെയും ആമ്പലുകളുടെയും പൂമ്പൊടി വഹിച്ചുകൊണ്ടുപോവുകയും, എന്നിട്ട് വൃന്ദാവനം മുഴുവൻ തണുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ അവിടുത്തെ നിവാസികൾക്ക് കത്തുന്ന വേനൽ സൂര്യൻ്റെയും കാലികമായ കാട്ടുതീയുടെയും ചൂടിൽ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല. വാസ്തവത്തിൽ, വൃന്ദാവനം പുതിയ പച്ചപ്പുല്ലുകളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു. ആഴമേറിയ നദികൾ, ഒഴുകുന്ന ജലത്താൽ അവയുടെ തീരങ്ങളെ കുതിർത്ത്, അവയെ ഈർപ്പമുള്ളതും ചെളി നിറഞ്ഞതുമാക്കി. അങ്ങനെ, വിഷം പോലെ ഉഗ്രമായ സൂര്യരശ്മികൾക്ക് ഭൂമിയുടെ ശീതളിമ വറ്റിച്ചുകളയാനോ പച്ചപ്പുല്ലിനെ വരട്ടിക്കളയാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. പൂക്കൾ വൃന്ദാവനത്തിലെ വനങ്ങളെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചു, കൂടാതെ പലതരം മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും തങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങളാൽ അതിനെ മുഖരിതമാക്കി. മയിലുകളും തേനീച്ചകളും സുന്ദരമായ ഗാനങ്ങൾ പാടി, കുയിലുകളും കൊക്കുകളും കളകൂജനം ചെയ്‌തു.

ലീലകളിൽ ഏർപ്പെടാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, പരമദിവ്യോത്തമനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ബലരാമനോടൊപ്പവും ഗോപാലകന്മാരാലും പശുക്കളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട്, തൻ്റെ ഓടക്കുഴൽ ഊതിക്കൊണ്ട് വൃന്ദാവനത്തിലെ വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പുതിയതായി വളർന്ന ഇലകൾ, മയിൽപ്പീലി, പൂമാലകൾ, പൂമൊട്ടുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ, എന്നിവയാൽ സ്വയം അലങ്കരിച്ചുകൊണ്ട്, ബലരാമനും കൃഷ്ണനും അവരുടെ ഗോപാലകസുഹൃത്തുക്കളും നൃത്തം ചെയ്യുകയും ഗുസ്തി പിടിക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ, ചില ആൺകുട്ടികൾ പാട്ടുപാടിയും, മറ്റുചിലർ ഓടക്കുഴൽ, കൈത്താളം, കാളക്കൊമ്പ് എന്നിവ വായിച്ചും ഭഗവാനെ അനുഗമിച്ചു, വേറെ ചിലരാകട്ടെ കൃഷ്ണന്റെ നൃത്തത്തെ പ്രശംസിച്ചു. 

ഹേ രാജാവേ!, ദേവന്മാർ ഗോപാലകസമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളായി വേഷം മാറി, നാടക നർത്തകർ മറ്റൊരു നർത്തകനെ പ്രശംസിക്കുന്നതുപോലെ, ഗോപാലകന്മാരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും ആരാധിച്ചു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ ഗോപാലക സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കറങ്ങിയും, ചാടിയും, എറിഞ്ഞും, അടിച്ചും, പോരടിച്ചും കളിച്ചു. ചിലപ്പോൾ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ആൺകുട്ടികളുടെ തലമുടിയിൽ പിടിച്ച് വലിക്കുമായിരുന്നു. മറ്റ് ആൺകുട്ടികൾ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഹേ രാജവേ!, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചിലപ്പോൾ പാട്ടും വാദ്യോപകരണ സംഗീതവും നൽകി അവരെ അനുഗമിക്കുമായിരുന്നു, മറ്റുചിലപ്പോൾ രാമകൃഷ്ണന്മാർ അവരെ പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട്, "വളരെ നല്ലത്! വളരെ നല്ലത്!" എന്ന് പറയുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഗോപാലകന്മാർ കൂവളം അല്ലെങ്കിൽ കുംഭ പഴങ്ങൾ കൊണ്ടും, ചിലപ്പോൾ ഒരു കൈ നിറയെ നെല്ലിക്ക പഴങ്ങൾ കൊണ്ടും കളിക്കുമായിരുന്നു. മറ്റ് സമയങ്ങളിൽ അവർ പരസ്പരം തൊടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കളികളോ, കണ്ണുകെട്ടി ഒരാളെ തിരിച്ചറിയുന്ന കളികളോ കളിക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവർ മൃഗങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും അനുകരിക്കുകയും ചെയ്യും.

അവർ ചിലപ്പോൾ തവളകളെപ്പോലെ ചാടുകയും, ചിലപ്പോൾ പലതരം തമാശകൾ പറയുകയും, ചിലപ്പോൾ ഊഞ്ഞാലാടുകയും, ചിലപ്പോൾ രാജാക്കന്മാരെ അനുകരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇപ്രകാരം കൃഷ്ണനും ബലരാമനും വൃന്ദാവനത്തിലെ നദികൾ, കുന്നുകൾ, താഴ്‌വരകൾ, കുറ്റിക്കാടുകൾ, മരങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ കറങ്ങിനടന്നു എല്ലാത്തരം സുപരിചിതമായ കളികളും കളിച്ചു. 

രാജാവേ!, ഇങ്ങനെ രാമനും, കൃഷ്ണനും, അവരുടെ ഗോപാലകസുഹൃത്തുക്കളും വൃന്ദാവനത്തിൽ പശുക്കളെ മേയിക്കുമ്പോൾ, പ്രലംബൻ എന്ന ഒരു അസുരൻ അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് അവൻ ഒരു ഗോപാലകൻ്റെ രൂപം ആയിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. ദശാർഹരാജവംശത്തിൽ അവതരിച്ച, എല്ലാം കാണുന്ന പരമ ദിവ്യോത്തമനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ആ അസുരൻ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. എന്നിട്ടും, അവനെ ഒരു സുഹൃത്തായി സ്വീകരിക്കുന്നതായി ഭഗവാൻ നടിച്ചു, അതേസമയം അവനെ എങ്ങനെ വധിക്കണം എന്ന് ഗൗരവമായി ആലോചിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ ഗോപാലകരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഹേ ഗോപാലകന്മാരേ! നമുക്ക് ഇനി കളിക്കാം! നമ്മൾ തുല്യമായ രണ്ട് കൂട്ടങ്ങളായി തിരിയാം."

ഗോപാലകന്മാർ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും രണ്ട് പക്ഷങ്ങളുടെയും നേതാക്കന്മാരായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ചില കുട്ടികൾ കൃഷ്ണൻ്റെ പക്ഷത്തും, മറ്റുചിലർ ബലരാമൻ്റെ പക്ഷത്തും ചേർന്നു. തോറ്റവർ വിജയികളെ തങ്ങളുടെ പുറത്ത് ചുമക്കണം എന്നതായിരുന്നു നിയമം. ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയുള്ള വിവിധ കളികൾ അവർ കളിച്ചു. അങ്ങനെ, പരസ്പരം ചുമന്നും ചുമലിലേറിയും, അതോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചുംകൊണ്ട്, കുട്ടികൾ കൃഷ്ണനെ അനുഗമിച്ച് ഭാണ്ഡീരകം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ആൽമരത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. 

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവ് പരീക്ഷിത്തേ!, ഈ കളികളിൽ ശ്രീദാമാവ്, വൃഷഭൻ എന്നിവരും ബലരാമൻ്റെ പക്ഷത്തിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങളും വിജയിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണനും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അനുയായികൾക്കും അവരെ ചുമക്കേണ്ടി വന്നു. പരാജയപ്പെടുന്നതായി അഭിനയിച്ച പരമദിവ്യോത്തമനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ശ്രീദാമാവിനെ ചുമന്നു. ഭദ്രസേനൻ വൃഷഭനെയും, പ്രലംബൻ രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ ബലരാമനെയും ചുമന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കണക്കാക്കിയ ആ അസുരശ്രേഷ്ഠൻ തൻ്റെ യാത്രക്കാരനെ ഇറക്കേണ്ട സ്ഥലത്തുനിന്നും ബലരാമനെ വേഗത്തിൽ വളരെ ദൂരെ കൊണ്ടുപോയി. ആ അസുരൻ ബലരാമനെ ചുമന്നപ്പോൾ, ബാലരാമഭഗവാൻ ഭീമാകാരമായ മേരുപർവതം പോലെ ഭാരമുള്ളവനായിത്തീർന്നു, അതുകാരണം പ്രലംബന് വേഗത കുറയ്‌ക്കേണ്ടിവന്നു. അപ്പോൾ അവൻ തൻ്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ധരിച്ചു.  സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടതും, മിന്നൽ പ്രവഹിപ്പിക്കുന്നതും ചന്ദ്രനെ വഹിക്കുന്നതുമായ മേഘത്തോട് സാദൃശ്യമുള്ളതുമായ ഒരു തേജോമയമായ ശരീരം. കലപ്പ ആയുധമായി വഹിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ബലരാമൻ, ആ അസുരൻ്റെ ഭീമാകാരമായ ശരീരം ആകാശത്ത് അതിവേഗം നീങ്ങുന്നത് കണ്ടു. അവൻ്റെ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ, അഗ്നി പോലുള്ള മുടി, കോപഭാവമുള്ള പുരികങ്ങളിലേക്ക് വളഞ്ഞെത്തുന്ന ഭയങ്കരമായ പല്ലുകൾ, കൈവളകൾ, കിരീടം, കമ്മലുകൾ എന്നിവയാൽ ഉണ്ടായ അതിശയകരമായ തേജസ്സ് കാരണം ഭഗവാൻ അൽപ്പം ഭയപ്പെട്ടതായി തോന്നി. യഥാർത്ഥ സാഹചര്യം ഓർമ്മിച്ചപ്പോൾ, നിർഭയനായ ബലരാമന് തൻ്റെ കൂട്ടുകാരിൽനിന്ന് തന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ അസുരൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ കോപത്തിലാവുകയും തൻ്റെ കഠിനമായ മുഷ്ടി കൊണ്ട് അസുരൻ്റെ തലയ്ക്ക് പ്രഹരിക്കുകയും ചെയ്തു, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രൻ തൻ്റെ വജ്രായുധം കൊണ്ട് ഒരു പർവതത്തെ അടിക്കുന്നതുപോലെ. ഇപ്രകാരം ബലരാമൻ്റെ മുഷ്ടിയേറ്റ് പ്രഹരിക്കപ്പെട്ട പ്രലംബൻ്റെ തല ഉടൻതന്നെ പിളർന്നുപോയി. അസുരൻ വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഛർദ്ദിക്കുകയും ബോധരഹിതനാവുകയും, എന്നിട്ട് ഇന്ദ്രനാൽ തകർക്കപ്പെട്ട ഒരു പർവതം പോലെ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ജീവനില്ലാതെ നിലത്ത് വീഴുകയും ചെയ്തു. ശക്തിശാലിയായ ബലരാമൻ പ്രലംബൻ എന്ന അസുരനെ വധിച്ചത് കണ്ടപ്പോൾ ഗോപാലകന്മാർക്ക് ഏറ്റവും അത്ഭുതം തോന്നി, അവർ "അത്യുത്തമം! അത്യുത്തമം!" എന്ന് ആർത്തുവിളിച്ചു.

അവർ ബലരാമന് ധാരാളം അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിക്കുകയും, എല്ലാ സ്തുതിക്കും അർഹനായ അദ്ദേഹത്തെ പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. അത്യധികം സ്നേഹത്താൽ മനസ്സ് കീഴടക്കപ്പെട്ട അവർ, മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ ബലദേവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പാപിയായ പ്രലംബൻ വധിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ദേവന്മാർ അതീവ സന്തുഷ്ടരായി, അവർ ബലരാമൻ്റെ മേൽ പുഷ്പഹാരങ്ങൾ ചൊരിയുകയും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ മികവിനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനെട്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:17 കാളിയചരിത്രം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 17

കാളിയചരിത്രവും ഭഗവാൻ അഗ്നിയെ വിഴുങ്ങുന്നതും 

ഇപ്രകാരം ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ കാളിയനെ ശിക്ഷിച്ചത് കേട്ടപ്പോൾ, പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് ചോദിച്ചു: "സർപ്പങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലമായ രമണകദ്വീപ് കാളിയൻ എന്തിനാണ് ഉപേക്ഷിച്ചത്? ഗരുഡൻ എന്തിനാണ്  കാളിയനോട് മാത്രം ഇത്രയധികം വിരോധം കാണിച്ചത്?"

