10:51 കാലയവനവധവും മുചുകുന്ദസ്തുതിയും

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 51

കാലയവനവധവും മുചുകുന്ദസ്തുതിയും

ശുുകദേവൻ പറഞ്ഞു: മഹാനായ പരീക്ഷിത്തേ!, ഉദിച്ചുയരുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ മഥുരയിൽനിന്നും പുറത്തുവരുന്ന ഭഗവാനെ കാാലയവനൻ കണ്ടു. ശ്യാമവർണ്ണവും പീതാംബരവും ധരിച്ച ഭഗവാൻ അതീവസുന്ദരനായിരുന്നു. അവിടുത്തെ വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നവും കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭരത്നവും ശോഭിച്ചിരുന്നു. നീണ്ട നാല് കൈകളുള്ള ഭഗവാന്റെ മുഖം താമരപ്പൂവുപോലെ പ്രസന്നമായിരുന്നു. താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, തിളങ്ങുന്ന കവിൾത്തടങ്ങളും, മനോഹരമായ ചിരിയും, സ്രാവിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള കുണ്ഡലങ്ങളും ആ പരാമപുരുഷന്റെ സുന്ദര്യത്തിന് മാറ്റ് കൂട്ടി. നാരദമുനി പറഞ്ഞ ലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം ഒത്തിണങ്ങിയ തന്തിരുവടി വാസുദേവൻ തന്നെയാണെന്ന് ആ യവനൻ ഉറപ്പിച്ചു. ആയുധമില്ലാതെ കാൽനടയായി പോകുന്ന ഭഗവാനെ ആയുധമില്ലാതെതന്നെ നേരിടാനുറച്ച് അവൻ പിന്നാലെ ഓടി. യോഗീശ്വരന്മാർക്കുപോലും അപ്രാപ്യനായ ഭഗവാൻ അവനെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ മുന്നിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിടികൊടുക്കാതെ ഭഗവാൻ ഹരി അവനെ ഒരു പർവ്വത ഗുഹയിലേക്ക് നയിച്ചു. തന്നെ പിടിക്കാൻ കഴിയാത്തതിൽ ദേഷ്യം വന്ന യവനൻ ഭഗവാനെ നിന്ദിച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയാത്തതിനാൽ അവന് ഭഗവാനെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ ഭഗവാൻ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു. പിന്നാലെ ചെന്ന കാാലയവനൻ അവിടെ ഒരാൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.

"ഇത്രയും ദൂരം എന്നെ ഓടിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു സാധുവിനെപ്പോലെ ഉറങ്ങുകയാണോ?" എന്ന് കരുതി വിഡ്ഢിയായ അവൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ ആളെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചവിട്ടി. ദീർഘനിദ്രയിലായിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. ഭയങ്കരമായ ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ നോട്ടം ഏറ്റ മാത്രയിൽ കാാലയവനൻ അഗ്നിക്കിരയായി ഭസ്മമായിത്തീർന്നു.

---

മുചുകുന്ദന്റെ ചരിത്രം

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ് ചോദിച്ചു: അല്ലയോ മഹർഷേ!, "ബ്രഹ്മണ്യനായ ആ പുരുഷൻ ആരായിരുന്നു? അദ്ദേഹം ഏത് വംശജനാണ്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഗുഹയിൽ ഉറങ്ങിയത്?"

ശുുകദേവൻ മറുപടി നൽകി: അദ്ദേഹം ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ മാന്ധാതാവിന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ച മുചുകുന്ദൻ ആയിരുന്നു. ദേവന്മാരെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി അദ്ദേഹം വളരെക്കാലം അസുരന്മാരോട് യുദ്ധം ചെയ്തു. പിന്നീട് ദേവന്മാരുടെ സേനാപതിയായി കാർത്തികേയൻ വന്നപ്പോൾ, ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാർ മുചുകുന്ദനോട് വിശ്രമിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ദേവന്മാർ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "രാജാവേ!, മനുഷ്യലോകത്തെ നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ല. കാലപ്രവാഹത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളും പ്രജകളുമെല്ലാം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. സർവ്വശക്തനായ കാലം ഭഗവാന്റെതന്നെ രൂപമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് മോക്ഷമൊഴികെ എന്ത് വരവും ഞങ്ങൾ നൽകാം, കാരണം, മോക്ഷം നൽകാൻ വിഷ്ണുഭഗവാന് മാത്രമേ കഴിയൂ."

മുചുകുന്ദൻ വിശ്രമം വരമായി ചോദിച്ചു. ഗുഹയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന തന്നെ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചുണർത്തിയാൽ അവർ ഭസ്മമായിപ്പോകട്ടെ എന്ന വരവും അദ്ദേഹം നേടിയിരുന്നു. തുടർന്നാണ് ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തനായ മുചുകുന്ദന് ദർശനം നൽകിയത്.

---

മുചുകുന്ദ സ്തുതി

ഭഗവാന്റെ ദിവ്യരൂപം കണ്ട മുചുകുന്ദൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ശ്യാമവർണ്ണവും നാല് കൈകളും കൗസ്തുഭവും ധരിച്ച ആ തേജസ്വി ആരാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു. ഭഗവാൻ, താൻ വസുദേവപുത്രനായ വാസുദേവനാണെന്നും അധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ അവതരിച്ചതാണെന്നും വെളിപ്പെടുത്തി. ഭഗവാനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ മുചുകുന്ദൻ ഇപ്രകാരം സ്തുതിച്ചു: "ഭഗവാനേ!, ഈ ലോകത്തുള്ളവർ അങ്ങയുടെ മായയിൽപ്പെട്ട് കുടുംബജീവിതത്തിലെ ദുഃഖങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അമൂല്യമായ ഈ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും അങ്ങയെ ആരാധിക്കാത്തവൻ ഇരുട്ടിൽവീണ മൃഗത്തെപ്പോലെയാണ്. ഞാനും ഇത്രകാലം രാജഭരണത്തിന്റെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും പുറകെ പോയി സമയം കളഞ്ഞു. മൺപാത്രമോ മതിൽക്കെട്ടോ പോലെ നശ്വരമായ ഈ ശരീരമാണ് 'ഞാൻ' എന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു." "അച്യുതാ!, അങ്ങയുടെ ഭക്തന്മാരുടെ സംഗമം ലഭിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരാൾക്ക് അങ്ങയോടുള്ള ഭക്തി ഉണരുന്നത്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ രാജ്യാധികാരത്തിൽ താല്പര്യമില്ല. അങ്ങയുടെ പാദസേവനമല്ലാതെ മറ്റൊരു വരവും എനിക്ക് വേണ്ട. മോക്ഷദാതാവായ അങ്ങയെ ആരാധിച്ചിട്ട് വീണ്ടും സംസാരബന്ധനത്തിൽ പെടുത്തുന്ന വരങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക?"

---

ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ!, നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധമാണ്. ഞാൻ വരങ്ങൾ നൽകി പ്രലോഭിപ്പിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾ ഭൗതികമായ ഒന്നും ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എന്റെ ഏകാന്തഭക്തന്മാരുടെ ബുദ്ധി ഒരിക്കലും വഴിതെറ്റുകയില്ല. ഇനി നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച് സഞ്ചരിക്കുക." "ക്ഷത്രിയ ധർമ്മം പാലിക്കുന്നതിനിടയിൽ വേട്ടയാടിയും മറ്റും നിങ്ങൾ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ തപസ്സിലൂടെ ഇല്ലാതാകും. അടുത്ത ജന്മത്തിൽ നിങ്ങൾ ഉത്തമനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ച് എന്നിൽ വന്നുചേരും."

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പത്തിയൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:50 കൃഷ്ണൻ ദ്വാരക നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 50

കൃഷ്ണൻ ദ്വാരക നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ഭരതവംശജനായ രാജാവേ!, കംസൻ വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിമാരായ അസ്തിയും പ്രാപ്തിയും അതീവ ദുഃഖിതരായി തങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. വിധവകളായിത്തീർന്ന തങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ആ ദുഃഖിതരായ രാജ്ഞിമാർ പിതാവായ മഗധരാജാവ് ജരാസന്ധനോട് വിവരിച്ചു. ഈ ദുഃവാർത്ത കേട്ട ജരാസന്ധൻ ദുഃഖത്താലും കോപത്താലും നിറഞ്ഞു. യാദവരെ ഭൂമിയിൽനിന്ന് തുടച്ചുനീക്കാൻ അദ്ദേഹം സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചു. ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി പടയുമായി അദ്ദേഹം യാദവതലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും വളഞ്ഞു. ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദികാരണമാണെങ്കിലും ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ ലീലകൾ ആടി. ജരാസന്ധന്റെ സൈന്യം കടൽ കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്നതുപോലെ നഗരത്തെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, അത് തന്റെ പ്രജകളിൽ ഭയമുണ്ടാക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ അവതാരലക്ഷ്യത്തിനും സമയത്തിനും അനുയോജ്യമായ പ്രതികരണം എന്തായിരിക്കണമെന്ന് ഭഗവാൻ ചിന്തിച്ചു. 

ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു: മഗധരാജാവ് പലയിടങ്ങളിൽനിന്നായി ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കാലാൾപ്പടയും, കുതിരകളും, രഥങ്ങളും, ആനകളും അടങ്ങുന്ന ഈ സൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും. കാരണം ഇത് ഭൂമിക്ക് വലിയൊരു ഭാരമാണ്. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെ ഇപ്പോൾ കൊല്ലേണ്ടതില്ല, കാരണം ഭാവിയിൽ അവന് വീണ്ടുംവീണ്ടും മറ്റ് സൈന്യങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം ലഘൂകരിക്കുക, പുണ്യവാന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുക, ദുഷ്ടന്മാരെ നിഗ്രഹിക്കുക എന്നിവയാണ് എന്റെ ഈ അവതാരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. കാലക്രമേണ അധർമ്മം വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനായി ഞാൻ മറ്റു ശരീരങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഗോവിന്ദൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തുനിന്ന് സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് രഥങ്ങൾ ഇറങ്ങിവന്നു. അവ സാരഥികളോടും എല്ലാ യുദ്ധോപകരണങ്ങളോടും കൂടിയവയായിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ നിത്യമായ ദിവ്യ ആയുധങ്ങളും സ്വയം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണമൂർത്തിയായ ബലരാമനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യേഷ്ഠാ!, അങ്ങയെ ആശ്രയിച്ചുകഴിയുന്ന യാദവർ നേരിടുന്ന ഈ അപകടം നോക്കൂ!. അങ്ങയുടെ സ്വന്തം രഥവും ആയുധങ്ങളും ഇതാ അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഭക്തരുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാനാണ് നാം ജന്മമെടുത്തത്. അതുകൊണ്ട് ഭൂമിക്ക് ഭാരമായ ഈ ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളെ ദയവായി അങ്ങ് നശിപ്പിച്ചാലും.

