ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അദ്ധ്യായം - 64
നൃഗമോക്ഷം
ഭഗവാന്റെ സ്പർശമേറ്റയുടനെ ആ ജീവി ഓന്തിന്റെ രൂപം വെടിഞ്ഞ് ദേവരൂപം പ്രാപിച്ചു. ഉരുക്കിയ സ്വർണ്ണം പോലെ നിറമുള്ള ശരീരവും മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും മാലകളുംകൊണ്ട് അവൻ അലംകൃതനായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും, ജനങ്ങളെ ബോധിപ്പിക്കാനായി ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു: “അല്ലയോ മഹാഭാഗ!, അങ്ങ് ആരാണ്? അങ്ങയുടെ ഈ ദിവ്യരൂപം കണ്ടിട്ട് അങ്ങ് ഒരു ഉന്നതനായ ദേവനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.” “ഏത് പൂർവ്വകർമ്മമാണ് അങ്ങയെ ഈ അവസ്ഥയിലെത്തിച്ചത്? അല്ലയോ സൽഗുണസമ്പന്നനായ ആത്മാവേ!, അങ്ങ് ഇത്തരമൊരു വിധി അർഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അങ്ങയെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ആകാംക്ഷയുണ്ട്. ഇത് ഉചിതമായ സമയവും സ്ഥലവുമാണെന്ന് അങ്ങ് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ ദയവായി ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞാലും.”
ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അനന്തരൂപനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി, സൂര്യതേജസ്സോടെ തിളങ്ങുന്ന കിരീടമണിഞ്ഞ ആ രാജാവ് മാധവനെ വണങ്ങി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
നൃഗരാജാവ് പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രനായ നൃഗൻ എന്ന രാജാവാണ്. ഭഗവാനേ!, ദാനശീലരായ മനുഷ്യരുടെ പട്ടികയിൽ അങ്ങ് ഒരുപക്ഷേ എന്റെ പേര് കേട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. പ്രഭോ!, അങ്ങേക്ക് അറിയാത്തതായി എന്താണുള്ളത്? കാലത്തിന് അതീതമായ ദർശനത്തോടെ അങ്ങ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും മനസ്സ് കാണുന്നു. എങ്കിലും അങ്ങയുടെ കൽപ്പന അനുസരിച്ച് ഞാൻ സംസാരിക്കാം.
ഭൂമിയിലെ മണൽത്തരികളോളം, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളോളം, അല്ലെങ്കിൽ മഴത്തുള്ളികളോളം പശുക്കളെ ഞാൻ ദാനമായി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. സൽസ്വഭാവമുള്ളവരും സുന്ദരികളും ഗുണവതികളും ഞാൻ ധാർമികമായി നേടിയെടുത്തിട്ടുള്ളതും സ്വർണ്ണം പൂശിയ കൊമ്പുകളും വെള്ളി പൊതിഞ്ഞ ഖുരങ്ങളും പട്ടുവസ്ത്രങ്ങളും മാലകളുംകൊണ്ട് അലംകൃതവുമായ കറവപ്പശുക്കളെയും അവയുടെ കുട്ടികളെയുമാണ് ഞാൻ ദാനമായി നൽകിയത്. എന്റെ ദാനം സ്വീകരിച്ച ബ്രാഹ്മണരെ ഉത്തമമായ ആഭരണങ്ങൾ നൽകി ഞാൻ ആദ്യം ആദരിച്ചു. ദരിദ്രകുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരും സൽസ്വഭാവികളും വിനയമുള്ളവരുമായ ആ ബ്രാഹ്മണർ സത്യസന്ധരും തപസ്വികളും വേദപണ്ഡിതരും ആചാരനിഷ്ഠയുള്ളവരുമായിരുന്നു. അവർക്ക് ഞാൻ പശുക്കൾ, ഭൂമി, സ്വർണ്ണം, വീടുകൾ എന്നിവയോടൊപ്പം കുതിരകൾ, ആനകൾ, എള്ള്, വെള്ളി, ശയ്യകൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, രത്നങ്ങൾ, ഗൃഹോപകരണങ്ങൾ, രഥങ്ങൾ എന്നിവയും നൽകി. കൂടാതെ ഞാൻ നിരവധി വൈദിക യാഗങ്ങളും ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ ഒരു ഉത്തമബ്രാഹ്മണന്റെ പശു വഴിതെറ്റി എന്റെ പശുക്കൂട്ടത്തിൽ വന്നുചേർന്നു. ഇതറിയാതെ ഞാൻ ആ പശുവിനെ മറ്റൊരു ബ്രാഹ്മണന് ദാനമായി നൽകി. ആ പശുവിനെ അദ്ദേഹം കൊണ്ടുപോകുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമ കണ്ടപ്പോൾ, “ഇത് എന്റേതാണ്!” എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അത് സമ്മാനമായി സ്വീകരിച്ച രണ്ടാമത്തെ ബ്രാഹ്മണൻ മറുപടി നൽകി, “അല്ല, ഇത് എന്റേതാണ്! നൃഗൻ ഇത് എനിക്ക് തന്നതാണ്.” തങ്ങളുടെ അവകാശത്തിനായി ആ രണ്ട് ബ്രാഹ്മണരും തർക്കിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തെത്തി. ഒരാൾ പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് ഈ പശുവിനെ എനിക്ക് തന്നതാണ്,” മറ്റേയാൾ പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് ഇത് എന്നിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചതാണ്.” ഇത് കേട്ട് ഞാൻ പരിഭ്രമിച്ചുപോയി. ധർമ്മസങ്കടത്തിലായ ഞാൻ ആ രണ്ട് ബ്രാഹ്മണരോടും വിനീതമായി അപേക്ഷിച്ചു: “ഈ ഒരു പശുവിന് പകരമായി ഞാൻ ഒരു ലക്ഷം ഉത്തമപശുക്കളെ നൽകാം. ദയവായി ഇതിനെ എനിക്ക് തിരികെ തരൂ. നിങ്ങളുടെ ദാസനായ എന്നോട് നിങ്ങൾ കരുണ കാണിക്കണം. ഞാൻ അറിയാതെ സംഭവിച്ചുപോയ തെറ്റാണിത്. എന്നെ ഈ നരകതുല്യമായ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കൂ.”
എന്നാൽ പശുവിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ഉടമ പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് ഈ പശുവിന് പകരമായി ഒന്നും വേണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ പോയി. മറ്റേ ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ പതിനായിരം പശുക്കളെ അധികം തന്നാലും എനിക്ക് വേണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹവും പോയി. ദേവാദിദേവാ!, പ്രപഞ്ചനാഥാ!, ഈ സാഹചര്യം മുതലെടുത്ത് യമരാജന്റെ ദൂതന്മാർ പിന്നീട് എന്നെ യമലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ച് യമരാജൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
യമരാജൻ പറഞ്ഞു: “പ്രിയ രാജാവേ!, അങ്ങയുടെ പാപഫലമാണോ അതോ പുണ്യഫലമാണോ ആദ്യം അനുഭവിക്കാൻ അങ്ങാഗ്രഹിക്കുന്നത്? അങ്ങ് ചെയ്ത ദാനധർമ്മങ്ങൾക്കും അതുവഴി അങ്ങേയ്ക്ക് ലഭിക്കേണ്ട സ്വർഗ്ഗീയ സുഖങ്ങൾക്കും അവസാനമില്ലെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു.”
ഞാൻ മറുപടി നൽകി, “പ്രഭോ!, ആദ്യം എന്റെ പാപഫലം ഞാൻ അനുഭവിക്കട്ടെ!.” ഉടനെ യമരാജൻ പറഞ്ഞു, “എങ്കിൽ വീഴുക!” ഭഗവാനേ!, ഞാൻ താഴേക്ക് പതിച്ചു, വീഴുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരു ഓന്തിന്റെ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഹേ കേശവാ!, അങ്ങയുടെ ദാസനെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണരോട് ഭക്തിയുള്ളവനും ദാനശീലനുമായിരുന്നു. അങ്ങയെ കാണാൻ ഞാൻ എന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ ഇത്രകാലമായിട്ടും എനിക്ക് എന്റെ പഴയ ജീവിതം മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാനേ!, യോഗീശ്വരന്മാർക്ക് പോലും വേദങ്ങളുടെ ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയിലൂടെ മാത്രം ഹൃദയത്തിൽ ദർശിക്കാൻ കഴിയുന്ന പരമാത്മാവായ അങ്ങയെ എനിക്ക് എങ്ങനെ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയുന്നു? ഭൗതിക ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾകൊണ്ട് ബുദ്ധി മരവിച്ച എനിക്ക് അങ്ങയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് അത്ഭുതമാണ്. ലൗകികബന്ധങ്ങൾ അവസാനിച്ചവർക്ക് മാത്രമേ അങ്ങയെ ദർശിക്കാനാകൂ. ഹേ ദേവദേവാ!, ജഗന്നാഥാ!, ഗോവിന്ദാ!, പുരുഷോത്തമാ!, നാരായണാ!, ഹൃഷീകേശാ!, പുണ്യശ്ലോകാ!, അച്യുതാ!, അവ്യയാ! ഹേ കൃഷ്ണാ!, ദേവലോകത്തേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് അനുവാദം നൽകിയാലും. പ്രഭോ!, ഞാൻ എവിടെ ജീവിച്ചാലും എന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കട്ടെ!. വസുദേവപുത്രനായ കൃഷ്ണാ!, അങ്ങേക്ക് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങ് സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഉറവിടവും പരമസത്യവും അനന്തമായ ശക്തിയുടെ ഉടമയുമാണ്.
ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞതിനുശേഷം നൃഗമഹാരാജാവ് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുകയും തന്റെ കിരീടം ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ സ്പർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. യാത്രയാകാൻ അനുവാദം ലഭിച്ച നൃഗരാജാവ് എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ ഒരു ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി.
തുടർന്ന്, ബ്രാഹ്മണരോട് പ്രത്യേക ഭക്തിയുള്ളവനും ധർമ്മസ്വരൂപനുമായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൂടെയുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുകയും രാജാക്കന്മാർക്ക് പൊതുവായി ഉപദേശം നൽകുകയും ചെയ്തു.
ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അഗ്നിയേക്കാൾ ശക്തനായ ഒരാൾ അല്പം മാത്രം അനുഭവിച്ചാൽ പോലും അത് ദഹിക്കാത്തതാണ്! അങ്ങനെയെങ്കിൽ തങ്ങൾ നാഥന്മാരാണെന്ന് അഹങ്കരിച്ച് അത് അനുഭവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ!. ഹാലാഹലത്തെ ഞാൻ യഥാർത്ഥ വിഷമായി കരുതുന്നില്ല, കാരണം അതിന് പ്രതിവിധിയുണ്ട്. എന്നാൽ മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് യഥാർത്ഥ വിഷമാണ്, കാരണം ഈ ലോകത്ത് അതിന് പ്രതിവിധിയില്ല. വിഷം കഴിക്കുന്നവനെ മാത്രമേ അത് കൊല്ലുകയുള്ളൂ, സാധാരണ തീ വെള്ളം കൊണ്ട് കെടുത്താം. എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണസ്വത്താകുന്ന വിറകിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന തീ മോഷ്ടാവിന്റെ മുഴുവൻ കുടുംബത്തെയും വേരോടെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ഒരാൾ അനുവാദം കൂടാതെ ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അനുഭവിച്ചാൽ അത് അവന്റെ മൂന്ന് തലമുറയെ നശിപ്പിക്കും. എന്നാൽ അത് ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ അധികാരം ഉപയോഗിച്ചോ ആണ് കൈക്കലാക്കുന്നതെങ്കിൽ പത്ത് മുൻതലമുറയും പത്ത് പിൻതലമുറയും നശിപ്പിക്കപ്പെടും.
രാജകീയ ഐശ്വര്യങ്ങളിൽ അന്ധരായ രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ പതനം മുൻകൂട്ടി കാണുന്നില്ല. ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അനുഭവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ നരകത്തിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹമാണ്. ദരിദ്രരായ ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്വത്ത് തട്ടിയെടുക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണീർ എത്ര മണൽത്തരികളിൽ പതിക്കുന്നുവോ അത്രയും വർഷം ആ രാജാക്കന്മാരും കുടുംബവും കുമ്പിപാകം എന്ന നരകത്തിൽ ദണ്ഡിക്കപ്പെടും. സ്വയം നൽകിയതായാലും മറ്റൊരാൾ നൽകിയതായാലും, ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ അറുപതിനായിരം വർഷം വിസർജ്യത്തിലെ പുഴുവായി ജന്മമെടുക്കും. ബ്രാഹ്മണരുടെ സമ്പത്ത് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അൽപ്പായുസ്സുകളായി മാറുകയും പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അവർക്ക് രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയും മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന പാമ്പുകളായി ജനിക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്റെ അനുയായികളേ!, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ തെറ്റ് ചെയ്താൽ പോലും അവനോട് കഠിനമായി പെരുമാറരുത്. അവൻ നിങ്ങളെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിച്ചാലും ശപിച്ചാലും എപ്പോഴും അവനെ വണങ്ങുക. ഞാൻ എങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണരെ വണങ്ങുന്നുവോ, അതുപോലെ നിങ്ങളും അവരെ വണങ്ങണം. ഇതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെ ഞാൻ ശിക്ഷിക്കും. അറിയാതെയാണെങ്കിൽ പോലും, ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് അപഹരിക്കുന്നത് നൃഗരാജാവിനെപ്പോലെ ആ വ്യക്തിയുടെ പതനത്തിന് കാരണമാകും.
രാജാവേ!, ദ്വാരകാവാസികളെ ഇപ്രകാരം ഉപദേശിച്ച ശേഷം സകല ലോകങ്ങളെയും പവിത്രമാക്കുന്ന ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ തന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ശ്രീമദ്ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അറുപതിനാലാമദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.
ഓം തത് സത്
<<<<<>>>>>