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഗരുഡൻ ഭക്ഷിക്കുന്നതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ, സർപ്പങ്ങൾ മുൻപ് ഗരുഡനുമായി ഒരു ഉടമ്പടി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതനുസരിച്ച് ഓരോ മാസവും ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ അവർ കപ്പം അർപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ എല്ലാ മാസവും കൃത്യസമയത്ത് ഓരോ സർപ്പവും ഗരുഡനിൽനിന്ന്  സംരക്ഷണം വാങ്ങുന്നതിനായി വേണ്ട നിവേദ്യം സമർപ്പിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റെല്ലാ സർപ്പങ്ങളും ഗരുഡന് കപ്പം അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, അഹങ്കാരിയായ കാളിയൻ, കദ്രുവിന്റെ പുത്രൻ, ഗരുഡൻ വരുന്നതിന് മുൻപുതന്നെ  ആ നിവേദ്യങ്ങൾ എല്ലാം ഭക്ഷിക്കുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ കാളിയൻ വിഷ്ണുവിന്റെ വാഹനമായ ഗരുഡനെ പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിച്ചു.

ഹേ രാജാവേ!, ഭഗവാന് പ്രിയങ്കരനായ, അത്യധികം ശക്തനായ ഗരുഡൻ ഇത് കേട്ട് കോപം പൂണ്ടു. കാളിയനെ വധിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അതിവേഗത്തിൽ സർപ്പത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. ഗരുഡൻ അതിവേഗം തന്നിലേക്ക് അടുക്കുന്നത്കണ്ട്, വിഷം ആയുധമാക്കിയ കാളിയൻ പ്രതിരോധത്തിനായി തന്റെ തലകൾ ഉയർത്തി. ഭയങ്കരമായ നാവുകൾ കാണിച്ചും, ഭീകരമായ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കിയും, കാളിയൻ തന്റെ കോമ്പല്ലുകളാകുന്ന ആയുധം കൊണ്ട് ഗരുഡനെ കടിച്ചു. കോപം പൂണ്ട താർക്ഷ്യപുത്രൻ കാളിയന്റെ ആക്രമണത്തെ അതിവേഗം ചെറുത്തു. മധുസൂദനന്റെ ആ അത്യധികം ശക്തനായ വാഹനം, സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ ഇടത്തെ ചിറക് കൊണ്ട് കദ്രുവിന്റെ പുത്രനെ അടിച്ചു. ഗരുഡന്റെ ചിറകടിയേറ്റ കാളിയൻ അത്യധികം വിഷമിച്ചു. അങ്ങനെ അവൻ യമുനാനദിയോട് ചേർന്ന ഒരു തടാകത്തിൽ അഭയം തേടി. 

ഗരുഡന് ഈ തടാകത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കാരണം, ആ തടാകത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഗരുഡൻ തന്റെ സാധാരണ ഭക്ഷണം ആയ മത്സ്യത്തെ ഭക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ജലത്തിൽ ധ്യാനത്തിലിരുന്ന സൗഭരി മഹർഷി വിലക്കിയിട്ടും ഗരുഡൻ ധൈര്യപ്പെട്ട് വിശപ്പ് കാരണം ഒരു മത്സ്യത്തെ പിടിച്ചെടുത്തു. തങ്ങളുടെ നേതാവിന്റെ മരണത്തിൽ ആ തടാകത്തിലെ നിർഭാഗ്യരായ മറ്റ് ത്സ്യങ്ങൾ ദുഃഖിതരായത് കണ്ടപ്പോൾ, തടാകവാസികളുടെ ഗുണത്തിനായി ദയയോടെ സൗഭരിമഹർഷി താഴെ പറയുന്ന വിധം ഗരുഡന് ശാപം നൽകി.

"ഗരുഡൻ ഒരിക്കൽ കൂടി ഈ തടാകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയോ ഇവിടെയുള്ള മത്സ്യങ്ങളെ ഭക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അയാൾക്ക് ഉടൻ തന്നെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും. ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമാണ്."

സർപ്പങ്ങളിൽ കാളിയൻ മാത്രമാണ് ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞത്. ഗരുഡനെ ഭയന്ന് അവൻ ആ യമുനാതടാകത്തിൽ വാസം തുടങ്ങി. പിന്നീട് ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവനെ അവിടെ നിന്ന് ഓടിച്ചു. 

കാളിയനെ ഭഗവൻ ശിക്ഷിച്ചതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം പുനരാരംഭിച്ചുകൊണ്ട്, ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഹേ രാജൻ!, ദിവ്യമായ മാല്യങ്ങൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ ധരിച്ചും, അനേകം മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും, സ്വർണ്ണത്താൽ ശോഭിതാനായും കൃഷ്ണൻ ആ തടാകത്തിൽ നിന്ന് കയറി വന്നു. അബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തിരികെ ലഭിക്കുന്നത് പോലെ, ഗോപാലന്മാർ അവിടുത്തെ കണ്ടപ്പോൾ ഉടൻ തന്നെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. അവർ അത്യധികം സന്തോഷഭരിതരായി ഭഗവാനെ സ്നേഹത്തോടെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ബോധം തിരികെ ലഭിച്ച യശോദ, രോഹിണി, നന്ദൻ, മറ്റ് എല്ലാ ഗോപികമാരും ഗോപന്മാരും കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഹേ കുരുവംശജനായ രാജാവേ!, ഉണങ്ങിയ മരങ്ങൾ പോലും വീണ്ടും ജീവൻ പ്രാപിച്ചു.

ബലരാമൻ, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയുടെ വ്യാപ്തി നന്നായി അറിയുന്നതിനാൽ, തന്റെ അനുജനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ഗൂഡമായി ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അത്യധികമായ സ്നേഹത്തോടെ ബലരാമൻ കൃഷ്ണനെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി വീണ്ടും വീണ്ടും ആ മുഖപങ്കജത്തിലേക്ക് നോക്കി. പശുക്കൾ, കാളകൾ, പശുക്കിടാങ്ങൾ എന്നിവരും പരമമായ സന്തോഷം നേടി. ബ്രാഹ്മണ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം നന്ദമഹാരാജാവിനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യാൻ വന്നു. അവർ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ മകൻ കാളിയന്റെ പിടിയിലായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ദൈവാനുഗ്രഹം കൊണ്ട് അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു."

ബ്രാഹ്മണർ നന്ദമഹാരാജാവിനെ ഉപദേശിച്ചു: "നിങ്ങളുടെ മകൻ കൃഷ്ണൻ എപ്പോഴും അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തനായിരിക്കാൻ, നിങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർക്ക് ദാനം നൽകണം." ഹേ രാജാവേ!, നന്ദമഹാരാജാവ് വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അവർക്ക് പശുക്കളെയും സ്വർണ്ണവും സമ്മാനമായി നൽകി. അതീവ ഭാഗ്യവതിയായ യശോദ തന്റെ മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ശേഷം തിരികെ ലഭിച്ചപ്പോൾ, അവനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ലാളിച്ചു. ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ച് ആലിംഗനം ചെയ്യുമ്പോൾ തുടർച്ചയായി കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ധാരധാരയായി പ്രവഹിച്ചു. 

ഹേ രാജാക്കന്മാരിൽ ഉത്തമനായ [പരീക്ഷിത്തേ!, വൃന്ദാവനവാസികൾ വിശപ്പ്, ദാഹം, ക്ഷീണം എന്നിവ കാരണം വളരെയധികം അവശരായിരുന്നതിനാൽ, അവരും പശുക്കളും കാളിന്ദിയുടെ തീരത്തിനടുത്തുതന്നെ അന്നേദിവസം കിടന്നുറങ്ങി. ആ രാത്രിയിൽ വൃന്ദാവനത്തിലെ ആളുകളെല്ലാം ഉറങ്ങുമ്പോൾ, വനത്തിൽ ഒരു വലിയ തീ ആളിപ്പടർന്നു. അഗ്നി വ്രജവാസികളെ എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും വളയുകയും അവരെ പൊള്ളിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ വൃന്ദാവനവാസികൾ ഉണർന്നു, തങ്ങളെ ചുട്ടുകളയാനായി അടുത്തുവരുന്ന ആ തീ കണ്ട് അവർ അത്യധികം വിഷമിച്ചു. ആ സമയം അവർ, തന്റെ ആത്മീയശക്തിയാൽ ഒരു സാധാരണമനുഷ്യനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന കൃഷ്ണനിൽ അഭയം തേടി.

വൃന്ദാവനവാസികൾ പറഞ്ഞു) "കൃഷ്ണാ!, കൃഷ്ണാ!, സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും നാഥാ! ഹേ രാമാ!, അനന്തമായ ശക്തിയുള്ളവനേ! ഈ ഭയങ്കരമായ അഗ്നി അവുടുത്തെ ഭക്തരായ ഞങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നു!.  ഹേ പ്രഭോ!, ഞങ്ങൾ അവിടുത്തെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹിതരും ഭക്തരുമാണ്. ഞങ്ങളെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്ന ഈ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണേ!. എല്ലാ ഭയങ്ങളെയും അകറ്റുന്ന അവിടുത്തെ താമരപ്പാദങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ല."

തന്റെ ഭക്തർ ഇപ്രകാരം ദുഃഖിതരായത് കണ്ടപ്പോൾ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഥനും അനന്തമായ ശക്തിയുള്ളവനുമായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ആ ഭയങ്കരമായ കാട്ടുതീയെ ഉടനടി വിഴുങ്ങികളഞ്ഞു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനേഴാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:16 കാളിയമർദ്ദനം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 16

കാളിയമർദ്ദനം 

ശ്രീ ശുകൻ പറഞ്ഞു: പരമോന്നതനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, കാളിയൻ എന്ന കറുത്ത സർപ്പം കാരണം യമുനാനദി മലിനമായിരിക്കുന്നത് കണ്ട് നദിയെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും, അങ്ങനെ ആ സർപ്പത്തെ അവിടെനിന്ന് പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തു.

രാജാവ് പരീക്ഷിത്ത് അന്വേഷിച്ചു: ഓ ജ്ഞാനിയായ മുനേ!, അഗാധമായ യമുനാജലത്തിൽവച്ച് പരമോന്നതനായ ഭഗവാൻ കാളിയസർപ്പത്തെ എങ്ങനെയാണ് ശിക്ഷിച്ചത്? കാളിയൻ ഇത്രയധികം കാലം അവിടെ താമസിച്ചത് എങ്ങനെയാണ്? ദയവായി വിശദീകരിക്കുക. ഓ ബ്രാഹ്മണ!, പരിധികളില്ലാത്ത ഭഗവാൻ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. വൃന്ദാവനത്തിൽ ഒരു ഗോപാലബാലനായി ഭഗവാൻ  നടത്തിയ മഹത്തായ ലീലകളുടെ അമൃതം കേട്ടാൽ ആർക്കാണ് മതിവരിക?

ശ്രീ ശുകദേൻ പറഞ്ഞു: കാളിന്ദിനദിയിൽ കാളിയൻ എന്ന സർപ്പം വസിച്ചിരുന്ന ഒരു തടാകമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അഗ്നിതുല്യമായ വിഷം ആ വെള്ളത്തെ നിരന്തരം ചൂടാക്കുകയും തിളപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഉയരുന്ന നീരാവി വളരെ വിഷമയമായിരുന്നു. വിഷം നിറഞ്ഞ ആ തടാകത്തിന് മുകളിലൂടെ പറക്കുന്ന പക്ഷികൾ അതിൽ വീണുപോകുമായിരുന്നു. ആ മാരകമായ തടാകത്തിന് മുകളിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റ് വെള്ളത്തുള്ളികളെ കരയിലേക്ക് വഹിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. ആ വിഷക്കാറ്റുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ വന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം കരയിലെ സസ്യജാലങ്ങളും ജീവജാലങ്ങളും എല്ലാം മരിച്ചുപോയിരുന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, കാളിയസർപ്പം തന്റെ ഭയങ്കരമായ ശക്തിയേറിയ വിഷം കൊണ്ട് യമുനാനദിയെ മലിനമാക്കിയത് കണ്ടറിഞ്ഞു. അസൂയാലുക്കളായ രാക്ഷസന്മാരെ അടക്കിഭരിക്കാൻ വേണ്ടിത്തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ ആത്മീയലോകത്തുനിന്ന് അവതരിച്ചത്. അതിനാൽ, ഭഗവാൻ ഉടൻതന്നെ വളരെ ഉയരമുള്ള ഒരു കടമ്പമരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറി യുദ്ധത്തിനായി സ്വയം ഒരുങ്ങി. അവിടുന്ന് അരക്കെട്ട് മുറുക്കി, കൈകൾ കൊട്ടുകയും, തുടർന്ന് വിഷം നിറഞ്ഞ വെള്ളത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ ജലത്തിലേക്ക് വീണപ്പോൾ, അതിലെ സർപ്പങ്ങൾ അതീവ ക്ഷോഭത്തിലാവുകയും ഉച്ചത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അതിലൂടെ കൂടുതൽ വിഷം പുറത്തുവിട്ട് തടാകത്തെ വീണ്ടും അവർ മലിനമാക്കി. ഭഗവാന്റെ തടാകത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിന്റെ ശക്തി കാരണം ജലം എല്ലാ വശങ്ങളിലേക്കും കവിഞ്ഞൊഴുകി, വിഷമയവും ഭയങ്കരവുമായ തിരമാലകൾ നൂറ് യോജന ദൂരം വരെ ചുറ്റുമുള്ള ദേശങ്ങളിൽ വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടാക്കി. എന്നിരുന്നാലും, ഭഗവാന് അനന്തമായ ശക്തിയുള്ളതിനാൽ അത് ഒട്ടും അത്ഭുതകരമല്ല. കൃഷ്ണൻ ആ തടാകത്തിൽ ഒരു വലിയ ആനയെപ്പോലെ കളിക്കാൻ തുടങ്ങി - തന്റെ ശക്തമായ കൈകൾ കറക്കി വെള്ളത്തിൽ പലവിധത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ഈ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ, തന്റെ തടാകത്തിൽ ആരോ അതിക്രമിച്ചു കടന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് കാളിയൻ മനസ്സിലാക്കി. സർപ്പത്തിന് ഇത് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അവൻ ഉടൻതന്നെ മുന്നോട്ട് വന്നു. മഞ്ഞപ്പട്ടുടുത്ത ശ്രീകൃഷ്ണൻ വളരെ സുന്ദരനാണെന്നും, അവിടുത്തെ ആകർഷകമായ ശരീരം തിളങ്ങുന്ന വെളുത്ത മേഘം പോലെ ശോഭിക്കുന്നുവെന്നും, നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സത്തിന്റെ അടയാളം ഉണ്ടെന്നും, മുഖം മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞതാണെന്നും, പാദങ്ങൾ താമരയുടെ ഉള്ളിലെ ചക്രം പോലെയാണെന്നും കാളിയൻ കണ്ടു. ഭഗവാൻ ഭയമില്ലാതെ വെള്ളത്തിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടുത്തെ അതിശയകരമായ രൂപം കണ്ട അസൂയാലുവായ കാളിയൻ കോപത്തോടെ ഭഗവാന്റെ നെഞ്ചിൽ കൊത്തുകയും തുടർന്ന് അവിടുത്തെ പൂർണ്ണമായും തന്റെ ചുറ്റുകളിൽ പൊതിയുകയും ചെയ്തു. 