ഭഗവാൻ തന്റെ സഹോദരനെ ക്ഷണിച്ചതിനുശേഷം, കവചം ധരിച്ചും തിളങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങൾ ഏന്തിയും അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക് രഥം ഓടിച്ചു. വളരെ ചെറിയൊരു സൈന്യം മാത്രമേ അവരെ അനുഗമിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ദാരുകൻ രഥം തെളിക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിന് പുറത്തെത്തിയ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പാഞ്ചജന്യം മുഴക്കി. അതുകേട്ട ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ വിറച്ചു. ജരാസന്ധൻ അവരെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: ഹേ കൃഷ്ണാ!, മനുഷ്യരിൽ അധമനായവനേ! വെറുമൊരു ബാലനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് എനിക്ക് നാണക്കേടായതിനാൽ നിന്നോട് പോരാടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഭീരുവേ!, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ കൊന്നവനേ!, ഇവിടെനിന്ന് പോകൂ! ഞാൻ നിന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. രാമാ!, നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യൂ!. എന്റെ അമ്പുകളേറ്റ് ശരീരം തകർന്ന് സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ വധിക്കുകയോ ചെയ്യാം.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ജരാസന്ധൻ!, യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വെറുതെ വീമ്പിളക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പ്രവൃത്തിയിലൂടെ പൗരുഷം കാണിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെയോ പരിഭ്രാന്തനായവന്റെയോ വാക്കുകളെ ഞങ്ങൾ ഗൗരവമായി കാണുന്നില്ല. 

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, കാറ്റ് സൂര്യനെ മേഘങ്ങളാൽ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും അഗ്നിയെ പൊടിപടലങ്ങളാൽ മൂടുന്നതുപോലെയും, ജരാസന്ധൻ തന്റെ കൂറ്റൻ സൈന്യവുമായി മധുവംശജരായ ആ രണ്ടുപേരെയും അവരുടെ സൈനികരെയും രഥങ്ങളെയും വളഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ ഗോപുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും മാളികകളിലും നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് ഗരുഡധ്വജവും പനയുടെ അടയാളവുമുള്ള ആ രഥങ്ങൾ കാണാതായപ്പോൾ അവർ ദുഃഖിതരായി ബോധരഹിതരായി വീണു. ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ കഠിനമായ ശരവർഷത്താൽ തന്റെ സൈന്യം പീഡിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരി ദേവാസുരന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന തന്റെ ശാർങ്‌ഗമെന്ന വില്ല് കുലച്ചു. ഭഗവാൻ തന്റെ ആവനാഴിയിൽനിന്ന് അമ്പുകളെടുത്ത് വില്ലിൽ തൊടുത്തു തൊടുത്തുവിട്ടു. മൂർച്ചയുള്ള ആ അമ്പുകൾ ശത്രുക്കളുടെ രഥങ്ങളെയും ആനകളെയും കുതിരകളെയും കാലാൾപ്പടയെയും തകർത്തു. അമ്പുകൾ തൊടുക്കുന്ന ഭഗവാനെ കണ്ടാൽ കത്തുന്ന തീവലയം പോലെ തോന്നിയിരുന്നു. നെറ്റിത്തടം പിളർന്ന് ആനകൾ നിലംപതിച്ചു, കഴുത്തറുക്കപ്പെട്ട് കുതിരകൾ വീണു, രഥങ്ങൾ തകർന്നു, സൈനികർ കൈകാലുകളും തോളുകളും വേർപെട്ട് മരിച്ചുവീണു. യുദ്ധക്കളത്തിൽ മനുഷ്യരുടെയും ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും അവയവങ്ങളിൽനിന്ന് നൂറുകണക്കിന് രക്തനദികൾ ഒഴുകി. ആ നദികളിൽ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട കൈകൾ പാമ്പുകളെപ്പോലെയും, മനുഷ്യത്തലകൾ ആമകളെപ്പോലെയും, ചരിഞ്ഞ ആനകൾ ദ്വീപുകളെപ്പോലെയും തോന്നിപ്പിച്ചു. വില്ലുകൾ തിരമാലകളായും ആയുധങ്ങൾ കാടുകളായും രക്തപ്പുഴയിൽ ഒഴുകി. മുപ്പാരുകളെയും സൃഷ്ടിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, അനന്തഗുണങ്ങളുള്ള ആ ഭഗവാന് ഒരു ശത്രുപക്ഷത്തെ കീഴടക്കുക എന്നത് ഒട്ടും അത്ഭുതകരമായ കാര്യമല്ല. എങ്കിലും ഭഗവാൻ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ മഹർഷിമാർ ആ ലീലകളെ വാഴ്ത്തുന്നു.

രഥം നഷ്ടപ്പെട്ട്, സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ച ജരാസന്ധൻ ശ്വാസം മാത്രമായി അവിടെ അവശേഷിച്ചു. ആ സമയത്ത് ബലരാമൻ ഒരു സിംഹം മറ്റൊന്നിനെ എന്നപോലെ ആ ശക്തനായ പോരാളിയെ പിടികൂടി. വരുണപാശത്താലും സാധാരണ കയറുകളാലും ബലരാമൻ ജരാസന്ധനെ ബന്ധിച്ചു. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെക്കൊണ്ട് ഇനിയും ചില കാര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ ബലരാമനെ തടഞ്ഞു. ലോകനാഥന്മാരാൽ മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട ജരാസന്ധൻ ലജ്ജിതനായി തപസ്സുചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ വഴിമധ്യേ ചില രാജാക്കന്മാർ ലൗകികവും ആത്മീയവുമായ ന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു. "യാദവരോടേറ്റ പരാജയം നിങ്ങളുടെ മുൻകർമ്മഫലം മാത്രമാണ്" എന്ന് അവർ അദ്ദേഹത്തെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ചവനായി, ഭഗവാനാൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടവനായി ബൃഹദ്രഥപുത്രനായ ജരാസന്ധൻ ദുഃഖത്തോടെ മഗധയിലേക്ക് മടങ്ങി. 

തന്റെ സൈന്യത്തിന് ഒരു പോറലുമേൽക്കാതെ ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ ശത്രുസൈന്യമാകുന്ന സമുദ്രത്തെ കടന്നു. ആകാശത്തുനിന്ന് ദേവന്മാർ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ആകുലതകളൊഴിഞ്ഞ മഥുരയിലെ ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാനെ സ്വീകരിക്കാൻ എത്തി. വന്ദിമാഗധന്മാർ വിജയഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു. ഭഗവാൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ശംഖുകളും നഗാരകളും മുഴങ്ങി. വീണകളും വേണുവും മൃദംഗങ്ങളും ഒത്തുചേർന്ന് സംഗീതം പൊഴിച്ചു. നഗരവീഥികൾ ശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടു, എല്ലായിടത്തും കൊടിതോരണങ്ങൾ തൂക്കി. വേദമന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളാൽ നഗരം മുഖരിതമായി. നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സ്നേഹത്തോടെ ഭഗവാനെ നോക്കി പുഷ്പമാലകളും തൈരും മലരും പുത്തൻ മുളകളും വർഷിച്ചു. യുദ്ധക്കളത്തിൽനിന്ന് ലഭിച്ച മരിച്ച വീരന്മാരുടെ ആഭരണങ്ങളും സമ്പത്തും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ യാദവ രാജാവായ ഉഗ്രസേനന് സമർപ്പിച്ചു. 

ഇതേ രീതിയിൽ പതിനേഴ് തവണ മഗധരാജാവ് പരാജയപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടും ഓരോ തവണയും അദ്ദേഹം അക്ഷൗഹിണി പടയുമായി കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന യാദവർക്കെതിരെ യുദ്ധത്തിന് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയാൽ വൃഷ്ണിവംശജർ ജരാസന്ധന്റെ സൈന്യത്തെ ഓരോ തവണയും നശിപ്പിച്ചു. സൈന്യം നശിക്കുമ്പോൾ ശത്രുക്കളാൽ വിട്ടയയ്ക്കപ്പെട്ട് രാജാവ് വീണ്ടും മടങ്ങിപ്പോകും.

അങ്ങനെ, പതിനെട്ടാംയുദ്ധത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, നാരദരാൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ട കാലയവനൻ എന്ന ഒരു മ്ലേച്ഛൻ യുദ്ധക്കളത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. മൂന്ന് കോടി മ്ലേച്ഛസൈനികരുമായി വന്ന കാലയവനൻ മഥുരയെ വളഞ്ഞു. തനിക്ക് തുല്യനായ ഒരു എതിരാളിയെ ഇതുവരെ കണ്ടെത്താത്ത അയാൾ, വൃഷ്ണി വംശജർ തനിക്ക് തുല്യരാണെന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞാണ് വന്നത്. കാലയവനനെ കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണനോട് പറഞ്ഞു: "യാദവർക്ക് ഇപ്പോൾ രണ്ടു വശത്തുനിന്നും അപകടം ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു." "ഈ യവനൻ നമ്മളെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധൻ ഇന്നും നാളെയുമായി എത്തും." "നമ്മൾ കാലയവനനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ ജരാസന്ധൻ എത്തിയാൽ, അവൻ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ വധിക്കുകയോ മഗധയിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോവുകയോ ചെയ്തേക്കാം." "അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യർക്ക് തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കോട്ട നമ്മൾ ഉടൻ നിർമ്മിക്കണം. കുടുംബാംഗങ്ങളെ അവിടെ സുരക്ഷിതരാക്കിയശേഷം നമുക്ക് ഈ മ്ലേച്ഛനെ വധിക്കാം."

ബലരാമനുമായി ചർച്ച ചെയ്തശേഷം ഭഗവാൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പന്ത്രണ്ട് യോജന വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഒരു കോട്ട നിർമ്മിച്ചു. അതിനുള്ളിൽ അത്ഭുതകരമായ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള ഒരു നഗരവും പണിതു. വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ എല്ലാ വാസ്തുവിദ്യാനൈപുണ്യവും ആ നഗരത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. വിശാലമായ പാതകൾ, സ്വർണ്ണ ഗോപുരങ്ങൾ, സ്ഫടിക മാളികകൾ, സ്വർണ്ണ മേൽക്കൂരയുള്ള വീടുകൾ എന്നിവയാൽ അത് മനോഹരമായിരുന്നു. വെള്ളിയിലും പിത്തളയിലും തീർത്ത വായുശാലകളും കുതിരലായങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിൽപ്പെട്ട ജനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ നഗരം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളാൽ അതീവ സുന്ദരമായി. ദേവേന്ദ്രൻ സുധർമ്മ എന്ന സഭാമണ്ഡപവും പാരിജാതവൃക്ഷവും കൃഷ്ണനായി കൊണ്ടുവന്നു. വരുണൻ മനോവേഗമുള്ള കുതിരകളെയും, കുബേരൻ തന്റെ നിധികളെയും സമർപ്പിച്ചു. എല്ലാ ലോകപാലകരും തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യങ്ങൾ ഭഗവാന് കാഴ്ചവെച്ചു. തന്റെ യോഗമായാ ശക്തിയാൽ പ്രജകളെയെല്ലാം പുതിയ നഗരത്തിലേക്ക് മാറ്റിയ ശേഷം ഭഗവാൻ മഥുരയിൽ കാവൽ നിന്ന ബലരാമനോട് സംസാരിച്ചു. തുടർന്ന് ആയുധങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വനമാലമാത്രം ധരിച്ച് ഭഗവാൻ മഥുരയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:49 അക്രൂരന്റെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്കുള്ള യാത്ര

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം 49

അക്രൂരന്റെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്കുള്ള യാത്ര

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജൻ!, ഭഗവാന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അക്രൂരൻ പൗരവരാജാക്കന്മാരുടെ മഹിമയാൽ പ്രശസ്തമായ ഹസ്തിനപുര നഗരത്തിലെത്തി. അവിടെ അദ്ദേഹം ധൃതരാഷ്ട്രർ, ഭീഷ്മർ, വിദുരർ, കുന്തി എന്നിവരെയും ബാഹ്ലികനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ സോമദത്തനെയും കണ്ടു. കൂടാതെ ദ്രോണാചാര്യർ, കൃപാചാര്യർ, കർണ്ണൻ, ദുര്യോധനൻ, അശ്വത്ഥാമാവ്, പാണ്ഡവർ, മറ്റ് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവരെയും അദ്ദേഹം സന്ദർശിച്ചു. ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ തന്റെ എല്ലാ ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഉചിതമായി അഭിവാദ്യം ചെയ്തതിനുശേഷം, അവർ അദ്ദേഹത്തോട് തങ്ങളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. അക്രൂരൻ തിരിച്ചും അവരുടെ ക്ഷേമാന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തി. ദുഷ്ടന്മാരായ ഉപദേശകർക്ക് വഴങ്ങുന്നവനും, ദുർബുദ്ധികളായ പുത്രന്മാരുള്ളവനുമായ ആ ദുർബലമനസ്കനായ രാജാവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനായി അക്രൂരൻ മാസങ്ങളോളം ഹസ്തിനപുരത്ത് താമസിച്ചു.

കുന്തിയും വിദുരരും ചേർന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുടെ ദുഷ്ടലാക്കുകളെക്കുറിച്ച് അക്രൂരനോട് വിശദമായി വിവരിച്ചു. പാണ്ഡവരുടെ പ്രഭാവം, യുദ്ധനൈപുണ്യം, ശാരീരികബലം, വീര്യം, വിനയം എന്നിവയും പ്രജകൾക്ക് അവരോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹവും സഹിക്കാൻ ദുര്യോധനാദികൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ പാണ്ഡവർക്ക് വിഷം നൽകാൻ ശ്രമിച്ചതും മറ്റ് ഗൂഢാലോചനകൾ നടത്തിയതും ഒക്കെ കുന്തിയും വിദുരരും ചേർന്ന് അക്രൂരനെ അറിയിച്ചു. തന്റെ സഹോദരനായ അക്രൂരന്റെ സന്ദർശനം പ്രയോജനപ്പെടുത്തി കുന്തിദേവി അദ്ദേഹത്തെ രഹസ്യമായി സമീപിച്ചു. തന്റെ ജന്മനാടിനെ ഓർത്ത് കണ്ണുനീരോടെ അവർ സംസാരിച്ചു. 

കുന്തിദേവി പറഞ്ഞു: ഹേ സൽഗുണസമ്പന്നനായ അക്രൂരാ!, എന്റെ മാതാപിതാക്കളും സഹോദരങ്ങളും സഹോദരിമാരും മരുമക്കളും കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളും എന്റെ ബാല്യകാല സഖികളും ഒക്കെ ഇന്നും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഭക്തരുടെ കാരുണ്യസങ്കേതവും പുരുഷോത്തമനുമായ എന്റെ അനന്തരവൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ അമ്മായിയുടെ പുത്രന്മാരെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? താമരക്കണ്ണനായ ബലരാമൻ അവരെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഇടയിൽപ്പെട്ട പേടമാനിനെപ്പോലെ ശത്രുക്കൾക്കിടയിൽ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അനാഥരായ എന്റെ പുത്രന്മാരെയും എന്നെയും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ വരുമോ?

കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ! മഹായോഗേശ്വരാ! പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രക്ഷകാ! ഗോവിന്ദാ! അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിച്ച എന്നെ രക്ഷിക്കൂ. ഞാനും എന്റെ പുത്രന്മാരും കഷ്ടതകളിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. മരണത്തെയും പുനർജന്മത്തെയും ഭയപ്പെടുന്നവർക്ക്, പരമപുരുഷനായ അങ്ങയുടെ മോക്ഷദായകമായ പാദാരവിന്ദങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊരു അഭയം ഞാൻ കാണുന്നില്ല. പരമപരിശുദ്ധനും സത്യസ്വരൂപനും പരമാത്മാവും ഭക്തിയുടെ നാഥനും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറവിടവുമായ അങ്ങയെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. കൃഷ്ണാ!, ഞാൻ അങ്ങയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ!, ഇപ്രകാരം തന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളെയും പ്രപഞ്ചനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ വന്ദ്യമാതാവായ കുന്തിദേവി ദുഃഖത്താൽ കരയാൻ തുടങ്ങി. കുന്തിയുടെ സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ പങ്കുചേർന്ന അക്രൂരനും വിദ്വാനായ വിദുരരും ചേർന്ന്, പാണ്ഡവരുടെ അസാധാരണമായ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് തന്റെ പുത്രന്മാരോടുള്ള അമിതമായ വാത്സല്യം പാണ്ഡവരോട് നീതികേട് കാണിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അക്രൂരൻ രാജാവിനെ സമീപിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും സൗഹൃദപൂർവ്വം നൽകിയ സന്ദേശം അറിയിച്ചു.

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: വിചിത്രവീര്യന്റെ പുത്രനും കുരുവംശത്തിന്റെ മഹിമ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനുമായ ഹേ രാജാവേ!, അങ്ങയുടെ സഹോദരൻ പാണ്ഡു അന്തരിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് അങ്ങ് ഇപ്പോൾ സിംഹാസനസ്ഥനായിരിക്കുന്നു. ധർമ്മനിഷ്ഠയോടെ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചും, പ്രജകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചും, എല്ലാ ബന്ധുക്കളോടും തുല്യമായി പെരുമാറിയും അങ്ങ് തീർച്ചയായും കീർത്തി നേടും. എന്നാൽ മറിച്ചാണ് അങ്ങ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെങ്കിൽ, ഈ ലോകം അങ്ങയെ നിന്ദിക്കുകയും പരലോകത്ത് അങ്ങ് നരകത്തിൽ പതിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാരോടും സ്വന്തം പുത്രന്മാരോടും തുല്യഭാവത്തോടെ പെരുമാറിയാലും. ഹേ രാജാവേ!, ഈ ലോകത്ത് ആർക്കും ആരോടും ശാശ്വതമായ ബന്ധമില്ല. സ്വന്തം ശരീരത്തോടൊപ്പം പോലും നമുക്ക് എന്നും കഴിയാനാവില്ല, പിന്നെങ്ങനെ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ട്? ഓരോ ജീവിയും തനിച്ചാണ് ജനിക്കുന്നതും മരിക്കുന്നതും. അവനവൻ ചെയ്യുന്ന പുണ്യപാപങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നതും ഒറ്റയ്ക്കാണ്. മൂഢനായ ഒരു മനുഷ്യൻ പാപത്തിലൂടെ സമ്പാദിക്കുന്ന ധനം, അവന്റെ ആശ്രിതർ എന്ന വ്യാജേന അന്യർ കവർന്നെടുക്കുന്നു; മത്സ്യക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അത് ജീവിക്കുന്ന വെള്ളം കുടിച്ചു തീർക്കുന്നത് പോലെയാണത്. തന്റെ ജീവിതവും സമ്പത്തും മക്കളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം എന്റേതാണെന്ന് കരുതി ഒരു മൂഢൻ അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ പാപം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവസാനം ഇവയെല്ലാം അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു. ബന്ധുക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടും, ജീവിതലക്ഷ്യം അറിയാതെയും, കടമകൾ മറന്നും ലക്ഷ്യം നേടാനാകാതെയും ആ മൂഢാത്മാവ് തന്റെ പാപഫലങ്ങളുമായി നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അതുകൊണ്ട് രാജാവേ!, ഈ ലോകത്തെ ഒരു സ്വപ്നമായോ മായയായോ കണ്ട് ബുദ്ധിശക്തിയോടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ശാന്തിയും സമചിത്തതയും കൈവരിക്കൂ.