കൃഷ്ണനെ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തായി അംഗീകരിച്ച ഗോപാലസമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങൾ, അവിടുന്ന് സർപ്പത്തിന്റെ ചുറ്റുകളിൽ ചലനമറ്റവനായി ചുറ്റിവരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അത്യധികം അസ്വസ്ഥരായി. തങ്ങളുടെ സകലവും അവർ കൃഷ്ണന് സമർപ്പിച്ചവരായിരുന്നു. കാളിയസർപ്പത്തിന്റെ പിടിയിലകപ്പെട്ട ഭഗവാനെ കണ്ടപ്പോൾ ദുഃഖം, വിലാപം, ഭയം എന്നീ വികാരങ്ങളാൽ അവരുടെ ബുദ്ധിക്ക് ഭ്രമം സംഭവിക്കുകയും അങ്ങനെ അവർ നിലത്തുവീഴുകയും ചെയ്തു. പശുക്കളും കാളകളും പശുക്കിടാങ്ങളും വലിയ ദുരിതത്തിലായി, കൃഷ്ണനെ വിളിച്ച് ദയനീയമായി അവർ കരഞ്ഞു. അവിടുത്തെ നോക്കി കണ്ണുകൾ ഉറപ്പിച്ച്, കരയാൻ തയ്യാറായതുപോലെ; എന്നാൽ ഞെട്ടൽ കാരണം കണ്ണീർ പൊഴിക്കാൻ കഴിയാതെ ഭയത്തിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു. 

അപ്പോൾ വൃന്ദാവനപ്രദേശത്ത് ദശ്ശകുനങ്ങൽ ഉണ്ടായി. അശുഭകരമായ ശകുനങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, നന്ദഗോപരും മറ്റ് ഗോപാലന്മാരും ഭയചകിതരായി. കാരണം, ആ ദിവസം കൃഷ്ണൻ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ ബലരാമനില്ലാതെയാണു പശുക്കളെ മേയ്ക്കാൻ പോയതെന്ന് അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. കൃഷ്ണനെത്തന്നെ തങ്ങളുടെ ജീവനായി സ്വീകരിച്ച് ആ പരമപുരുഷനിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ചതിനാൽ, അവിടുത്തെ മഹത്തായ ശക്തിയെയും ഐശ്വര്യത്തെയും കുറിച്ച് അവർക്ക് അറിവില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ, അവിടെയുണ്ടായ അശുഭകരമായ ആ ശകുനങ്ങളാകട്ടെ, ഭഗവാൻ മരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് അവർ നിഗമനം ചെയ്യുകയും ഒപ്പം തകർന്നുപോകുകയും ചെയ്തു. വൃന്ദാവനത്തിലെ കുട്ടികൾ, സ്ത്രീകൾ, വൃദ്ധജനങ്ങൽ എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ നിവാസികളും ഒരു പശു തന്റെ നിസ്സഹായനായ കിടാവിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു, അങ്ങനെ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന ആ പാവപ്പെട്ട ആളുകൾ  ഭഗവാനെ കണ്ടെത്താനായി ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ഓടി. എല്ലാം അറിയുന്നവനായ ബലരാമൻ, തന്റെ അനുജന്റെ അസാധാരണമായ ശക്തി മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ട് വൃന്ദാവനനിവാസികളെ ഇത്രയധികം ദുരിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടും പുഞ്ചിരിക്കുകയല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നിവാസികൾ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെ തേടി യമുനാനദിയുടെ തീരത്തേക്ക് തിടുക്കപ്പെട്ട് പാഞ്ഞു. പരമപുരുഷന്റെ അതുല്യമായ അടയാളങ്ങൾ വഹിക്കുന്ന അവിടുത്തെ കാൽപ്പാടുകൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയ വഴിയിലൂടെ അവർ നടന്നു. സർവ്വഗോപാലസമൂഹത്തിന്റെയും അധിപനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ കാൽപ്പാടുകളിൽ താമരപ്പൂവ്, യവം, ആനത്തോട്ടി, ഇടിമിന്നൽ, കൊടി എന്നിവയുടെ അടയാളങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. 

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവ് പരീക്ഷിത്തേ!, പശുക്കളുടെ കുളമ്പടയാളങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വഴിയിൽ അവിടുത്തെ കാൽപ്പാടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ വൃന്ദാവന നിവാസികൾ അതിവേഗം ഓടി. അവർ യമുനാനദിയുടെ തീരത്തേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ തിടുക്കത്തിൽ പോകുമ്പോൾ, ദൂരെനിന്ന് കൃഷ്ണൻ കറുത്ത സർപ്പത്തിന്റെ ചുറ്റുകളിൽ അനങ്ങാതെ തടാകത്തിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഗോപാലബാലന്മാർ ബോധരഹിതരായി വീണുകിടക്കുന്നതും മൃഗങ്ങൾ ചുറ്റും നിന്ന് കൃഷ്ണനെ വിളിച്ച് കരയുന്നതും അവർ കണ്ടു. ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ വൃന്ദാവന നിവാസികൾ ദുരിതവും ആശയക്കുഴപ്പവും കൊണ്ട് തകർന്നുപോയി. കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച യുവ ഗോപികമാർ, ഭഗവാൻ ഇപ്പോൾ സർപ്പത്തിന്റെ പിടിയിലകപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ സ്നേഹബന്ധവും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന നോട്ടങ്ങളും തങ്ങളോടുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും ഓർത്തു. വലിയ ദുഃഖത്താൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട് അവർ മുഴുവൻ പ്രപഞ്ചത്തെയും ശൂന്യമായി കണ്ടു.

യശോദയോടൊപ്പംതന്നെ ദുഃഖം മറ്റുള്ള ഗോപികമാർക്കും ഉണ്ടായിട്ടും, അവർക്ക് പൂർണ്ണമായി തന്റെ മകനിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്ന കൃഷ്ണന്റെ അമ്മയെ നിർബന്ധിച്ച് പിടിച്ചുനിർത്തേണ്ടിവന്നു. കണ്ണുകൾ അവിടുത്തെ മുഖത്ത് ഉറപ്പിച്ച് ശവശരീരങ്ങൾ പോലെ നിന്നുകൊണ്ട്, ഈ ഗോപികമാർ ഓരോരുത്തരും മാറിമാറി വ്രജത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ലീലകൾ വിവരിച്ചു. നന്ദ മഹാരാജാവും കൃഷ്ണനുവേണ്ടി ജീവൻ സമർപ്പിച്ച മറ്റ് ഗോപാലന്മാരും സർപ്പത്തിന്റെ തടാകത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത് അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ബലരാമൻ കണ്ടു. ബലരാമന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായി അറിയാമായിരുന്നു, അതിനാൽ അദ്ദേഹം അവരെ തടഞ്ഞു. ഭഗവാൻ കുറച്ചുനേരം സർപ്പത്തിന്റെ ചുറ്റുകളിൽ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ പെരുമാറ്റം അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു. എന്നാൽ താൻ മാത്രമാണ് ആശ്രയവും ജീവിതലക്ഷ്യവും, ആയതിനാൽ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതു നിമിത്തം തന്റെ ഗോകുലത്തിലെ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മറ്റ് നിവാസികളും കഠിനമായ ദുരിതത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഉടൻതന്നെ കാളിയസർപ്പത്തിന്റെ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. ഭഗവാന്റെ ശരീരം വികസിച്ചതിനാൽ ശരീരം വേദനിച്ച കാളിയൻ ഭഗവാനെ വിട്ടയച്ചു. വലിയ കോപത്തോടെ സർപ്പം തന്റെ പത്തികൾ ഉയർത്തി നിശ്ചലമായി നിന്നു, ഉച്ചത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങൾ വിഷം പാകം ചെയ്യുന്ന പാത്രങ്ങൾ പോലെയും അവന്റെ മുഖത്തെ തുറിച്ചുനോട്ടമുള്ള കണ്ണുകൾ തീക്കൊള്ളികൾ പോലെയുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ സർപ്പം ഭഗവാനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഭയങ്കരമായ, വിഷമുള്ള തീ നിറഞ്ഞ നോട്ടത്തോടെ കാളിയൻ വീണ്ടും വീണ്ടും തന്റെ രണ്ടായി പിളർന്ന നാവുകൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ നക്കി, കൃഷ്ണനെ തുറിച്ചുനോക്കി. എന്നാൽ കൃഷ്ണനാകട്ടെ ഗരുഡൻ സർപ്പവുമായി കളിക്കുന്നതുപോലെ കളിയായി അവനുചുറ്റും കറങ്ങി. അതിനു മറുപടിയായി, കാളിയനും ഭഗവാനെ കടിക്കാനുള്ള അവസരം തേടി ചുറ്റും ചലിച്ചു. തന്റെ ഇടതടവില്ലാത്ത കറങ്ങൽ കൊണ്ട് സർപ്പത്തിന്റെ ശക്തിയെ ഗുരുതരമായി ക്ഷയിപ്പിച്ച ശേഷം, എല്ലാത്തിനും ഉറവിടമായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, കാളിയന്റെ ഉയർന്ന തോളുകൾ താഴേക്ക് തള്ളി അവന്റെ വീതിയുള്ള സർപ്പതലകളിൽ കയറി. അങ്ങനെ എല്ലാ മികച്ച കലകളുടെയും ആദിഗുരുവായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. സർപ്പത്തിന്റെ തലകളിലെ അനേകം രത്നങ്ങളുടെ സ്പർശം കാരണം അവിടുത്തെ താമരപ്പാദങ്ങൾ ആഴത്തിൽ ചുവന്നു. ഭഗവാൻ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങളിലെ അവിടുത്തെ സേവകരായ ഗന്ധർവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും ഋഷിമാരും ചാരണന്മാരും ദേവതകളും ഉടൻതന്നെ അവിടെയെത്തി. മൃദംഗങ്ങൾ, പണവങ്ങൾ, ആനകങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വാദ്യോപകരണങ്ങൾ വായിച്ചുകൊണ്ട് അവർ സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാന്റെ നൃത്തത്തിന് അകമ്പടി സേവിച്ചു തുടങ്ങി. അവർ ഗാനങ്ങളും പൂക്കളും പ്രാർത്ഥനകളും അർപ്പിച്ചു. 

പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, കാളിയന് നൂറ്റൊന്ന് പ്രധാന തലകളുണ്ടായിരുന്നു. അവയിൽ ഒന്ന് താഴാത്തപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ആ ധാർഷ്ട്യമുള്ള തലയെ തന്റെ പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് അടിച്ച് തകർക്കുമായിരുന്നു. തുടർന്ന്, കാളിയൻ മരണത്തിന്റെ പിടിയിലായപ്പോൾ, അവൻ തലകൾ കറക്കാനും വായിലൂടെയും നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലൂടെയും ഭയങ്കരമായ രക്തം ഛർദ്ദിക്കാനും തുടങ്ങി. അങ്ങനെ സർപ്പം കഠിനമായ വേദനയും ദുരിതവും അനുഭവിച്ചു. കണ്ണുകളിൽനിന്ന് വിഷമുള്ള മാലിന്യം പുറത്തുവിട്ടുകൊണ്ട്, കാളിയൻ ചിലപ്പോഴൊക്കെ കോപത്തോടെ ഉച്ചത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കുന്ന തന്റെ തലകളിലൊന്ന് ഉയർത്താൻ ധൈര്യപ്പെടുമായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ അതിൽ നൃത്തം ചെയ്യുകയും തന്റെ പാദം കൊണ്ട് അതിനെ താഴ്ത്തി കീഴടക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഈ പ്രകടനങ്ങളിൽ ഓരോന്നും ദേവതകൾ ആദിമനായ പരമപുരുഷനെ പുഷ്പവൃഷ്ടി കൊണ്ട് ആരാധിക്കാനുള്ള അവസരമായി കണ്ടു. ഹേ പരീക്ഷിത്തേ!, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരവും ശക്തവുമായ നൃത്തം കാളിയന്റെ ആയിരം പത്തികളെയും ചവിട്ടിമെതിക്കുകയും തകർക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ വായിലൂടെ രക്തം ചീറിത്തെറിച്ചു. ആ സർപ്പം ഒടുവിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ നിത്യനായ പരമപുരുഷനായും, ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതുമായ എല്ലാ ജീവികളുടെയും പരമാധിപനായും, ശ്രീ നാരായണനായും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അങ്ങനെ മനസ്സുകൊണ്ട് കാളിയൻ ഭഗവാനിൽ അഭയം തേടി. മുഴുവൻ പ്രപഞ്ചത്തെയും തന്റെ വയറ്റിൽ വഹിക്കുന്ന ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ അമിതമായ ഭാരം കാരണം സർപ്പം എത്രത്തോളം തളർന്നുപോയിരിക്കുന്നു എന്നും, കൃഷ്ണന്റെ ഉപ്പൂറ്റിയുടെ അടികൊണ്ട് കാളിയന്റെ കുടപോലുള്ള പത്തികൾ എങ്ങനെ തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു എന്നും കണ്ടപ്പോൾ, കാളിയന്റെ ഭാര്യമാർക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും മുടിയും അലങ്കോലപ്പെട്ട് ചിതറിക്കിടന്ന അവർ അപ്പോൾ നിത്യനായ പരമപുരുഷന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അത്യധികം അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സോടെ, ആ സദ്ഗുണമുള്ള സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ മുന്നിൽ നിർത്തി, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അധിപനായ ഭഗവാന്റെ മുൻപിൽ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു. തങ്ങളുടെ പാപിയായ ഭർത്താവിന് മോചനവും അന്തിമമായ അഭയം നൽകുന്ന ഭഗവാന്റെ അഭയവും അവർ ആഗ്രഹിച്ചു, അങ്ങനെ അവർ കൈകൂപ്പി അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ചു.

കാളിയസർപ്പത്തിന്റെ ഭാര്യമാർ പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ!, ഈ കുറ്റവാളിക്ക് ലഭിച്ച ശിക്ഷ തീർച്ചയായും നീതിയുക്തമാണ്. എല്ലാത്തിനുമുപരി, ദുഃഷ്ടന്മാരേയും ക്രൂരന്മാരെയും ഒക്കെ നിയന്ത്രിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അങ്ങ് ഈ ലോകത്ത് അവതരിച്ചത്. അങ്ങ് അത്രത്തോളം നിഷ്പക്ഷനാണ്, ശത്രുക്കളെയും സ്വന്തം മക്കളെയും തുല്യമായാണ് അങ്ങ് കാണുന്നത്. കാരണം, ഒരു ജീവിയെ ശിക്ഷിക്കുമ്പോൾ അത് അവന്റെ ആത്യന്തികമായ നന്മയ്ക്കാണെന്ന് അങ്ങേക്കറിയാം. അങ്ങ് ഇവിടെ ചെയ്തത് വാസ്തവത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച കാരുണ്യമാണ്, കാരണം ദുഷ്ടന്മാർക്ക് അങ്ങ് നൽകുന്ന ശിക്ഷ തീർച്ചയായും അവരുടെ എല്ലാ മലിനീകരണങ്ങളെയും അകറ്റുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവായ ഈ ബദ്ധജീവന് സർപ്പത്തിന്റെ ശരീരം ലഭിക്കത്തക്കവിധം പാപിയായതുകൊണ്ട്, അവനോടുള്ള അങ്ങയുടെ കോപം തീർച്ചയായും അങ്ങയുടെ കാരുണ്യമായി മനസ്സിലാക്കണം. ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് മുൻജന്മത്തിൽ അഭിമാനമില്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരോട് ബഹുമാനത്തോടെ ശ്രദ്ധയോടെ തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നോ? അതുകൊണ്ടാണോ അങ്ങ് അവനിൽ പ്രസാദിച്ചത്? അതോ മുൻജന്മത്തിൽ എല്ലാ ജീവികളോടും ദയയോടെ അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ ധാർമ്മികമായ കടമകൾ നിർവ്വഹിച്ചിരുന്നോ, അതുകൊണ്ടാണോ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ജീവനായ അങ്ങ് ഇപ്പോൾ അവനിൽ സംതൃപ്തനായിരിക്കുന്നത്? ഹേ ഭഗവൻ, അങ്ങയുടെ താമരപ്പാദങ്ങളിലെ പൊടി സ്പർശിക്കാനുള്ള ഈ മഹത്തായ അവസരം കാളിയസർപ്പം എങ്ങനെ നേടി എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല. ഈ ലക്ഷ്യത്തിനായി, ഭാഗ്യദേവത എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, കഠിനമായ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു. അങ്ങയുടെ താമരപ്പാദങ്ങളുടെ പൊടി നേടിയവർ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ രാജത്വത്തിനോ, അതിരില്ലാത്ത പരമാധികാരത്തിനോ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥാനത്തിനോ, ഭൂമിയുടെ ഭരണത്തിനോ വേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവർ യോഗസിദ്ധികളിലോ മോചനത്തിലോ പോലും താല്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. ഹേ ഭഗവാനേ!, ഈ സർപ്പരാജാവായ കാളിയൻ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഗുണത്തിൽ ജനിച്ചവനും കോപത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നവനുമാണെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവർക്ക് നേടാൻ പ്രയാസമുള്ളത് അവൻ നേടിയിരിക്കുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും അങ്ങനെ ജനനമരണചക്രത്തിൽ അലയുന്നതുമായ ശരീരമെടുത്ത ജീവാത്മാക്കൾക്ക് അങ്ങയുടെ താമരപ്പാദങ്ങളുടെ ധൂളികൾ ലഭിക്കുന്നതിലൂടെ എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും അവരുടെ കൺമുൻപിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. പരമോന്നതനായ ഭഗവാനേ!, ഞങ്ങൾ ഇതാ അങ്ങയെ വണങ്ങുന്നു. എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ പരമാത്മാവായി നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, അങ്ങ് സർവ്വവ്യാപിയാണ്. സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ ഭൗതിക ഘടകങ്ങളുടെയും ആദിമമായ ആശ്രയമാണെങ്കിലും, അവയുടെ സൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് അങ്ങ് നിലനിൽക്കുന്നു. എല്ലാത്തിനും കാരണമാണെങ്കിലും, അങ്ങ് പരമമായ ആത്മാവായതിനാൽ എല്ലാ ഭൗതിക കാരണങ്ങൾക്കും ഫലങ്ങൾക്കും അതീതനാണ്. അനന്തമായ ഊർജ്ജങ്ങളുടെ ഉടമയും എല്ലാ അതിഭൗതികമായ ബോധത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും സംഭരണിയുമായ അങ്ങയെ, ആ പരമസത്യത്തെ, ഞങ്ങൾ വണങ്ങുന്നു. ഭൗതികഗുണങ്ങളിൽ നിന്നും പരിവർത്തനങ്ങളിൽനിന്നും പൂർണ്ണമായും മുക്തനാണെങ്കിലും, അങ്ങ് ഭൗതിക പ്രകൃതിയുടെ പ്രധാന ചാലകനാണ്. സമയത്തിന്റെ ആശ്രയവും അതിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും സമയത്തിന്റെ സാക്ഷിയുമായ അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ വണങ്ങുന്നു. അങ്ങ് പ്രപഞ്ചവും, അതിന്റെ വേറിട്ട നിരീക്ഷകനുമാണ്. അങ്ങ് അതിന്റെ സ്രഷ്ടാവും, അതിന്റെ എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും ആകത്തുകയുമാണ്. ശാരീരികഘടകങ്ങൾ, സൂക്ഷ്മമായ തിരിച്ചറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ജീവന്റെ നിർണ്ണായകമായ വായു, മനസ്സും ബുദ്ധിയും ബോധവും എന്നിവയുടെ ആത്യന്തികമായ ആത്മാവുമായ അങ്ങയെ ഞങ്ങളിതാ വണങ്ങുന്നു. അങ്ങയുടെ ക്രമീകരണത്താൽ അത്യധികം സൂക്ഷ്മമായ ജീവാത്മാക്കൾ ഭൗതികപ്രകൃതിയുടെ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളുമായി തെറ്റായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നു, അങ്ങനെ അവരുടെ സ്വന്തം യഥാർത്ഥ സ്വരൂപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ തിരിച്ചറിവ് മറയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ, പരിധികളില്ലാത്ത ഭഗവാനെ, പരമമായ സൂക്ഷ്മമായവനെ, സർവ്വജ്ഞനായ പരമപുരുഷനെ, എപ്പോഴും മാറ്റമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവനെ, വ്യത്യസ്ത തത്ത്വചിന്തകളുടെ വിരുദ്ധ വീക്ഷണങ്ങൾക്ക് അംഗീകാരം നൽകുന്നവനെ, പ്രകടിപ്പിച്ച ആശയങ്ങളെയും അവ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകളെയും നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയായവനെ വണങ്ങുന്നു. എല്ലാ ആധികാരിക തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനവും, വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ഗ്രന്ഥകാരനും അതിന്റെ ആത്യന്തിക ഉറവിടവും, ആയ അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വണങ്ങുന്നു. വസുദേവരുടെ പുത്രന്മാരായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെയും ഭഗവാൻ രാമനെയും, അതുപൊലെ പ്രദ്യുമ്നനെയും അനിരുദ്ധനെയും ഞങ്ങൾ വണങ്ങുന്നു. വിഷ്ണുഭക്തരായ എല്ലാ പുണ്യവാന്മാരുടെയും അധിപന് ഞങ്ങൾ ആദരവോടെയുള്ള പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ ഗുണങ്ങളുടെ വൈവിധ്യങ്ങളെ പ്രകടമാക്കുന്ന അല്ലയോ ഭഗവൻ!, അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ വണങ്ങുന്നു. അങ്ങ് ഭൗതികഗുണങ്ങൾ കൊണ്ട് സ്വയം മറയ്ക്കുന്നു, എന്നിട്ടും അതേ ഭൗതികഗുണങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം ആത്യന്തികമായി അങ്ങയുടെ അസ്തിത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അങ്ങ് ഭൗതിക ഗുണങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു സാക്ഷിയായി വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു, അങ്ങയുടെ ഭക്തന്മാർക്ക് മാത്രമേ അങ്ങയെ പൂർണ്ണമായി അറിയാൻ കഴിയൂ. ഹേ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അധിപനായ ഭഗവാൻ ഹൃഷികേശാ!, അവിടുത്തെ ലീലകൾ അചിന്തനീയമാംവിധം മഹത്തരമാണ്. അങ്ങയുടെ ഭക്തന്മാർക്ക് ഈ രീതിയിൽ അങ്ങയെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, ഭക്തനല്ലാത്തവർക്ക് അങ്ങ് നിശബ്ദനായി, ആത്മസംതൃപ്തിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ വണങ്ങുന്നു. ഉന്നതമായതും താഴ്ന്നതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളുടെയും ലക്ഷ്യം അറിയുന്ന, നിലനിൽക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും ഭരണാധികാരിയായ അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ വണങ്ങുന്നു. അങ്ങ് പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്, എന്നിട്ടും ഭൗതികസൃഷ്ടിയുടെ മിഥ്യാബോധം പരിണമിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനം അങ്ങാണ്, ഈ മിഥ്യാബോധത്തിന്റെ സാക്ഷിയും അങ്ങാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, അങ്ങ് മുഴുവൻ ലോകത്തിന്റെയും മൂലകാരണമാണ്.