ധൃതരാഷ്ട്രർ പറഞ്ഞു: ദാനപതിയായ അല്ലയോ അക്രൂരാ!, അങ്ങയുടെ ശുഭകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ട് എനിക്ക് മതിയാകുന്നില്ല. ദേവാമൃതം ലഭിച്ച ഒരു മർത്യനെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ. എങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ട അക്രൂരാ!, എന്റെ പുത്രവാത്സല്യം കാരണം ചഞ്ചലമായ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾക്ക് സ്ഥിരമായി നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. മിന്നൽപ്പിണരിന് മേഘത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയാണിത്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ യദുവംശത്തിൽ അവതരിച്ച ആ പരമപുരുഷന്റെ ആജ്ഞകളെ ആർക്കാണ് ലംഘിക്കാൻ കഴിയുക? തന്റെ അചിന്ത്യമായ മായാശക്തിയാൽ ഈ പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കുകയും, ഗുണങ്ങളെ വിഭജിച്ച് ഇതിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ പരമപുരുഷനെ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. ആരുടെ ലീലകളാണോ മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളത്, ആ ഭഗവാനിൽ നിന്നാണ് ജനനമരണചക്രവും അതിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷവും ഉണ്ടാകുന്നത്.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കിയ അക്രൂരൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും യാത്ര ചോദിച്ച് യാദവതലസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി. ധൃതരാഷ്ട്രർ പാണ്ഡവരോട് എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നത് എന്ന് അക്രൂരൻ ബലരാമനെയും കൃഷ്ണനെയും അറിയിച്ചു. ഇപ്രകാരം തന്നിൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം അദ്ദേഹം പൂർത്തിയാക്കി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയൊമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<>>>>>

10:48 ഭഗവാൻ ത്രിവക്രയുടെയും അക്രൂരന്റെയും ഭവനങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 48

ഭഗവാൻ ത്രിവക്രയുടെയും അക്രൂരന്റെയും ഭവനങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജൻ!, പിന്നീട്, വൃന്ദാവനത്തിൽ വച്ച് നന്ദമഹാരാവും ഗോപികമാരും ഒക്കെയായി നടന്ന സംഭാഷണങ്ങളെകുറിച്ച് ഉദ്ധവർ പറഞ്ഞതിനുശേഷം, സർവ്വചരാചരങ്ങളുടെ ആത്മാവും സർവ്വജ്ഞനുമായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, കാമത്താൽ വലഞ്ഞിരുന്ന ത്രിവക്ര എന്ന സേവികയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെ അവിടുന്ന് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ത്രിവക്രയുടെ വീട് അതിമനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചതും കാമവികാരങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന ഇന്ദ്രിയസുഖദായകമായ വസ്തുക്കളാൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അവിടെ കൊടികൾ, മുത്തുമാലകൾ, മേലാപ്പുകൾ, മനോഹരമായ കിടക്കകൾ, ഇരിപ്പിടങ്ങൾ എന്നിവയും സുഗന്ധപൂരിതമായ ധൂപവർഗ്ഗങ്ങൾ, എണ്ണവിളക്കുകൾ, പൂമാലകൾ, ചന്ദനലേപം എന്നിവയും ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഭഗവാൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ത്രിവക്ര പെട്ടെന്ന് തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ തോഴിമാരോടൊപ്പം വിനീതയായി മുന്നോട്ട് വന്ന്, അവൾ അച്യുതനെ ആദരവോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുകയും ഭഗവാന് ഉത്തമമായ ആസനവും മറ്റ് പൂജാദ്രവ്യങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്തു. ഉദ്ധവർ ഒരു പുണ്യപുരുഷനായതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിനും ആദരണീയമായ ഒരു ഇരിപ്പിടം ലഭിച്ചു, എന്നാൽ അദ്ദേഹം അതിൽ തൊട്ടു വന്ദിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തിരുന്നു. പിന്നീട് മായാമാനുഷനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു. ത്രിവക്ര കുളിച്ച്, ദേഹത്ത് ലേപനങ്ങൾ പുരട്ടി, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചും ആഭരണങ്ങളും മാലകളും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും അണിഞ്ഞും വെറ്റില ചവച്ചും സുഗന്ധമുള്ള പാനീയങ്ങൾ കുടിച്ചും സുന്ദരിയായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിനിന്നു. അവൾ നാണത്തോടെയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടും കടാക്ഷങ്ങളോടുംകൂടി മാധവനെ സമീപിച്ചു.

ഈ പുതിയ സമാഗമത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയിൽ പരിഭ്രമിച്ചും ലജ്ജിച്ചും നിന്നിരുന്ന തന്റെ പ്രിയതമയെ ഭഗവാൻ അരികിലേക്ക് വിളിച്ച്, അവളുടെ വളയിട്ട കൈകളിൽ പിടിച്ച് കിടക്കയിലേക്ക് ചേർത്തിരുത്തി. അങ്ങനെ ഭഗവാന് ചന്ദനലേപം സമർപ്പിച്ചു എന്ന ഒരേയൊരു പുണ്യം മാത്രം കൈമുതലായുള്ള ആ സുന്ദരിയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളുടെ സുഗന്ധം ശ്വസിച്ചതിലൂടെമാത്രം, കാമദേവൻ തന്റെ സ്തനങ്ങളിലും മാറിലും കണ്ണുകളിലും ഉണർത്തിയ ജ്വലിക്കുന്ന കാമം ത്രിവക്ര കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ആനന്ദസ്വരൂപനായ തന്റെ കാമുകൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ അവൾ തന്റെ കൈകളാൽ മാറോട് ചേർത്ത് പുണർന്നു, അങ്ങനെ അവൾ തന്റെ ദീർഘകാലത്തെ ദുഃഖം വെടിഞ്ഞു. ഭഗവാന് വെറും ചന്ദനലേപം സമർപ്പിച്ചതിലൂടെ, ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള പരമാത്മാവിനെ സ്വന്തമാക്കിയ നിർഭാഗ്യവതിയായിരുന്ന ത്രിവക്ര, ഭാഗ്യവതിയായിമാറി, പരമസ്വാതന്ത്ര്യനായ ഭഗവാനോട് ഇപ്രകാരം അപേക്ഷിച്ചു.

ത്രിവക്ര പറഞ്ഞു: "അല്ലയോ പ്രിയതമ, ദയവായി കുറച്ചുദിവസം കൂടി ഇവിടെ എന്നോടൊപ്പം താമസിച്ച് ആനന്ദിച്ചാലും. താമരക്കണ്ണാ,! അങ്ങയുടെ സാമീപ്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല!". അവളുടെ ഈ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും നാഥനും കരുണാമയനുമായ കൃഷ്ണൻ ത്രിവക്രയെ വന്ദിച്ചുകൊണ്ട് ഉദ്ധവരോടൊപ്പം തന്റെ അതിമനോഹരമായ വസതിയിലേക്ക് മടങ്ങി. സർവ്വദേവന്മാരുടെയും നാഥനായ വിഷ്ണുഭഗവാനെ സമീപിക്കുക എന്നത് സാധാരണഗതിയിൽ പ്രയാസകരമാണ്. അവിടുത്തെ ശരിയായി ആരാധിച്ചശേഷം ലൗകികമായ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി വരം ചോദിക്കുന്നവൻ നിശ്ചയമായും ബുദ്ധിശൂന്യനാണ്, കാരണം അവൻ നിസ്സാരമായ ഫലത്തിൽ സംതൃപ്തനാകുന്നു. പിന്നീട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനായി ബലരാമനോടും ഉദ്ധവരോടും കൂടി അക്രൂരന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അക്രൂരനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനും ഭഗവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

അക്രൂരൻ ദൂരെനിന്ന് തന്റെ ബന്ധുക്കളും ഉത്തമപുരുഷന്മാരായ രാമകൃഷ്ണന്മാരും വരുന്നതുകണ്ട് വലിയ സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അഭിവാദ്യം ചെയ്തശേഷം അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും വന്ദിച്ചു, അവർ തിരികെ അദ്ദേഹത്തെയും അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. തുടർന്ന് അതിഥികൾ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം അവരെ ആരാധിച്ചു. രാജാവേ!, അക്രൂരൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങൾ കഴുകുകയും ആ പാദതീർത്ഥം തന്റെ തലയിൽ തളിക്കുകയുംചെയ്തു. അദ്ദേഹം അവർക്ക് ഉത്തമമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനലേപം, പൂമാലകൾ, വിലപിടിപ്പുള്ള ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ സമ്മാനിച്ചു. അങ്ങനെ അവരെ ആരാധിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം തറയിൽ തലതൊട്ട് വന്ദിച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് തിരുമ്മിക്കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി, വിനയത്തോടെ തല കുനിച്ച് അദ്ദേഹം കൃഷ്ണനോടും ബലരാമനോടും ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "അല്ലയോ നാഥന്മാരേ, നിങ്ങൾ ദുഷ്ടനായ കംസനെയും അനുയായികളെയും വധിച്ചതും, അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വംശത്തെ അനന്തമായ ദുരിതങ്ങളിൽനിന്ന് രക്ഷിച്ച് അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തിയതും ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യമാണ്." "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണവും അതിന്റെ സത്തയുമായ ആദിപുരുഷന്മാരാണ്. നിങ്ങളിൽ നിന്നല്ലാതെ ഈ സൃഷ്ടിയുടെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു കാരണമോ പ്രകടമായ ഒരു ഉൽപ്പന്നമോ നിലനിൽക്കുന്നില്ല." "അല്ലയോ പരമമായ സത്യമേ!, അങ്ങയുടെ സ്വകാര്യ ശക്തികളാൽ അങ്ങ് ഈ പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കുകയും അതിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ പണ്ഡിതന്മാരിൽനിന്ന് കേൾക്കുന്നതിലൂടെയും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവത്തിലൂടെയും അങ്ങയെ പല രൂപങ്ങളിൽ ദർശിക്കാൻ കഴിയും." "ഭൂമി തുടങ്ങിയ പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതുമായ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും പലവിധത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നതുപോലെ, സ്വതന്ത്രമായ ഏക പരമാത്മാവായ അങ്ങ് അങ്ങയുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന സൃഷ്ടികളിൽ പലതായി കാണപ്പെടുന്നു." "അങ്ങ് അങ്ങയുടെ വ്യക്തിപരമായ ശക്തികളാകുന്ന സത്വ-രജ-തമോഗുണങ്ങളാൽ ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, എങ്കിലും അങ്ങ് ഒരിക്കലും ഈ ഗുണങ്ങളിലോ അവ ഉളവാക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിലോ കുടുങ്ങുന്നില്ല. അങ്ങ് എല്ലാ അറിവിന്റെയും മൂലസ്രോതസ്സായതിനാൽ, എന്തിനാണ് അങ്ങയെ മായയാൽ ബന്ധിക്കാൻ കഴിയുക?" "അങ്ങ് ഭൗതികമായ ശാരീരികപദവികളാൽ മൂടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലും തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ, അങ്ങയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ജനനമോ ദ്വൈതമോ ഇല്ലെന്ന് നിഗമനം ചെയ്യണം. അതിനാൽ അങ്ങ് ഒരിക്കലും ബന്ധനത്തിനോ മോചനത്തിനോ വിധേയനാകുന്നില്ല, ഇനി അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ അങ്ങനെ കാണണമെന്ന അങ്ങയുടെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ വിവേകമില്ലായ്മ കൊണ്ടോ മാത്രമാണ്." "മുഴുവൻ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും നന്മയ്ക്കായി വേദങ്ങളുടെ പുരാതനമായ പാത അങ്ങ് ആദ്യം അരുളിച്ചെയ്തു. നിരീശ്വരവാദത്തിന്റെ പാത പിന്തുടരുന്ന ദുഷ്ടന്മാർ ആ പാതയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുമ്പോഴെല്ലാം, അങ്ങ് അങ്ങയുടെ അവതാരങ്ങളിൽ ഒന്ന് സ്വീകരിക്കുന്നു, അവയെല്ലാം അതീന്ദ്രിയമായ സത്വഗുണത്തിലുള്ളവയാണ്."

"എന്റെ നാഥാ!, അങ്ങ് ആ പരമപുരുഷൻ തന്നെയാണ്, ഇപ്പോൾ അങ്ങ് വസുദേവരുടെ ഭവനത്തിൽ അങ്ങയുടെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളുടെ വിപുലീകരണമായ രാജാക്കന്മാരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നൂറുകണക്കിന് സൈന്യങ്ങളെ വധിച്ചുകൊണ്ട് ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനും ഞങ്ങളുടെ വംശത്തിന്റെ കീർത്തി വ്യാപിപ്പിക്കാനുമാണ് അങ്ങ് ഇത് ചെയ്തത്." "ഭഗവാനേ!, അങ്ങ് പ്രവേശിച്ചതിനാൽ ഇന്ന് എന്റെ വീട് ഏറ്റവും ഭാഗ്യമുള്ളതായിരിക്കുന്നു. പരമമായ സത്യമെന്ന നിലയിൽ, അങ്ങ് പിതൃക്കളെയും സാധാരണ ജീവികളെയും മനുഷ്യരെയും ദേവന്മാരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ വെള്ളം മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അല്ലയോ അതീന്ദ്രിയനായവനേ!, അങ്ങ് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആത്മീയ ഗുരുവാണ്." "അങ്ങയുടെ ഭക്തരോട് സ്നേഹമുള്ളവനും നന്ദിയുള്ളവനും സത്യസന്ധനുമായ അങ്ങെയല്ലാതെ മറ്റാരെയാണ് അഭയം പ്രാപിക്കാൻ ഏതൊരു പണ്ഡിതൻ ആഗ്രഹിക്കുക? അങ്ങയെ ആത്മാർത്ഥമായ സൗഹൃദത്തോടെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം, അങ്ങയെത്തന്നെയും അങ്ങ് നൽകുന്നു, എങ്കിലും അങ്ങ് ഒരിക്കലും കൂടുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല."

"ജനാർദ്ദനാ!, യോഗാചാര്യന്മാർക്കും പ്രധാന ദേവന്മാർക്കും പോലും വലിയ പ്രയാസത്തോടെ മാത്രം നേടാൻ കഴിയുന്ന ഈ ലക്ഷ്യം ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് സാധ്യമായിരിക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ്. കുട്ടികൾ, ഭാര്യ, സമ്പത്ത്, സ്വാധീനമുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ, വീട്, ശരീരം എന്നിവയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ മായാബന്ധനത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ ദയവായി വേഗത്തിൽ മുറിച്ചുമാറ്റിയാലും. ഇത്തരം എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും അങ്ങയുടെ മായാശക്തിയുടെ ഫലം മാത്രമാണ്."

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജാവേ!, തന്റെ ഭക്തനാൽ ഇപ്രകാരം ആരാധിക്കപ്പെടുകയും സ്തുതിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഭഗവാൻ ഹരി പുഞ്ചിരിയോടെ അക്രൂരനോട് സംസാരിച്ചു, തന്റെ വാക്കുകളാൽ അദ്ദേഹത്തെ പൂർണ്ണമായും ആകർഷിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് ഞങ്ങളുടെ ആത്മീയ ഗുരുവുമാണ്, പിതൃസഹോദരനുമാണ്, സ്തുത്യർഹനായ സുഹൃത്തുമാണ്. ഞങ്ങൾ അങ്ങയുടെ മക്കളെപ്പോലെയാണ്, എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങയുടെ സംരക്ഷണത്തെയും പരിപാലനത്തെയും കാരുണ്യത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു." "ജീവിതത്തിലെ പരമമായ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അങ്ങയെപ്പോലുള്ള ഉത്തമരായ ആത്മാക്കൾ യഥാർത്ഥ സേവനത്തിന് അർഹരും ഏറ്റവും ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ടവരുമാണ്. ദേവന്മാർ പൊതുവെ സ്വന്തം താൽപ്പര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധാലുക്കളാണ്, എന്നാൽ പുണ്യവാന്മാരായ ഭക്തർ ഒരിക്കലും അങ്ങനെയല്ല." "പുണ്യനദികളുള്ള തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളുണ്ടെന്നോ മണ്ണും കല്ലും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വിഗ്രഹരൂപങ്ങളിൽ ദേവന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നോ ആർക്കും നിഷേധിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ ഇവ ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം മാത്രമേ ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയുള്ളൂ, എന്നാൽ പുണ്യപുരുഷന്മാർ ദർശനം കൊണ്ട് തന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു." "അങ്ങ് ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനാണ്, അതിനാൽ ദയവായി ഹസ്തിനപുരത്തേക്ക് പോയി പാണ്ഡവരുടെ സുഹൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ അവർക്ക് എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് അന്വേഷിച്ചാലും." "അവരുടെ പിതാവ് അന്തരിച്ചപ്പോൾ, ദുഃഖിതയായ അമ്മയോടൊപ്പം ബാലന്മാരായ പാണ്ഡവരെ ധൃതരാഷ്ട്രരാജാവ് തലസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നുവെന്നും അവർ ഇപ്പോൾ അവിടെ താമസിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഞങ്ങൾ കേട്ടു." "അംബികയുടെ പുത്രനായ ധൃതരാഷ്ട്രർ തന്റെ ദുഷ്ടരായ പുത്രന്മാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ ആ അന്ധനായ രാജാവ് തന്റെ സഹോദരപുത്രന്മാരോട് നീതിപൂർവ്വം പെരുമാറുന്നില്ല." "ധൃതരാഷ്ട്രർ ശരിയായിട്ടാണോ പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് പോയി നോക്കുക. ഞങ്ങൾ അത് അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ സഹായിക്കാൻ ആവശ്യമായ ക്രമീകരണങ്ങൾ ചെയ്യും."

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: അക്രൂരന് ഇപ്രകാരം പൂർണ്ണമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിയ ശേഷം, ഭഗവാൻ ഹരി ബലരാമനോടും ഉദ്ധവരോടും ഒപ്പം തന്റെ വസതിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയെട്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

---

10:47 ഭ്രമരഗീതയും ഉദ്ധവഗീതയും

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 47

ഭ്രമരഗീതയും ഉദ്ധവഗീതയും 

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജാവേ!, ദീർഘങ്ങളായ കൈകളും, വിടർന്ന താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ളവനും, മഞ്ഞപ്പട്ടും വനമാലയും ധരിച്ചവനും, തിളങ്ങുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന മുഖപത്മത്തോടു കൂടിയവനുമായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദാസനായ ഉദ്ധവരെ കണ്ട് വ്രജസുന്ദരിമാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "ആരാണ് ഈ സുന്ദരൻ? ഇദ്ദേഹം എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു? ആരെയാണ് സേവിക്കുന്നത്? കൃഷ്ണന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളുമാണല്ലോ ഇദ്ദേഹം ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്!" എന്നിങ്ങനെ ചോദിച്ചുകൊണ്ട്, ഉത്തമശ്ലോകനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളെ അഭയം പ്രാപിച്ച ഉദ്ധവന്റെ ചുറ്റും ആ  ഗോപിമാർ ആവേശത്തോടെ തടിച്ചുകൂടി. വിനയപൂർവ്വം തലകുനിച്ച്, നാണം കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെയും മധുരമായ വാക്കുകളാലും ആ ഗോപികമാർ ഉദ്ധവരെ യഥാവിധി ആദരിച്ചു. ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയുടെ നാഥനായ കൃഷ്ണന്റെ ദൂതനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവർ, അദ്ദേഹത്തെ ഒരു ശാന്തമായ സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി സുഖമായി ഇരുത്തിയ ശേഷം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: യാദവകുലപതിയായ കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ദാസനാണ് അങ്ങെന്നും, മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അങ്ങയുടെ യജമാനന്റെ കല്പനപ്രകാരമാണ് അങ്ങ് ഇവിടെ വന്നതെന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയാം. ഈ വ്രജഭൂമിയിൽ അവിടുത്തേക്ക് ഓർക്കാൻ തക്കതായി മറ്റൊന്നും ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹബന്ധം മുറിച്ചുമാറ്റാൻ ജ്ഞാനികൾക്ക് പോലും പ്രയാസമാണ്. കുടുംബാംഗങ്ങളല്ലാത്തവരോട് കാണിക്കുന്ന സൗഹൃദം എപ്പോഴും സ്വാർത്ഥതാൽപ്പര്യങ്ങൾ മുൻനിർത്തിയുള്ളതായിരിക്കും. ലക്ഷ്യം നിറവേറുന്നതുവരെമാത്രം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു അഭിനയമാണത്. പുരുഷന്മാർക്ക് സ്ത്രീകളോടും, വണ്ടുകൾക്ക് പൂക്കളോടുമുള്ള താല്പര്യം പോലെ മാത്രമാണത്. പണമില്ലാത്തവനെ വേശ്യകളും, അപ്രാപ്തനായ രാജാവിനെ പ്രജകളും, വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞാൽ ഗുരുവിനെ ശിഷ്യന്മാരും, ദക്ഷിണ ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പുരോഹിതനും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഫലങ്ങൾ തീർന്നാൽ പക്ഷികൾ വൃക്ഷത്തെയും, ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ അതിഥി വീടിനെയും, കാട്ടുതീ പടർന്നാൽ മൃഗങ്ങൾ വനത്തെയും, എത്ര അനുരാഗമുണ്ടെങ്കിലും അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ കാമുകൻ കാമുകിയെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. 