ഹേ സർവ്വശക്തനായ ഭഗവൻ!, ഭൗതിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാൻ അങ്ങേക്ക് യാതൊരു കാരണവുമില്ലെങ്കിലും, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, പരിപാലനം, നാശം എന്നിവ ക്രമീകരിക്കുന്നതിന് അങ്ങ് അങ്ങയുടെ നിത്യമായ സമയശക്തിയിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പ് നിഷ്ക്രിയമായി കിടക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ ഗുണങ്ങളുടെയും വ്യതിരിക്തമായ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ടാണ് അങ്ങ് ഇത് ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങയുടെ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിലൂടെ ഈ പ്രപഞ്ച നിയന്ത്രണ പ്രവർത്തനങ്ങളെല്ലാം അങ്ങ് ഒരു കളി എന്ന മട്ടിൽ തികച്ചും നിർവ്വഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാ ഭൗതിക ശരീരങ്ങളും - സമാധാനപരമായി സത്വഗുണത്തിലുള്ളവ, പ്രക്ഷുബ്ധമായി രജോഗുണത്തിലുള്ളവ, വിഡ്ഢിത്തമായി തമോഗുണത്തിലുള്ളവ - എല്ലാം അങ്ങയുടെ സൃഷ്ടികളാണ്. എങ്കിലും, സത്വഗുണത്തിലുള്ള ശരീരങ്ങളുള്ള ജീവികളെ അങ്ങേക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രിയമാണ്. അവരെ സംരക്ഷിക്കാനും അവരുടെ ധാർമ്മിക തത്വങ്ങൾ നിലനിർത്താനും വേണ്ടിയാണ് അങ്ങ് ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്നത്. ഒരു യജമാനൻ തന്റെ കുട്ടിയോ പ്രജയോ ചെയ്ത ഒരു കുറ്റം ഒരു തവണയെങ്കിലും ക്ഷമിക്കണം. ഹേ പരമാത്മാവേ!, അങ്ങ് ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാതിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ വിഡ്ഢിയായ ഭർത്താവിന് അങ്ങ് മാപ്പ് നൽകണം. ഓ പരമോന്നതനായ ഭഗവൻ, ദയവായി കരുണ കാണിക്കണം. ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ള സ്ത്രീകളോട് സഹാനുഭൂതി കാണിക്കുന്നത് സജ്ജനങ്ങൾക്ക് ഉചിതമാണ്. ഈ സർപ്പം ഇപ്പോൾ ജീവൻ വെടിയാൻ പോകുകയാണ്. ഞങ്ങളുടെ ജീവനും ആത്മാവുമായ ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനെ ഞങ്ങൾക്ക് തിരികെ നൽകണം. ഇപ്പോൾ, അങ്ങയുടെ ദാസിമാരായ ഞങ്ങൾ എന്തുചെയ്യണമെന്ന് ദയവായി ഞങ്ങളോട് പറയണം. തീർച്ചയായും അങ്ങയുടെ കൽപ്പന വിശ്വസ്തതയോടെ അനുസരിക്കുന്ന ആർക്കും എല്ലാ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും സ്വയം മുക്തനാകാൻ കഴിയും.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജൻ!, നാഗപത്നിമാരാൽ ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഭഗവാൻ, അവിടുത്തെ താമരപ്പാദങ്ങളുടെ അടിയേറ്റ് ബോധരഹിതനായി വീണ കാളിയസർപ്പത്തെ മോചിപ്പിച്ചു. കാളിയൻ പതിയെ തന്റെ ജീവശക്തിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും വീണ്ടെടുത്തു. എന്നിട്ട്, ഉച്ചത്തിലും വേദനയോടെയും ശ്വാസമെടുത്ത്, ആ പാവപ്പെട്ട സർപ്പം വിനയത്തോടെ പരമോന്നതനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

കാളിയസർപ്പം പറഞ്ഞു: ഒരു സർപ്പമായി ജനിച്ച ഞങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഞങ്ങളെ അസൂയാലുക്കളും അജ്ഞാനികളും നിരന്തരം കോപിഷ്ഠരുമാക്കിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഭഗവാനേ!, യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതിനോട് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്ന തങ്ങളുടെ ബദ്ധമായ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആളുകൾക്ക് വളരെ പ്രയാസമാണ്. ഹേ പരമമായ സ്രഷ്ടാവേ!, ഭൗതിക ഗുണങ്ങളുടെ വർണ്ണശബളമായ ക്രമീകരണം അടങ്ങിയ ഈ പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് അങ്ങാണ്. ഈ പ്രക്രിയയിൽ അങ്ങ് വിവിധതരം വ്യക്തിത്വങ്ങളെയും ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളെയും, വിവിധതരം ഇന്ദ്രിയപരവും ശാരീരികവുമായ ശക്തികളെയും, വിവിധതരം മാനസികാവസ്ഥകളും രൂപങ്ങളുമുള്ള അമ്മമാരെയും അച്ഛന്മാരെയും പ്രകടമാക്കുന്നു. അല്ലയോ പരമോന്നതനായ ഭഗവൻ!, അങ്ങയുടെ ഭൗതിക സൃഷ്ടിയിലെ എല്ലാ ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലും, ഞങ്ങൾ സർപ്പങ്ങൾ പ്രകൃതിയാൽ എപ്പോഴും ക്രോധമുള്ളവരാണ്. ഉപേക്ഷിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ള അങ്ങയുടെ മായാശക്തിയാൽ ഇങ്ങനെ വഞ്ചിതരായി, ഞങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ സ്വന്തമായി അത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയും? ഹേ ഭഗവൻ!, അങ്ങ് സർവ്വജ്ഞനായ പ്രപഞ്ചനാഥനായതിനാൽ, മിഥ്യാബോധത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം അങ്ങാണ്. ദയവായി ഞങ്ങൾക്ക് കരുണയോ ശിക്ഷയോ, അങ്ങ് ഉചിതമെന്ന് കരുതുന്നത് തന്നാലും.

ശുകദേവൻ  പറഞ്ഞു: കാളിയന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ഒരു മനുഷ്യന്റെ വേഷം അഭിനയിക്കുകയായിരുന്ന ഭഗവാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഹേ സർപ്പമേ!, നിനക്ക് ഇനി ഇവിടെ തുടരാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ കൂട്ടാളികളായ കുട്ടികൾ, ഭാര്യമാർ, മറ്റ് ബന്ധുക്കൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവരോടൊപ്പം ഉടൻതന്നെ സമുദ്രത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക. ഈ നദി പശുക്കൾക്കും മനുഷ്യർക്കും ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയട്ടെ. യാതൊരുവനാണോ എന്റെ ഈ കൽപ്പനയെ - വൃന്ദാവനം വിട്ട് സമുദ്രത്തിലേക്ക് പോകാനുള്ള നിനക്കുള്ള കൽപ്പനയെ - ശ്രദ്ധയോടെ ഓർമ്മിക്കുകയും ഈ വിവരണം സൂര്യോദയത്തിലും സൂര്യാസ്തമയത്തിലും വിവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്, അവൻ നിങ്ങളെ ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടില്ല. എന്റെ ലീലകൾ നടന്ന ഈ സ്ഥലത്ത് കുളിക്കുകയും ഈ തടാകത്തിലെ വെള്ളം ദേവതകൾക്കും മറ്റ് ആരാധനാമൂർത്തികൾക്കും സമർപ്പിക്കുകയും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരാൾ ഉപവസിക്കുകയും എന്നെ വേണ്ടവിധം ആരാധിക്കുകയും ഓർമ്മിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അയാൾ എല്ലാ പാപപ്രതികരണങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തനാകുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഗരുഡനെ ഭയന്നാണ് നീ രമണകദ്വീപ് ഉപേക്ഷിച്ച് ഈ തടാകത്തിൽ അഭയം തേടിയത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ പതിഞ്ഞതിനാൽ, ഗരുഡൻ ഇനി നിന്നെ ഭക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ല.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനാൽ മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട കാളിയൻ, തന്റെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം അത്യധികം സന്തോഷത്തോടും ആദരവോടും കൂടി അവിടുത്തെ ആരാധിച്ചു. കാളിയൻ ഉത്തമമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, രത്നങ്ങൾ, മറ്റ് വിലയേറിയ ആഭരണങ്ങൾ, അതിശയകരമായ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും ലേപനങ്ങളും, വലിയ താമരപ്പൂമാല എന്നിവ സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പ്രപഞ്ചനാഥനെ ആരാധിച്ചു. അങ്ങനെ ഗരുഡന്റെ ചിഹ്നം കൊടിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഭഗവാനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച കാളിയൻ സംതൃപ്തനായി. പോകാനുള്ള ഭഗവാന്റെ അനുമതി ലഭിച്ച കാളിയൻ അവിടുത്തെ പ്രദക്ഷിണം വെക്കുകയും പ്രണാമം അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന്, തന്റെ ഭാര്യമാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കുട്ടികളെയും കൂട്ടി അവൻ കടലിലെ തന്റെ ദ്വീപിലേക്ക് പോയി. കാളിയൻ പോയ ആ നിമിഷം തന്നെ, യമുന വിഷമില്ലാത്തതും അമൃത് നിറഞ്ഞതുമായ വെള്ളത്തോടെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥയിലേക്ക് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ലീലകൾ ആസ്വദിക്കാൻ മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ടെത്തിയ ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യത്താലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10.15 ധേനുകവധം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 15

ധേനുകവധം 

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെ, കൗമാരം കഴിഞ്ഞ് യൗവ്വനയുക്തരായപ്പോൾ രാമകൃഷ്ണന്മാർ താനേ പശുക്കളെ മേയ്ക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവരാണെന്ന് ഗോപന്മാർ തീരുമാനിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ ചങ്ങാതിമാരാൽ ലീലകളാടിക്കൊണ്ട് ആ വൃന്ദാവനഭൂമിയെ അങ്ങേയറ്റം വിശുദ്ധമാക്കി. ലക്ഷ്മീനാഥനായ ഭഗവാൻ ക്രീഡയിൽ തല്പരനായി ഓടക്കുഴൽ വിളിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ മാഹാത്മ്യങ്ങളെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്ന ഗോപന്മാരാൽ കൂട്ടുചേർന്ന് ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മുന്നേ നടത്തിക്കൊണ്ട് അവയ്ക്ക് മേയാൻ തക്ക വിധത്തിൽ സമൃദ്ധമായതും പുഷ്പനിബിഡവുമായ ആ വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. 

മാനുകളുടെയും വണ്ടുകളുടേയുമൊക്കെ മനോഹരശബ്ദത്താലും, മഹാത്മാക്കളുടെ മനസ്സുപോലെ ശുദ്ധമായ തടാകത്താലും, താമരപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്താലുമൊക്കെ അതിരമണീയമായ ആ വൃന്ദാവനത്തിൽ ഭഗവാൻ കളിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ചെമ്മൊട്ടുകളും ഫലങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ വൃക്ഷങ്ങൾ അവയുടെ ഭാരത്താൽ തന്റെ താമരപ്പാദങ്ങളെ സ്പർശിക്കുവാൻ വെമ്പൽ കൊണ്ട് കുനിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ജ്യേഷ്ഠനായ ബലദേവനോട് പറഞ്ഞു:  "ദേവശ്രേഷ്ഠാ!, ആശ്ചര്യമായിരിക്കുന്നു. തങ്ങൾ വൃഷങ്ങളാക്കപ്പെട്ട പാപത്തെ ഇല്ലാതാക്കുവാനായി പുഷ്പഫലങ്ങളർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ദേവകളാൽ പോലും ആരാധിക്കപ്പെട്ട അവിടുത്തെ പാദങ്ങളെ ഇതാ കുമ്പിട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഈ വണ്ടുകൾ സർവ്വലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധമാക്കുന്ന അവിടുത്തെ കീർത്തികളെകൊണ്ട് സേവിക്കുന്നു. കാട്ടിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ടും അങ്ങയെ മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഇവർ ഋഷിസംഘങ്ങൾ തന്നെയായിരിക്കാം. ഈ മയിലുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ടതാ നൃത്തം ചവിട്ടുന്നു. മാൻപേടകൾ ഗോപികമാരെപ്പോലെ അങ്ങയെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. കുയിലുകൾ മധുകൂജനങ്ങളാൽ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു. വനവാസികളാണെങ്കിൽകൂടി ഇവർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്. ഈ ഭൂമി ഇന്നിതാ ധന്യയായിരിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ പാദങ്ങളാൽ സ്പർശിക്കപ്പെട്ട പുല്ലുകളും ഇന്ന് കൃതാർത്ഥരായിരിക്കുന്നു. മരങ്ങളും വള്ളികളുമൊക്കെ മംഗല്യശാലികൾതന്നെ. നദികളും മലകളും പക്ഷിമൃഗാദികളുമൊക്കെ കൃതാർത്ഥങ്ങളായിരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം പോലെ ഗോപികമാരും അങ്ങയുടെ മാറിടത്താൽ ആലിംഗനബദ്ധരായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു." 