രാജാവേ!, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദൂതനായ ഉദ്ധവർ എത്തിയതോടെ, ശരീരം കൊണ്ടും വാക്കും മനസ്സും കൊണ്ടും ഗോവിന്ദനിൽ അർപ്പിതരായ ആ ഗോപിമാർ തങ്ങളുടെ നിത്യജോലികളെല്ലാം മാറ്റിവെച്ചു. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണൻ ബാല്യത്തിലും കൗമാരത്തിലും ചെയ്ത ലീലകൾ സദാ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ ലജ്ജയില്ലാതെ കരഞ്ഞും പാടിയും കഴിഞ്ഞു. കൃഷ്ണനുമായുള്ള മുൻകാലത്തെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിച്ചിരുന്ന ഒരു ഗോപി, തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വണ്ടിനെ കണ്ടപ്പോൾ അത് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ അയച്ച ദൂതനാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ആ ഗോപി പറഞ്ഞു: ഹേ മധുകരമേ!, വഞ്ചകന്റെ കൂട്ടുകാരനായ നീ നിന്റെ മീശകൾ കൊണ്ട് എന്റെ പാദങ്ങളിൽ തൊടരുത്! കൃഷ്ണന്റെ മാലയിൽ മറ്റൊരു കാമുകിയുടെ മാറിൽനിന്നുള്ള കുങ്കുമം പറ്റിയിട്ടുണ്ടാകും. കൃഷ്ണൻ മഥുരയിലെ സ്ത്രീകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കട്ടെ. നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ദൂതനെ അയക്കുന്നവനെ യാദവസഭയിൽ തീർച്ചയായും പരിഹസിക്കും. ഒരിക്കൽ മാത്രം തന്റെ അധരങ്ങളിലെ മാസ്മരിക മധുരം നുകരാൻ നൽകിയ ശേഷം, പൂക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന വണ്ടിനെപ്പോലെ കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നിട്ടും ലക്ഷ്‌മിദേവി  എന്തിനാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളെ സേവിക്കുന്നത്? കഷ്ടം! കൃഷ്ണന്റെ വഞ്ചനാപരമായ വാക്കുകളാൽ അവളുടെ മനസ്സ് അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കണം. ഹേ ഭ്രമരമേ!, വീടില്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ എന്തിനാണ് നീ യാദവനാഥനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ പാടുന്നത്? ഈ കഥകളൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് പഴയതാണ്. അർജ്ജുനന്റെ ആ ചങ്ങാതിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ കാമുകിമാരുടെ മുന്നിൽ പോയി പാടുക. അവരുടെ ഹൃദയത്തിലെ താപം അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ശമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. നീ ഇരക്കുന്ന ദാനം അവർ നിനക്ക് നൽകും. സ്വർഗ്ഗത്തിലോ ഭൂമിയിലോ പാതാളത്തിലോ അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ ആരുണ്ട്? പുരികം ഒന്ന് ഉയർത്തുകയും മായാചിരി ഒന്ന് ചിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിന്റേതാകും. സാക്ഷാൽ ലക്ഷ്മിദേവി പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദധൂളിയെ വന്ദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ കാര്യം പറയണോ? എങ്കിലും, നിരാലംബരായവർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'ഉത്തമശ്ലോകൻ' എന്ന നാമം ജപിക്കാമല്ലോ.

നിന്റെ തല എന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറ്റൂ! നീ എന്തിനാണ് ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം. മുകുന്ദനിൽനിന്ന് നയതന്ത്രം പഠിച്ച നീ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൂതനായി സ്തുതിവചനങ്ങളുമായി വന്നിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനുവേണ്ടി മക്കളെയും ഭർത്താവിനെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ചവരെ അദ്ദേഹം കൈവിട്ടു. അദ്ദേഹം വെറും നന്ദികെട്ടവനാണ്. ഞാനിനി എന്തിന് അദ്ദേഹവുമായി ഒത്തുതീർപ്പിന് വരണം? വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ക്രൂരമായി വാനരരാജാവായ ബാലിയെ അമ്പെയ്തു കൊന്നു. ഒരു സ്ത്രീക്ക് വശംവദനായി, കാമത്തോടെ വന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ അദ്ദേഹം വിരൂപയാക്കി. ബലിമഹാരാജാവിന്റെ ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹത്തെ ഒരു കാക്കയെ എന്നപോലെ ചരടുകൊണ്ട് ബന്ധിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ആ കറുത്ത ബാലനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്താൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും അവനുമായുള്ള എല്ലാ സൗഹൃദവും നമുക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാം.

കൃഷ്ണൻ നടത്തുന്ന ലീലകളെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നത് ചെവികൾക്ക് അമൃതമാണ്. ആ അമൃതിന്റെ ഒരു തുള്ളി പോലും ഒരിക്കൽ ആസ്വദിക്കുന്നവരുടെ ഭൗതികബന്ധങ്ങൾ തകരുന്നു. അത്തരത്തിലുള്ള അനേകം ആളുകൾ തങ്ങളുടെ വീടും കുടുംബവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ദരിദ്രരെപ്പോലെ വൃന്ദാവനത്തിൽ പക്ഷികളെപ്പോലെ അലഞ്ഞുതിരിയുകയും ഭിക്ഷാടനം നടത്തി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വഞ്ചനാപരമായ വാക്കുകൾ സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച്, ക്രൂരനായ വേട്ടക്കാരന്റെ പാട്ടു വിശ്വസിക്കുന്ന പെൺമാനുകളെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ ആയിത്തീർന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നഖക്ഷതങ്ങളാൽ കാമത്തിന്റെ കഠിനവേദന ഞങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് അനുഭവിച്ചു. ഹേ ദൂതനേ!, ദയവായി കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും പറയൂ.

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സുഹൃത്തേ!, അദ്ദേഹം നിന്നെ വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ട് അയച്ചതാണോ? നിന്നെ ഞാൻ ആദരിക്കേണ്ടതുണ്ട്, നിനക്ക് വേണ്ട വരം ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ. പക്ഷേ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആ പ്രണയത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ നീ എന്തിനാണ് വന്നത്? ഹേ സൗമ്യനായ ഭ്രമരമേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാറിടത്തിൽ ലക്ഷ്മിദേവി എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടല്ലോ.

ഹേ ഉദ്ധവാ! കൃഷ്ണൻ മഥുരയിൽ വസിക്കുന്നത് ഖേദകരമാണ്. അദ്ദേഹം തന്റെ അച്ഛന്റെ വീട്ടുകാര്യങ്ങളും ഗോപാലന്മാരായ സുഹൃത്തുക്കളെയും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഹേ മഹാത്മാവേ! തന്റെ ദാസിമാരായ ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം എപ്പോഴെങ്കിലും സംസാരിക്കാറുണ്ടോ? അഗരു സുഗന്ധമുള്ള തന്റെ കൈകൾ അദ്ദേഹം എപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെക്കുക?.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജാവേ!, ഇതുകേട്ട ഉദ്ധവൻ, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ കൊതിച്ചിരിക്കുന്ന ഗോപിമാരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹം അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സന്ദേശം ഇപ്രകാരം അറിയിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശ്രീ ഉദ്ധവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ഗോപിമാരേ!, നിങ്ങൾ സർവ്വവിജയികളും ലോകരാൽ വന്ദിക്കപ്പെടേണ്ടവരുമാണ്. കാരണം നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായും പരമപുരുഷനായ വാസുദേവനിൽ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ദാനം, വ്രതങ്ങൾ, തപസ്സ്, ഹോമങ്ങൾ, ജപം, വേദപഠനം, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം തുടങ്ങി അനേകം പുണ്യകർമ്മങ്ങളിലൂടെയാണ് കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തി കൈവരുന്നത്. എന്നാൽ മുനിമാർക്ക് പോലും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാനോടുള്ള ശുദ്ധഭക്തിയുടെ അത്യുജ്ജ്വലമായ മാതൃക നിങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് മക്കളെയും ഭർത്താവിനെയും ശാരീരിക സുഖങ്ങളെയും വീടിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ എന്ന പരമപുരുഷനെ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ മഹതികളായ ഗോപികമാരേ!, ഭഗവാനോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രേമത്തിന് നിങ്ങൾ അർഹരായിരിക്കുന്നു. വിരഹവേദനയിലും കൃഷ്ണനോടുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുക വഴി നിങ്ങൾ എന്നോട് വലിയ കാരുണ്യമാണ് കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്. പുണ്യവതികളായ സ്ത്രീകളേ!, നിങ്ങളുടെ യജമാനന്റെ രഹസ്യദാസനായ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി കൊണ്ടുവന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സന്ദേശം കേട്ടുകൊള്ളുക.

ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ: നിങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും വേർപെട്ടിട്ടില്ല, കാരണം ഞാൻ സർവ്വചരാചരങ്ങളുടെയും ആത്മാവാണ്. ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി എന്നീ പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, ഞാൻ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലും പ്രാണനിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ഭൗതിക ഗുണങ്ങളിലും കുടികൊള്ളുന്നു. എന്റെതന്നെ മായാശക്തിയാൽ, ഭൗതിക മൂലകങ്ങളെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ എന്നെ എന്നിൽനിന്നുതന്നെ സൃഷ്ടിക്കുകയും എന്നിൽത്തന്നെ നിലനിർത്തുകയും എന്നിലേക്കുതന്നെ സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപമായ ആത്മാവ് ഭൗതികവസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ജാഗ്രത്ത്, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നീ മൂന്ന് അവസ്ഥകളിലൂടെ നമുക്ക് ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയാം. ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന ഒരാൾ സ്വപ്നം മിഥ്യയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സ് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളെ ധ്യാനിക്കുന്നു. അതിനാൽ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ജാഗരൂകരാകണം. എല്ലാ വേദങ്ങളുടെയും യോഗത്തിന്റെയും സാംഖ്യത്തിന്റെയും തപസ്സിന്റെയും സത്യത്തിന്റെയും അന്തിമലക്ഷ്യം ഇതൊക്കെത്തന്നെയാണെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു; നദികളെല്ലാം സമുദ്രത്തിൽ ചെന്നുചേരുന്നതുപോലെ. നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായ ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാൻ കാരണം, എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ ധ്യാനം തീവ്രമാക്കാനും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാനുമാണ്. കാമുകൻ ദൂരത്തായിരിക്കുമ്പോൾ, കൂടെയുള്ളപ്പോഴത്തേക്കാൾ അധികമായി ഒരു സ്ത്രീ അവനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും എന്നിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാലും മറ്റ് ചിന്തകൾ ഇല്ലാത്തതിനാലും നിങ്ങൾ എന്നെ സദാ സ്മരിക്കുന്നു. അതിനാൽ വളരെ വേഗം നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ വീണ്ടും ലഭിക്കും. ചില ഗോപിമാർക്ക് വനത്തിലെ രാസലീലയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, എന്റെ ലീലകളെ ധ്യാനിച്ചത് വഴി അവർക്കും എന്നെ ലഭിച്ചു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജൻ!, തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണന്റെ ഈ സന്ദേശം കേട്ട് വ്രജസ്ത്രീകൾ സന്തുഷ്ടരായി. ആ വാക്കുകൾ അവരുടെ സ്മരണകളെ ഉണർത്തി. അവർ ഉദ്ധവരോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ഗോപിമാർ പറഞ്ഞു: യാദവരുടെ ശത്രുവായ കംസനും അനുചരന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടത് നന്നായി. അച്യുതൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും ഒപ്പം സന്തോഷമായി കഴിയുന്നതും അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതും ഏറെ സന്തോഷകരം. ഉദ്ധവാ!, കൃഷ്ണൻ ഇപ്പോൾ മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് ഞങ്ങൾക്ക് അവകാശപ്പെട്ട സന്തോഷമാണ് നല്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആ സ്ത്രീകൾ പുഞ്ചിരിയോടെയും നാണത്തോടെയും അവിടുത്തെ ആരാധിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പ്രേമകാര്യങ്ങളിൽ അതിവിദഗ്ദ്ധനാണ്. അവിടുത്തെ സ്ത്രീകളുടെ മനോഹരമായ വാക്കുകളിലും ഭാവങ്ങളിലും അവൻ കുടുങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കുമോ? ഹേ ഉദ്ധവാ!, നഗരത്തിലുള്ള ആ സ്ത്രീകളുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഗോവിന്ദൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ഞങ്ങളെ ഓർക്കാറുണ്ടോ? ഈ ഗ്രാമീണപെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം എപ്പോഴെങ്കിലും സംസാരിക്കാറുണ്ടോ?

താമരയും മുല്ലപ്പൂക്കളും നിറഞ്ഞ, നിലാവുള്ള വൃന്ദാവനത്തിലെ ആ രാത്രികളെ അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലീലകളെ പുകഴ്ത്തി പാടുമ്പോൾ, കിലുങ്ങുന്ന പാദസരങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ രാസനൃത്തത്തിൽ അവിടുന്ന് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചിരുന്നല്ലോ. അവൻ ഏൽപ്പിച്ച വിരഹതാപത്താൽ വെന്തുരുകുന്ന ഞങ്ങളെ ആ അംഗസ്പർശത്താൽ പുനർജീവിപ്പിക്കാൻ ആ ദാശാർഹകുലജാതൻ എന്നെങ്കിലും തിരിച്ചുവരുമോ? ഇന്ദ്രൻ മഴമേഘങ്ങളാൽ വനത്തെ പുനർജീവിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ അവൻ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കുമോ? പക്ഷേ, ശത്രുക്കളെ കൊന്ന് രാജ്യം നേടി രാജകുമാരിമാരെ വിവാഹം കഴിച്ച കൃഷ്ണൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നത്? സുഹൃത്തുക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും ഒപ്പം അദ്ദേഹം അവിടെ തൃപ്തനാണ്. മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ ലക്ഷ്മീപതിയാണ്. ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും അവിടുന്ന് തനിയെ നേടുന്നു. സ്വയം പൂർണ്ണനായ അദ്ദേഹത്തിന് വനവാസികളായ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് എന്ത് കാര്യമാണുള്ളത്? ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമെന്ന് പിംഗള എന്ന വേശ്യ പോലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതറിഞ്ഞിട്ടും കൃഷ്ണനെ ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാനുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആർക്ക് കഴിയും? അദ്ദേഹം താല്പര്യം കാണിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ലക്ഷ്മീദേവി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാറിലെ സ്ഥാനം വിട്ടുപോകുന്നില്ലല്ലോ.

പ്രിയ ഉദ്ധവാ!, കൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണനോടൊപ്പം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഈ നദികളും കുന്നുകളും വനങ്ങളും പശുക്കളും ഓടക്കുഴൽ വിളിയും എല്ലാം ഞങ്ങൾ  ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. ഇതെല്ലാം നന്ദകുമാരനെ ഞങ്ങളെ സദാ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവിക ചിഹ്നങ്ങളുള്ള കൃഷ്ണന്റെ പാദമുദ്രകൾ ഇവിടെ കാണുന്നതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നടപ്പും പുഞ്ചിരിയും നോട്ടവും തേൻ പോലെയുള്ള വാക്കുകളും ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കവരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അവിടുത്തെ മറക്കാൻ കഴിയും? ഹേ നാഥാ!, ലക്ഷ്മീപതേ!, വ്രജനാഥാ! ദുഃഖം തീർക്കുന്ന ഗോവിന്ദാ!, മുങ്ങിത്താഴുന്ന നിന്റെ ഗോകുലത്തെ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ദയവായി നീ കരകയറ്റൂ!

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ! കൃഷ്ണന്റെ സന്ദേശം അവരുടെ വിരഹതാപം ശമിപ്പിച്ചു. ഗോപിമാർ ഉദ്ധവരെ കൃഷ്ണനിൽനിന്ന് ഭിന്നനല്ലെന്ന് കണ്ട് ആരാധിച്ചു. ഉദ്ധവർ മാസങ്ങളോളം അവിടെ താമസിച്ച് കൃഷ്ണലീലകൾ പാടി ഗോപിമാരുടെ ദുഃഖമകറ്റി. അദ്ദേഹം ഗോകുലവാസികൾക്കെല്ലാം സന്തോഷം നൽകി. ഉദ്ധവർ അവിടെ താമസിച്ച നാളുകൾ വ്രജവാസികൾക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലെ തോന്നി. കാരണം അദ്ദേഹം എപ്പോഴും കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് തന്നെയായിരുന്നു സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ഹരിയുടെ ആ ദാസൻ വ്രജത്തിലെ നദികളും വനങ്ങളും മലകളും പൂത്തുനിൽക്കുന്ന മരങ്ങളും കണ്ട് വ്രജവാസികളിൽ കൃഷ്ണന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉണർത്തിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ ആനന്ദിപിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ഗോപിമാരെ കണ്ട് ഉദ്ധവർ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായി. അവരെ ആദരിക്കാനായി അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം പാടി.

ഉദ്ധവൻ പാടി: ഭൂമിയിലെ എല്ലാ മനുഷ്യരിലും വച്ച് ഈ ഗോപികമാർ മാത്രമാണ് തങ്ങളുടെ ജന്മം സഫലമാക്കിയത്. കാരണം അവർ ഗോവിന്ദനിൽ നിഷ്കാമമായ പ്രേമം നേടിയെടുത്തു. മുനിമാരും ഞങ്ങളും കൊതിക്കുന്ന ആ ശുദ്ധപ്രേമം ലഭിച്ചവർക്ക് ഉന്നതനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനായോ ബ്രഹ്മാവായോ ജനിച്ചിട്ട് എന്ത് കാര്യം? കാട്ടിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന, ആചാരമൊന്നുമറിയാത്ത ഈ സാധാരണ സ്ത്രീകൾ പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണനിൽ ഇത്രയും ശുദ്ധപ്രേമം നേടിയത് അത്ഭുതംതന്നെ! മരുന്നിന്റെ ഗുണമറിയാതെ കഴിച്ചാലും അത് ഫലം നൽകുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. രാസലീലയിൽ ഭഗവാൻ ഗോപിമാരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ലക്ഷ്മിദേവിക്കോ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ സുന്ദരിമാർക്കോ ലഭിക്കാത്ത മഹാഭാഗ്യമാണത്. ഭൗതിക ലോകത്തെ സുന്ദരിമാരുടെ കാര്യം പിന്നെ പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. വേദങ്ങളിലൂടെ തിരയേണ്ട കൃഷ്ണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളെ അഭയം പ്രാപിക്കാൻ ഈ ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെയും മക്കളെയും കുടുംബത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ചു. വ്രജത്തിലെ ഒരു ചെടിയോ വള്ളിയോ പുല്ലോ ആയി ജനിക്കാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാകട്ടെ; കാരണം ഈ ഗോപിമാരുടെ പാദധൂളി ഏൽക്കാൻ അപ്പോൾ എനിക്ക് കഴിയും. ബ്രഹ്മാവിനും ലക്ഷ്മിദേവിക്കും യോഗികൾക്കും മനസ്സിൽ മാത്രം ധ്യാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ പാദങ്ങൾ രാസനൃത്തവേളയിൽ ഭഗവാൻ ഗോപിമാരുടെ മാറിൽ വച്ചു. ആ പാദങ്ങളെ ആലിംഗനം ചെയ്തതോടെ അവരുടെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും നീങ്ങി. നന്ദഗോപരുടെ വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ പാദധൂളിയെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദിക്കുന്നു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ കീർത്തനങ്ങൾ പാടുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഉദ്ധവർ പിന്നീട് ഗോപിമാരോടും നന്ദഗോപരോടും യശോദയോടും യാത്ര ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി. ഉദ്ധവർ പോകാറായപ്പോൾ നന്ദഗോപരും മറ്റുള്ളവരും പൂജാദ്രവ്യങ്ങളുമായി വന്നു. കണ്ണീരോടെ അവർ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