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു:  "ഇങ്ങനെ വൃന്ദാവനത്തെ വർണ്ണിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ കൂട്ടുകാരോടും ബാലദേവനോടും കൂടി പഴുക്കളെ മേച്ചുകൊണ്ട് പർവ്വതഭാഗത്തുള്ള ഒരു നദീതീരത്ത് പ്രവേശിച്ചു. ഗോപന്മാർ രാമകൃഷ്ണന്മാരെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തികൊണ്ട് അവരോടൊപ്പം നടന്നു. വനമാലാധരനായ ഭഗവാൻ വണ്ടുകൾക്കൊപ്പം പാടാൻ തുടങ്ങി. ചിലയിടത്തെത്തിയപ്പോൾ ഹംസങ്ങളുടെ കൂജനങ്ങൾക്കൊപ്പം കൂവി കൂട്ടുകാരെ ചിരിപ്പിച്ചു. മയിലാടുന്നതുകണ്ട് അവയ്ക്കൊപ്പം ആടിത്തുടങ്ങി. പശുക്കിടാങ്ങൾ ദൂരേക്ക് പോകുമ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ അവയെ മാടിവിളിച്ചു. പലപല പക്ഷികളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവയെ അനുകരിച്ചു കൂവി. വന്യമൃഗങ്ങളെ കണ്ടുപേടിച്ചതുപോലെ അഭിനയിച്ചു. കളിച്ചുതളർന്ന ബലദേവൻ ഗോപന്മാരുടെ മടിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാല് തടവി വിശ്രമസുഖം പ്രദാനം ചെയ്തു. പലതരത്തിൽ അവർ കേളികളിൽ മുഴുകി. ചിലപ്പോൾ ഭഗവാൻ തളർന്ന്‌ ഏതെങ്കിലും ഗോപന്മാരുടെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ചുറങ്ങി. പാപമുക്തരായ ചില ഗോപന്മാർ ആ പാദങ്ങളെ തഴുകിത്തലോടി. മറ്റുചിലർ വീശിക്കൊടുത്തു. ഹേ! മഹാരാജൻ!, ചിലർ പാട്ടുകൾ പാടി. ലക്ഷ്മീപരിസേവിതനായ ഭഗവാൻ ഒരു മായാമാനുഷനായി ചിലപ്പോൾ ഒരു ഗ്രാമീണനെപ്പോലെയും എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഈശ്വരനെപ്പോലെയുമൊക്കെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് അവർക്കിടയിൽ വിളങ്ങി. 

അങ്ങനെ ലീലകളാടുന്നതിനിടയിൽ സുദാമാവും മറ്റു ചില ഗോപന്മാരും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഹേ! ബാലരാമാ!, ഇവിടെയടുത്ത് കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വനമുണ്ട്. നല്ല പഴങ്ങൾ വീഴുന്ന ആ സ്ഥലം ദുഷ്ടനായ ധേനുകൻ തടഞ്ഞുവച്ചിരിക്കുകയാണ്. കഴുതയുടെ രൂപം ധരിച്ച അവൻ അതീവ ശക്തനാണ്. തന്നെപ്പോലെ ശക്തരായ കുറെ ബന്ധുക്കളും അവിടെ അവനോടൊപ്പമുണ്ട്. അവൻ മനുഷ്യരെ പിടിച്ചുതിന്നുന്നവനാകയാൽ അവിടേക്കാരും പോകാറില്ല. നമ്മൾ ഇതുവരെ ഭക്ഷിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മണമുള്ള നല്ല പഴങ്ങളുള്ള സ്ഥലമാണത്. അത്രയും സൗരഭ്യമാർന്ന ആ പഴങ്ങൾ കഴിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കാഗ്രഹമുണ്ട് കൃഷ്ണാ!. ഞങ്ങളെ അവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയാലും."

അങ്ങെനെ ചങ്ങാതിമാരുടെ ആഗ്രഹസഫലീകരണത്തിനായി രാമകൃഷ്ണന്മാർ അവരോടൊപ്പം പനങ്കാറ്റിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. 

ഹേ! രാജൻ! അവിടെയെത്തിയതിനുശേഷം ഒരു മത്തഗജമെന്നപോലെ ബലദേവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കരിമ്പനകൾ പിടിച്ച് ശക്തമായി കുലുക്കാൻ തുടങ്ങി. പനംപഴങ്ങൾ താഴേക്കുവീണു. പഴങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട ധേനുകൻ ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവിടേയ്ക്കോടിയടുത്തു. അടുത്തുവന്നു ആ ദുഷ്‌ടൻ തന്റെ പിൻകാലുകൾ കൊണ്ട് ബലരാമന്റെ മാറിടത്തിൽ ചവുട്ടിയതിനുശേഷം കുത്സിതമായ ഒരു ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ട് അവിടമാകെ പരക്കം പാഞ്ഞു. വീണ്ടും ഓടിയെത്തിയ ധേനുകൻ പിൻകാലുകൾകൊണ്ട് വീണ്ടും രാമനെ ചവുട്ടി. ബലരാമൻ പെട്ടെന്ന് അവനെ ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് കാലിൽ പിടിച്ച് ചുഴറ്റി. തക്ഷണം ജീവൻ വെടിഞ്ഞ അവനെ പനയുടെ മുകളിലേക്കെടുത്തെറിഞ്ഞു. ആ കഴുതത്തല ചെന്നിടിച്ച ഒരു കൂറ്റൻ പന വേരറ്റു മറ്റൊരു പനയെ കടപുഴക്കി വീഴ്ത്തി. അതാകട്ടെ മറ്റൊന്നിനെ വീഴ്ത്തുകയും, ആ വീഴ്ത്തപ്പെട്ട പന മറ്റൊന്നിനെ മറിച്ചിടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പനകൾ കൊടുങ്കാറ്റിൽ പെട്ടപോലെ നിലംപതിച്ചു. മഹാരാജാവേ!, വസ്ത്രങ്ങളിൽ ഊടും പാവും പോലെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ ധരിച്ചിരിക്കുന്നവന് ഇതൊന്നും ആത്ഭുതമല്ലല്ലോ!. 

തുടർന്ന് ധേനുകന്റെ ബന്ധുക്കളായ കഴുതരൂപം പൂണ്ട അസുരന്മാരൊക്കെ പാഞ്ഞെത്തി.  അവരെയെല്ലാം രാമകൃഷ്ണന്മാർ പിങ്കാലിൽ പിടിച്ചു പനമേൽ ചുഴറ്റിയെറിഞ്ഞു. വീണുകിടക്കുന്ന പനകളും അവയ്ക്കിടയിൽ ജീവൻ വേർപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന അസുരന്മാരെയും കണ്ടാൽ കാർമേഘം നിറഞ്ഞ ആകാശം പോലെ തോന്നിച്ചു. പെട്ടെന്നു ദേവതകൾ പൂമഴ ചൊരിഞ്ഞു. വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി, സ്തോത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു. ധേനുകൻ മരിച്ചതോടെ നിർഭയരായി മനുഷ്യർ അവിടെ ജീവിച്ചു. പശുക്കളും പുല്ല് മേഞ്ഞുതുടങ്ങി. ശേഷം ഭഗവാനും ബലരാമനും ഗോപന്മാരോടൊപ്പം ഗോകുലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. ഗോപികമാർ ഭഗവാനെ എതിരേറ്റുകൊണ്ടുപോയി. രാവിലെ മുതൽ കാണാതിരുന്ന ദുഃഖം ആ തിരുമുഖദർശനത്താൽ അപ്രത്യക്ഷമായി. ഭഗവാനും അവരെ കണ്ട സന്തോഷത്താൽ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. രോഹിണിയും യശോദയും തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർക്ക് പൂർണ്ണാശ്ശിസ്സുകൾ നൽകി. കുളി കഴിഞ്ഞ്, പട്ടുവസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ്, ക്ഷീണം മാറിയ അവർ അമ്മമാർ വിളമ്പിക്കൊടുത്ത ആഹാരം കഴിച്ചു അവരാൽ താലോലിക്കപ്പെട്ട് പട്ടുമെത്തയിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങി. 

രാജൻ!, ഒരിക്കൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ബലരാമനെ കൂട്ടാതെ മറ്റുള്ള ചങ്ങാതിമാരുമായി യമുനാനദിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെവച്ച് ദാഹത്താൽ വലഞ്ഞ ഗോപന്മാരും ഗോക്കളും ആ നദിയിലെ ദുഷിച്ച ജനം കുടിച്ചു. രാജാവേ! കർമ്മഗതിയാൽ ബുദ്ധിമോശം വന്ന അവർ അവിടെത്തന്നെ ഗതപ്രാണരായി വീണു. ഭാവനാകട്ടെ അമൃതൂറുന്ന തൃക്കൺ പാർത്ത് അവരെ പുനർജ്ജീവിപ്പിച്ചു. ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവർ ബോധം വീണ്ടെടുത്ത് പരസ്പരം നോക്കിനിന്നു. വിഷം കുടിച്ചുമരിച്ചുപോയ തങ്ങളെ ഭഗവാൻ ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പിച്ചതാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. 

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനഞ്ചാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

    

10.14 ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശ്രീകൃഷ്ണസ്തുതി...

 ശ്രീമദ് ഭാഗവതം – ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം – 14

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശ്രീകൃഷ്ണസ്തുതി

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു : "ഹേ സ്തുത്യനായ കൃഷ്ണാ!, ഹേ നീലമേഘവർണ്ണാ!, മിന്നലിനൊത്ത മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ചവനേ!, കുന്നിക്കുരുകൊണ്ടുള്ള കർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചവനേ!, മയില്പീലി ചാർത്തി വിളങ്ങുന്ന സുന്ദരവദനാ!, വനപുഷ്പങ്ങൾ കോർത്ത വനമാലയണിഞ്ഞവനേ!, കൈയ്യിൽ ചോറ്റുരുള, ചൂരൽ, കൊമ്പ്, കുഴൽ എന്നിവ ധരിച്ചവനേ!, ഹേ മൃദുലപാദാ!, അല്ലയോ ഗോപകുമാരാ!, ഞാനിതാ നിന്തിരുവടിയെ സ്തുതിക്കുന്നു. ഹേ ദേവാ!, എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുവാനായി, അവിടുത്തെ ഭക്തന്മാരുടെ ആഗ്രഹപൂർത്തിക്കായി ആവിർഭവിച്ച, പഞ്ചഭൂതാത്മകമല്ലാത്ത, ഈ തിരുവുടലിന്റെ മഹിമ എത്രയെന്ന് അറിയുവാൻ ചിത്തത്തെ ഏകാഗ്രമാക്കിയ എനിക്കുപോലും കഴിയുന്നില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ, അതറിയുവാൻ യോഗ്യതയുള്ളവർ ആരാണിവിടെയുള്ളത്?... ജ്ഞാനവിഷയത്തിലുള്ള പരിശ്രമത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരുവൻ എങ്ങനെയാണോ അങ്ങനെതന്നെയിരുന്നുകൊണ്ട്, സജ്ജനങ്ങൾ കീർത്തിക്കുന്നതും അതുവഴി തങ്ങളുടെ കാതിൽ വീണിട്ടുള്ളതുമായ അവിടുത്തെ പുണ്യകഥകളെ ആരാണോ ശരീരം, മനസ്സ്, വാക്ക് എന്നിവകൊണ്ട് നമിക്കുന്നത്, അവർക്കുമാത്രമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മൂലോകൾങ്ങൾക്കും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത അങ്ങയെ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നതു. ഹേ വിഭോ!, സകല പുരുഷാർത്ഥങ്ങളുടേയും ഉറവിടമായ ഭവത്ഭക്തിയെ വിട്ടിട്ട് യാതൊരുവനാണോ കേവലം ജ്ഞാനം മാത്രം നേടാൻ പ്രയത്നിക്കുന്നത്, അവർക്കൊരിക്കലും ആ കേവലബോധം ലഭ്യമാകുന്നില്ല. ആ പ്രയത്നം, സത്യത്തിൽ പാഴ്പതിരുകൾ ഇട്ടിടിക്കുന്നതുപോലെ, അർത്ഥശൂന്യവും ക്ലേശകരവുമാണ്. ഹേ ഭൂമൻ!, അല്ലയോ അച്യുതാ!, ലോകത്തിൽ എത്രയോ പേർ ആദ്യം അഷ്ടാംഗയോഗം മുതലായ മാർഗ്ഗങ്ങളെ അവലംബിച്ച് ഒടുവിൽ ആത്മജ്ഞാനം സിദ്ധിക്കാതെ, പിന്നീട് സർവ്വകർമ്മങ്ങളും നിന്തിരുവടിയിൽ അർപ്പിച്ച് പുണ്യകർമ്മങ്ങളാലും അവിടുത്തെ പുണ്യകഥകളെ കേട്ടുകൊണ്ടും നേടിയ ഭക്തികൊണ്ട് നിഷ്പ്രയാസം അവിടുത്തെ പരമപദത്തെ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, അല്ലയോ ഭൂമൻ!, ഗുണാതീതമായ അവിടുത്തെ തത്വം നിർമ്മലചിത്തന്മാർക്ക് ആത്മാകാരം പൂണ്ട അന്തഃകരണത്തിന്റെ സാക്താത്കാരം കൊണ്ടും മറ്റും അറിയുവാൻ സാധ്യമാണ്. എന്നാൽ അവിടുത്തെ സഗുണാത്മകമായ രൂപത്തെ അറിയുന്നത് അതിലും ക്ലേശകരമാണ്. ഒരുപക്ഷേ!, അനേകജന്മങ്ങൾകൊണ്ടെങ്കിലും ചിലർക്ക് ഈ ഭൂമിയിലുള്ള മൺതരികളും ആകാശത്തിലുള്ള മഞ്ഞിൻതുള്ളികളും, അന്തരീക്ഷത്തിലുള്ള ജ്യോതിർഗോളങ്ങളുടെ കിരണങ്ങളുമൊക്കെ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ ഗുണങ്ങളുടെ അധിഷ്ഠാതാവായി ഈ ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി അവതാരം കൈക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിന്തിരുവടിയുടെ ഗുണഗണങ്ങൾ ഇത്രയെന്ന് സമർത്ഥിക്കുവാൻ ആർക്കുംതന്നെ കഴിയുകയില്ല. ആകയാൽ, അവിടുത്തെ കരുണയെ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വാർജ്ജിതമായ കർമ്മഫലത്തെ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, മനസ്സ്, വാക്ക്, ശരീരം, എന്നിവകൊണ്ട് നിന്തിരുവടിയെ നമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട്, ആരാണോ ജീവിക്കുന്നത്, അവൻ മോക്ഷപദത്തിന് അർഹനായിത്തീരുന്നു. ഹേ ഈശ്വരാ!, ഞാൻ എത്ര വിവരദോഷിയാണ്!... നാശരഹിതനും സർവ്വകാരണഭൂതനും സർവ്വനിയന്താവും മായാവികൾക്കെല്ലാം മായാവിയുമായി നിലകൊള്ളുന്ന അങ്ങയിൽപോലും തുച്ഛമായ മായയെ പ്രയോഗിച്ച് ഞാനെന്റെ സാമർത്ഥ്യത്തെ അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അഗ്നിക്കുമുന്നിൽ തീപ്പൊരി പോലെ അങ്ങേയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ എത്ര  തുച്ഛൻ!. ഹേ അച്യുതാ!, അടിയൻ രാജസഗുണത്തിൽനിന്നുത്ഭവിച്ചവനാണ്. നിന്തിരുവടിയിൽനിന്നും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഈശ്വരനാണെന്നഭിമാനിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ മഹിമയെ മനസ്സിലാക്കാത്തവനാണ്. സൃഷ്ടികർത്താവാണെന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ മതിമറന്ന് വിവേകം നശിച്ചവനാണ്. രക്ഷകനായി അങ്ങുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ അടിയന് രക്ഷയുള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഈയുള്ളവനോട് പൊറുത്തരുളണം. പ്രകൃതി, മഹത്തത്വം, അഹങ്കാരം, ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു ബ്രഹ്മാണ്ഡകടാഹത്തിനുള്ളിൽ ഏഴ് ചാണോളം പൊക്കം മാത്രമുള്ള ഉടലോടുകൂടി കിടക്കുന്ന അടിയനെവിടെ!, അതേസമയം, ഇങ്ങനെയുള്ള അനേകം ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളാകുന്ന പരമാണുക്കളുടെ സഞ്ചാരത്തിനുതകുന്ന ജനലുകളോ എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന രോമകൂപങ്ങളോടുകൂടിയ അങ്ങയുടെ മഹിമയെവിടെ!... അല്ലയോ അധോക്ഷജാ!, ഗർഭസ്ഥശിശുവിന്റെ കാൽകുതിപ്പ് അമ്മയുടെ നേർക്ക് ഒരപരാധമാകുമോ! പ്രപഞ്ചത്തിലെ യാതൊന്നെങ്കിലും അവിടുത്തെ കുക്ഷിയിൽ ചേരാത്തതായിട്ടുണ്ടോ!. ആവിധം ചിന്തിച്ച് അടിയന് മാപ്പേകണം. മൂന്ന് ലോകങ്ങളും പ്രളയത്തിലായ അവസ്ഥയിൽ സമുദ്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന ആ ജലപ്പരപ്പിൽ ശയിക്കുകയായിരുന്ന നാരായണമൂർത്തിയുടെ നാഭീപങ്കജത്തിൽനിന്നും ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചു എന്ന ചൊല്ല് പൊളിയാകാൻ വഴിയില്ല, നിശ്ചയം.. എങ്കിലും, ഈശ്വരാ!, ഞാൻ അങ്ങയിൽനിന്നുണ്ടായവനല്ലേ?.. ദേവാ!, നിന്തിരുവടി നാരായണനാണ്. സകലജീവരാശികളുടേയും അന്തരാത്മാവായും സർവ്വലോകത്തിനും സാക്ഷീഭൂതനായും അങ്ങ് വർത്തിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ മായയാണെങ്കിൽക്കൂടി, പരമാത്മാവിൽനിന്നുണ്ടായ കാരണജലത്തിൽ ശയിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നാരായണനും അങ്ങയുടെ അംശം മാത്രമാണ്. 

ഭഗവാനേ!, ആ നാരായണരൂപം കാരണജലത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നുവെന്നുള്ളത് സത്യമാണെങ്കിൽ, ഞാൻ അന്ന് അവിടുത്തെ നാഭീകമലത്തിന്റെ നാളം വഴി ഉള്ളിലേക്കൂർന്നിറങ്ങി അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് കാണപ്പെട്ടില്ല?, പിന്നീട് ഞാൻ തപം ചെയ്തപ്പോൾ അടിയന്റെ ഹൃദയത്തിൽത്തന്നെ എങ്ങനെ ഞാൻ അത് തെളിഞ്ഞുകണ്ടു? ഉടൻതന്നെ എന്തുകൊണ്ട് വീണ്ടും ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായി?.. അങ്ങയുടെ ഈ അവതാരത്തിൽത്തന്നെ ഇക്കാണുന്ന സകല ദൃശ്യപ്രപഞ്ചവും അങ്ങ് ദേവി യശോദയ്ക്ക് പണ്ട് അങ്ങയുടെ ഉദരാന്തർഭാഗത്തിൽത്തന്നെ  കാട്ടിക്കൊടുത്തിരുന്നു. നിന്തിരുവടിയുടെ ഉദരത്തിനുള്ളിൽ അവിടുത്തോടൊപ്പം കാണപ്പെടുന്ന ഇക്കാണായ പ്രപഞ്ചമെല്ലാം എപ്രകാരം ശോഭിക്കുന്നുവോ, അപ്രകാരംതന്നെ അവയെല്ലം വെളിയിലും ശോഭിക്കുന്നു. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം നിന്തിരുവടിയുടെ മായയല്ലാതെന്താകുന്നു?.. ഇപ്പോൾത്തന്നെ അവിടുത്തെ മായാതത്വം അവിടുന്നുതന്നെ അടിയന് കാട്ടിത്തന്നില്ലേ?. ആദ്യം നിന്തിരുവടി മാത്രമായിരുന്നു. പിന്നീട്, ഗോകുലത്തിലെ ഗോപബാലന്മാരായും, ഗോവത്സങ്ങളായും, എന്തിനുപറയാൻ, കാലിക്കോൽ, പുല്ലാങ്കുഴൽ മുതലായ സകല വസ്തുക്കളായും അങ്ങ് പ്രത്യക്ഷനായി. അനന്തരം അവയെല്ലാം നാല് തൃക്കരങ്ങളോടുകൂടിയവയായും ഞാൻ കണ്ടു. പിന്നീട് ഞാനടക്കമുള്ളവരെല്ലാം ചേർന്ന് അങ്ങയെ ഉപാസിക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടറിഞ്ഞു. ആയതിനാൽ, അപരിച്ഛിന്നവും അദ്വയവുമായ ബ്രഹ്മം ഒന്നുമാത്രമേയുള്ളുവെന്ന് അടിയൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. നിന്തിരുവടിയുടെ പരമാർത്ഥത്തെ അറിയാത്തവർക്ക് അങ്ങിവിടെ പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ടുകൊണ്ട് സ്വയം മൂന്നായി പിരിഞ്ഞ് സൃഷ്ടിയ്ക്കുവേണ്ടി ഞാനായും, രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി ഈ കാണുന്ന രൂപത്തോടും, അതുപോലെ സംഹാരത്തിനായി രുദ്രനായും വർത്തിക്കുന്നതുപോലെ കണ്ടറിയുന്നു. ഹേ ഈശ്വരാ!, ദേവന്മാരിലും മനുഷ്യന്മാരിലും മൃഗങ്ങളിലും മറ്റ് സകലചരാചരങ്ങളിലൂടെയും അങ്ങ് സ്വീകരിക്കുന്ന എല്ല അവതാരാങ്ങളും ഇവിടെ ദുഷ്ടജനനിഗ്രഹത്തിനായും ശിഷ്ടജനപരിപാലനത്തിനായും ഉള്ളതാകുന്നു. അങ്ങനെ എങ്ങും നിറഞ്ഞവനായ അങ്ങ് സ്വമായയാൽ സദാ ക്രീഡിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ആ ലീലകൾ എവിടെയാണെന്നോ, എപ്രകാരമാണെന്നോ, എപ്പോഴാണെന്നോ, എത്രയാണെന്നോ, ആർക്കുംതന്നെ ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. സ്വപ്നതുല്യമായതും ദുഃഖമയമായതുമായ ഈ പ്രപഞ്ചം മായയാൽ രചിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും അത് സത്യസ്വരൂപനായ അങ്ങയിൽ നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ അത് എന്നെന്നും പരമാർത്ഥമെന്നതുപോലെ തോന്നപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ നിത്യസത്യമായത് യാതൊന്നുണ്ടോ അത് അങ്ങ് മാത്രമാകുന്നു. യാതൊരുവനാണോ ഇപ്രകാരമുള്ള അവിടുത്തെ പരമാത്മതത്വത്തെ ആചാര്യാനുഗ്രഹത്താൽ ഉള്ളവണ്ണം അറിയുന്നതു, അവൻ സ്വപ്നതുല്യവും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാത്തതുമായ ഈ സംസാരത്തെ കടക്കുന്നു. ആത്മതത്വത്തെ മനസ്സിലാക്കാത്തവർക്ക് ഇവിടെ മായാമയമായ പ്രപഞ്ചം ഉള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു. എന്നാൽ കയറിൻ കഷണത്തിൽ കണ്ട സർപ്പം പ്രകാശമുദിക്കുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ ആത്മജ്ഞാനികൾക്ക് ജ്ഞാനോദയത്താൽ അജ്ഞാനകാര്യമായ ഈ പ്രപഞ്ചം വീണ്ടും മറഞ്ഞുപോകുന്നു. 

സംസാരത്തിലുള്ള ബന്ധവും മോക്ഷവുമെല്ലാം കേവലം അജ്ഞാനത്താൽ തോന്നുന്ന ഭ്രമങ്ങൾ മാത്രമാണു. എന്നാൽ നിത്യസത്യമായ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ച് വിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ആദിത്യനിൽ രാപ്പകലുകൾ എന്നതുപോലെ, ഒന്നും പരമാത്മാവിൽനിന്നും വേറിട്ടതല്ലെന്ന സത്യം ബോധ്യമാകുന്നു. അതായത് സൂര്യന് രാപ്പകലുകൾ ഇല്ലാത്തതുപോലെ, ആത്മാവ്വിന് ബന്ധന്മോക്ഷങ്ങൾ ഇല്ലെന്ന് സാരം. പരമാത്മാവായ നിന്തിരുവടിയെ ദേഹമായും, അതുപോലെ ദേഹത്തെ ആത്മാവായും ധരിച്ചുവച്ചതിനുശേഷം, ആത്മാവിനെ പുറമേ അന്വേഷിച്ചുനടക്കുന്ന മൂഢജനങ്ങളുടെ അറിവുകേട് ആശ്ചര്യംതന്നെ. വിവേകിൾ അവരുടെ ശരീരത്തിൽത്തന്നെ അങ്ങല്ലാത്തതിനെയെല്ലാം നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങയെ കണ്ടെത്തുന്നു. ആരോപിതമായ സർപ്പത്തെ നിഷേധിക്കാതെ എങ്ങനെ ഒരാൾക്ക് കയറിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും?. ആത്മതത്വത്തെ അറിയുകയെന്നത് ക്ഷിപ്രസാദ്യമാണെന്ന് പറയുന്നുവെങ്കിലും,, അവിടുത്തെ തൃപ്പാദങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെയെങ്കിലും അനുഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ആ തത്വം ഒരുവന് സാധ്യമാവുകയുള്ളൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം ഒരുവൻ എത്രകാലം അന്വേഷണം തുടർന്നാലും അതറിയാൻ സാധ്യമല്ല. അതുകൊണ്ട്, അല്ലയോ നാഥാ!, ഈ ബ്രഹ്മജന്മത്തിലോ അഥവാ മറ്റേതെങ്കിലും പക്ഷിമൃഗാദികളുടെ ജന്മത്തിലോ ആ അറിവ് അടിയന് സാധ്യമാക്കിത്തരേണമേ!.. ആ മഹാഭാഗ്യത്താൽ ഞാൻ അങ്ങളുടെ ഭക്തന്മാർക്കിടയിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ പാദപത്മത്തെ സേവിച്ചുകൊള്ളാം. 

ഹേ ദേവാ! മഹായാഗങ്ങൾക്ക് പോലും അങ്ങയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. അങ്ങനെയുള്ള നിൻതിരുവടി പശുക്കുട്ടികളുടെയും ഗോപ ബാലന്മാരുടെയും രൂപം ധരിച്ചുകൊണ്ട് ഗോകുലത്തിലെ ഗോക്കളുടെയും ഗോപികമാരുടെയും അമൃതമുലപ്പാൽ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ആനന്ദിക്കുന്നു. എന്തൊരാശ്ചര്യം! പരമാനന്ദാത്മകനായ ഈ പരബ്രഹ്മ മൂർത്തി ഗോകുലവാസികളുടെ സമക്ഷം പ്രത്യക്ഷ ഭാവത്തിൽ നിവസിക്കുന്നു. അതെല്ലാം അവരുടെ ഭാഗ്യം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ! ഹേ അച്യുതാ! ഈ ഗോകുലവാസികളുടെ ഭാഗ്യം ഞങ്ങളുടെയും ഭാഗ്യം തന്നെ. എന്തെന്നാൽ രുദ്രൻ തുടങ്ങിയിട്ടുള്ള ഞങ്ങൾ 11 പേരും ഓരോ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും അധിപന്മാരായിരുന്നുകൊണ്ട് അവരിലൂടെ നിത്യനിരന്തരമായി അവിടുത്തെ പാദരവിന്ദങ്ങളിലെ പൂന്തേനാകുന്ന അമൃതതുല്യമായ രസം പാനം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഈ മനുഷ്യലോകത്തിൽ, വിശേഷിച്ചും ഗോകുലത്തിൽ, ഇവരിൽ ഒരാളുടെ പാദരേണുക്കളാലുള്ള അഭിഷേകം ലഭിക്കുവാൻ ഉതകുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു ജന്മം അടിയനും സിദ്ധിക്കുമാറാകട്ടെ! എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ഈ ഗോകുലവാസികൾ മഹാഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചവരാണ്. കാരണം, അവരുടെ ജീവിതം മുഴുവനും സർവ്വൈശ്വര്യസമ്പൂർണ്ണനും മുക്തിദാതാവുമായ നിന്തിരുവടിയാണല്ലോ!. അത് മാത്രമല്ല, ആ പാദരേണുവിനെ ആണല്ലോ വേദങ്ങളിലൂടെ ഞങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഹേ ദേവാ! അവരുടെ സർവ്വവും നിന്തിരുവടി തന്നെയാണ്. സർവ്വസ്വവും നിന്നിൽ അർപ്പിച്ച അവർക്ക് നീയല്ലാതെ പിന്നെ എന്താണ് ഇവിടെ സ്വന്തമായുള്ളത്? ഇതെല്ലാം കണ്ട് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് ഒരൊത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ മോഹത്തിലാണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്തിന് പറയാൻ! മാതാവിൻറെ വേഷം ചമഞ്ഞുവന്നതുകൊണ്ട് പൂതനപോലും കുടുംബത്തോടൊപ്പം നിന്തിരുവടിയെതന്നെ പ്രാപിച്ചുവല്ലോ! കൃഷ്ണ! 

ഏതുകാലംവരെയും ജനങ്ങൾ അങ്ങയിൽ നിന്നും വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു, അത്രകാലം അവർ രാഗദ്വേഷദികൾക്ക് അടിപ്പെട്ടവരായിരിക്കും. അക്കാലം വരെയ്ക്കും വീടുകൾ അവർക്ക് തടവറയായിരിക്കും. അക്കാലം വരേയ്ക്കും മോഹം അവർക്ക് കാൽവിലങ്ങുകളായിരിക്കും. ഹേ സർവ്വശക്ത!, സകലതിനും പരനായ അങ്ങ് അങ്ങയെ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്ന ജനസമൂഹത്തിന് ആനന്ദത്തെ നൽകുവാനായി ഈ ഭൂലോകത്തിൽ പ്രാപഞ്ചികമായ അവസ്ഥയെതന്നെ അനുകരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ അവിടുത്തെ തത്വത്തെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളവരാണെന്ന് ചിലർ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അവരെ പഴിച്ചതുകൊണ്ട് എന്ത് ഫലം! അവർ അങ്ങനെ തന്നെ കരുതിക്കോട്ടെ! എന്നാൽ നിന്തിരുവടിയുടെ മഹിമ എൻറെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും വാക്കിനും വിഷയീഭവിക്കുന്നില്ല. കൃഷ്ണ!, അവിടുന്ന് എന്നെ പോകാൻ അനുവദിച്ചാലും. അങ്ങ് എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്. ലോകങ്ങൾക്കെല്ലാം നാഥൻ അങ്ങ് മാത്രമാണ്. ഈ ലോകം ഭവാന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണ!, പ്രളയം വരേയ്ക്കും നിത്യശുദ്ധബുദ്ധമുക്തസ്വരൂപനായ അങ്ങേയ്ക്ക് നമസ്കാരം.

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു “ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മദേവൻ ഭഗവാനെ മൂന്നുവട്ടം വലം വെച്ച് ആ തൃപ്പാദങ്ങളിൽ വീണുവണങ്ങിയതിനുശേഷം തന്റെ സ്ഥാനത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. അങ്ങനെ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിനെ യാത്ര നൽകി അയച്ചതിനു ശേഷം മുൻപത്തേതു പോലെ പുല്ലുമേഞ്ഞും മറ്റും നിന്നിരുന്ന പശുക്കുട്ടികളെയും തന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ഗോബബാലന്മാരെയും യമുന മണൽത്തിട്ടയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അല്ലയോ! പരീക്ഷിത്ത് രാജൻ! അവർക്ക് ഭഗവാനുമായി സത്യത്തിൽ ഒരു വർഷക്കാലം വേർപെട്ടുനിൽക്കേണ്ടിവന്നെങ്കിലും ഭഗവന്മായയാൽ ആ ദൈർഘ്യം വെറും അരനിമിഷം എന്നോണം തോന്നപ്പെട്ടു. രാജാവേ! ഭഗവന്മായയിൽ മോഹിക്കപ്പെട്ട ചിത്തത്തോടുകൂടിയവർ ഈ ലോകത്തിൽ എന്തെന്തിന് തന്നെ മറക്കുന്നില്ല! ലോകം മുഴുവൻ അവന്റെ മായയിൽ മോഹിതമായിട്ട് കൂടെക്കൂടെ ആത്മാവിനെ പോലും മറന്നു കളയുന്നു. ആ ഗോപബാലന്മാർ ഭഗവാനോട് പറയുകയാണ് “എത്ര പെട്ടെന്നാണ് നീ ഈ പശുക്കിടാങ്ങളുമായി തിരികെ വന്നത്?.. വരൂ! സുഖമായിരുന്നു നമുക്കിനി ഊണ് കഴിക്കാം“ 

അനന്തരം ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടികളോട് ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനുശേഷം അവർക്കൊരു പെരുമ്പാമ്പിന്റെ തോൽ കാണിച്ച് കൊടുത്ത് അവരെ രസിപ്പിച്ചു. ആ വനത്തിൽ നിന്നും ഗോകുലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. സകലർക്കും ആനന്ദമേകിക്കൊണ്ട് സുന്ദരൂപനായ ഭഗവാൻ ഗോപപാലൻമാരോടും ഗോക്കളോടുംകൂടി ഗോകുലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഭഗവാൻ ഒരു വലിയ പെരുമ്പാമ്പിനെ കൊന്ന കഥ ആ ഗോപബാലന്മാർ ഗോകുലത്തിൽ ചെന്ന് വിസ്തരിച്ചുപറഞ്ഞു.

രാജാവ് പറഞ്ഞു “അല്ലയോ ബ്രഹ്മർഷേ!, സ്വന്തം കുട്ടികളിൽപോലും ഇതിനുമുമ്പ് ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത തരത്തിൽ ഈ സ്നേഹം ഗോകുലവാസികൾക്ക് അന്യന്റെ കുട്ടിയായി പിറന്ന ഭഗവാനിൽ എങ്ങനെയുണ്ടായി എന്ന് പറഞ്ഞു തന്നാലും. 

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു “രാജാവേ! എല്ലാ പ്രാണികൾക്കും അവരവരുടെ ആത്മാവ് തന്നെയാണ് ഏറ്റവും പ്രിയമായിട്ടുള്ളത്. സന്താനവും സമ്പത്തും ഒക്കെ ആത്മപ്രീതിക്ക് വേണ്ടി ഇഷ്ടമുള്ളതായി തീരുന്നു എന്ന് മാത്രമേയുള്ളൂ. അല്ലയോ രാജശ്രേഷ്ഠ!, അതുകൊണ്ട് പ്രാണികൾക്ക് സ്വന്തം ശരീരത്തിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇഷ്ടം അവർക്ക് മമതയെ ആസ്പദിച്ചു നിൽക്കുന്ന പുത്രൻ, ധനം, ഗൃഹം, ഇത്യാദികളിൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. അല്ലയോ ക്ഷത്രിയോത്തമ! ഇനി ദേഹത്തെ ആത്മാവായി കണ്ട് വിശ്വസിക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് പോലും ദേഹം ആണ് മറ്റേതിനേക്കാളും പ്രിയം. അതുപോലെ മമതയാൽ ആത്മാവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിൽക്കുന്നത് ഒഴിച്ചാൽ ആത്മാവോളം പ്രിയം ആർക്കും ശരീരത്തിലും തോന്നുകയില്ല. കാരണം, ശരീരം ക്ഷയിക്കുമ്പോഴും ജീർണ്ണിക്കുന്ന സന്ദർഭത്തിലും ജീവികളിൽ ജീവിക്കുവാനുള്ള ആഗ്രഹം ശക്തിമത്തായിത്തന്നെ കാണപ്പെടുന്നു. ആകയാൽ എല്ലാ ശരീരികൾക്കും എല്ലാത്തിനേക്കാളും ഉപരി പ്രിയമായത് സ്വന്തം ആത്മാവ് തന്നെയാണ്. സകല ചരാചരങ്ങളും ഈ ലോകം മുഴുവനും ആത്മാവിന്‍റെ പ്രീതിക്കുവേണ്ടി മാത്രമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് അല്ലയോ രാജൻ! ഈ ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാൻ സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ആത്മാവാണെന്ന് താങ്കൾ ധരിച്ചുകൊണ്ടാലും. അവൻ ഈ ലോകത്തിൻറെ യോഗക്ഷേമത്തിനായി ഈ ലോകത്തിൽ മായയാൽ ദേഹം ഉള്ളവനെന്ന പോലെ ശോഭിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണപരമാത്മാവിനെ ഉള്ളവണ്ണം അറിയുന്നവർക്ക് സ്ഥാവരജംഗമമടങ്ങിയ സകലതും കൃഷ്ണസ്വരൂപം മാത്രമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിൽ സകല പദാർത്ഥങ്ങളും അവയുടെ കാരണപദാർത്ഥത്തിൽനിന്നും ഉണ്ടാകുന്നു. ആ കാരണത്തിനും പരമകാരണമായത് ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനാണ്. ആയതിനാൽ അവനല്ലാതെ ഇവിടെ യാതൊന്നും തന്നെയില്ല. ഭഗവത്പാദത്തെ ആശ്രയിച്ചിട്ടുള്ളവർക്ക് സംസാരസാഗരം ഒരു കാലിക്കുളമ്പുചാലായി തീരുന്നു. വൈകുണ്ഠമാണ് അവരുടെ ആവാസസ്ഥാനം. ദുഃഖങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടമായ സംസാരം അവരെ ബാധിക്കുന്നില്ല. 

രാജൻ! ഭഗവാൻ തൻറെ അഞ്ചാം വയസ്സിൽ ചെയ്ത ഈ ലീലകളെ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടത് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് അവൻറെ ആറാം വയസ്സിലായിരുന്നു. അങ്ങനെ അങ്ങ് ചോദിച്ചതിനുള്ള മറുപടി എന്നാൽ ആവുംവിധം ഞാൻ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ ചങ്ങാതികളുമായി ഒരുമിച്ച് ഭഗവാൻ ചെയ്ത ലീലാവിലാസവും, അഘാസുരവധവും, പച്ചപ്പുൽത്തകടിയിലിരുന്നുകൊണ്ട് അവർ വനഭോജനം ചെയ്തതും, ബ്രഹ്മാവിനാൽ ചെയ്യപ്പെട്ട ഭഗവദ് സ്തുതിയും ഒക്കെ കേൾക്കുകയും ചൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ സമസ്തപുരുഷാർത്ഥങ്ങളെയും പ്രാപിക്കുന്നു. 

ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചുകളിച്ചുകൊണ്ടും, അണകെട്ടികൊണ്ടും, വാനരന്മാരെപോലെ ചാടിമറിയുകയും മറ്റും ചെയ്തുകൊണ്ടും കുട്ടിക്കാലത്തിന് യോജിച്ച വിധത്തിലുള്ള ഓരോരോ ക്രീഢകളോടുകൂടി രാമകൃഷ്ണൻമാർ ഗോകുലത്തിൽ കൗമാരദശയെ പിന്നിട്ടു.

ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനാലാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<< >>>>>