നന്ദഗോപരും മറ്റ് ഗോപാലന്മാരും പറഞ്ഞു: ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും കൃഷ്ണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ അഭയം തേടട്ടെ!. ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാമങ്ങൾ ജപിക്കട്ടെ!. ഞങ്ങളുടെ ശരീരം എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ വന്ദിക്കട്ടെ!. കർമ്മഫലമനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾ എവിടെ അലഞ്ഞാലും ഞങ്ങളുടെ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ കൃഷ്ണനോടുള്ള പ്രേമം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകട്ടെ!.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഇപ്രകാരം വ്രജവാസികളാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട ഉദ്ധവർ കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന മഥുരയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഭഗവാനെ വന്ദിച്ച ശേഷം ഉദ്ധവർ വ്രജവാസികളുടെ അപാരമായ ഭക്തിയെക്കുറിച്ച് കൃഷ്ണനോട് വിവരിച്ചു. വസുദേവർക്കും ബലരാമനും ഉഗ്രസേന മഹാരാജാവിനും അദ്ദേഹം ഇത് വിവരിച്ചു നൽകുകയും താൻ കൊണ്ടുവന്ന സമ്മാനങ്ങൾ അവർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയേഴാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:46 ഉദ്ധവരുടെ വൃന്ദാവനസന്ദർശനം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 46

ഉദ്ധവരുടെ വൃന്ദാവനസന്ദർശനം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ രാജൻ!, ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് മഹാനായ ഉദ്ധവരുടെ വൃന്ദാവനസന്ദർശനത്തെ കുറിച്ചാണ്.  വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉപദേശകനും, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തും, ബൃഹസ്പതിയുടെ നേരിട്ടുള്ള ശിഷ്യനുമായിരുന്നു അത്യന്തം ബുദ്ധിമാനായ ഉദ്ധവർ. ശരണാഗതരായവരുടെ ദുഃഖം അകറ്റുന്ന ഭഗവാൻ ഹരി, ഒരിക്കൽ തന്റെ പരമഭക്തനും പ്രിയമിത്രവുമായ ഉദ്ധവരുടെ കൈകൾ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു. 

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ! സൗമ്യനായ ഉദ്ധവാ!, നീ വ്രജഭൂമിയിലേക്ക് പോയി ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചുവരുക. എന്നിൽനിന്നുള്ള വേർപാടിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന ഗോപികമാർക്ക് എന്റെ സന്ദേശം നൽകി അവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ അകറ്റുക. ആ ഗോപികമാരുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും എന്നിൽ ലയിച്ചിരിക്കുകയാണ്, അവരുടെ ജീവൻതന്നെ എനിക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എനിക്കുവേണ്ടി അവർ തങ്ങളുടെ ശരീരം, ലൗകിക സുഖങ്ങൾ, പരലോകസുഖത്തിനായുള്ള മതപരമായ കടമകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ മാത്രമാണ് അവരുടെ ആത്മാവും മറ്റെല്ലാവും. എനിക്കുവേണ്ടി സകല ലൗകിക ധർമ്മങ്ങളും വെടിഞ്ഞ അത്തരം ഭക്തരെ ഞാൻ പ്രത്യേകം സംരക്ഷിക്കുന്നു. പ്രിയ ഉദ്ധവാ!, ഗോകുലത്തിലെ ആ സ്ത്രീകൾക്ക് ഞാൻ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. അതിനാൽ, ദൂരെയുള്ള എന്നെ അവർ ഓർക്കുമ്പോൾ വേർപാടിന്റെ ആകുലതയാൽ അവർ തളർന്നുപോകുന്നു. ഞാൻ മടങ്ങിവരുമെന്ന എന്റെ വാഗ്ദാനത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു മാത്രമാണ്, എന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അർപ്പിതരായ ആ ഗോപികമാർ എങ്ങനെയൊക്കെയോ തങ്ങളുടെ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നത്.

ശുകദേവസ്വാമി പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഭഗവാന്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ട ഉദ്ധവർ ആ സന്ദേശം ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുകയും തേരിലേറി നന്ദഗോകുലത്തിലേക്ക് തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്ന നേരത്താണ് ഉദ്ധവർ നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ ഗോശാലയിൽ എത്തിയത്. മടങ്ങിവരുന്ന പശുക്കളും മറ്റ് മൃഗങ്ങളും തങ്ങളുടെ കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർത്തിയതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രഥം ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ കടന്നുപോയി. മദമിളകിയ കാളകൾ പശുക്കൾക്കായി പരസ്പരം പോരടിക്കുന്ന ശബ്ദത്താലും, അകിട് നിറഞ്ഞ പശുക്കൾ തങ്ങളുടെ കിടാങ്ങളെ വിളിക്കുന്ന കരച്ചിലിനാലും, പാൽ കറക്കുന്നതിന്റെയും വെളുത്ത പശുക്കിടാങ്ങൾ തുള്ളിച്ചാടുന്നതിന്റെയും ശബ്ദത്താലും ഗോകുലം മുഖരിതമായിരുന്നു. ഓടക്കുഴൽ വിളിയുടെ മാറ്റൊലിയും, സുന്ദരമായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും കൃഷ്ണബലരാമന്മാരുടെ മംഗളകരമായ ലീലകൾ പാടുന്നതും അവിടെ മാറ്റുകൂട്ടി. അഗ്നിഹോത്രം, സൂര്യൻ, അതിഥികൾ, പശുക്കൾ, ബ്രാഹ്മണർ, പിതൃക്കൾ, ദേവന്മാർ എന്നിവരെ ആരാധിക്കാനുള്ള വിഭവങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഗോപാലകരുടെ വീടുകൾ അതീവ മനോഹരമായിരുന്നു. നാനാഭാഗത്തും പൂത്തുലഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വനങ്ങളും, പക്ഷികളുടെ കളകൂജനങ്ങളും, വണ്ടുകളുടെ മൂളലും, ഹംസങ്ങളും കാറണ്ഡവപക്ഷികളും താമരക്കൂട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും ആ പ്രദേശത്തെ സുന്ദരമാക്കി.

ഉദ്ധവർ നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ എത്തിയ ഉടനെ നന്ദൻ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കാനായി മുന്നോട്ടുവന്നു. ഗോപരാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ അതീവസന്തോഷത്തോടെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ഭഗവാൻ വാസുദേവനിൽ നിന്ന് അഭിന്നനായി കണ്ട് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉദ്ധവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനും സഖമായി ശയ്യയിൽ ഇരുന്നതിനും ശേഷം, പാദപൂജയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷീണമകറ്റിയ നന്ദമഹാരാജാവ് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

നന്ദമഹാരാജാവ് പറഞ്ഞു: അത്യന്തം ഭാഗ്യവാനായ ഉദ്ധവാ1, ശൂരസേനന്റെ പുത്രൻ (വസുദേവർ) ഇപ്പോൾ ബന്ധവിമുക്തനായി തന്റെ മക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും ഒപ്പം സുഖമായിരിക്കുന്നുണ്ടോ? സ്വന്തം പാപങ്ങൾ നിമിത്തം പാപിയായ കംസനും അവന്റെ സഹോദരന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടു. അവൻ എപ്പോഴും സാധുക്കളും ധർമ്മിഷ്ഠരുമായ യാദവരെ വെറുത്തിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ അമ്മയെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഗുണകാംക്ഷികളെയും ഒക്കെ അവൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവൻ അധിപനായ ഈ വ്രജഭൂമിയെയും ഗോപാലകരെയും പശുക്കളെയും വൃന്ദാവനത്തെയും ഗോവർദ്ധന പർവ്വതത്തെയും അവൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? തന്റെ കുടുംബത്തെ കാണാൻ ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും മടങ്ങിവരുമോ? അവൻ വരികയാണെങ്കിൽ, സുന്ദരമായി പുഞ്ചിച്ച ആ മുഖം ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നുകൂടി കാണാമായിരുന്നു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്നും കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നും മഴയിൽ നിന്നും കാളരൂപിയായ അസുരനിൽ നിന്നും സർപ്പത്തിൽ നിന്നും - മറികടക്കാൻ ആവാത്ത ഇത്തരം മാരകമായ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം ആ മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണനാണ് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത്. ഹേ ഉദ്ധവാ!, കൃഷ്ണൻ ചെയ്ത അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളും, അവന്റെ ലീലാവിലാസങ്ങളോടുകൂടിയ കടാക്ഷങ്ങളും, പുഞ്ചിരിയും, വാക്കുകളും ഒക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ലൗകികമായ സകല കാര്യങ്ങളും ഞങ്ങൾ മറന്നുപോകുന്നു.

മുകുന്ദൻ തന്റെ പാദപദ്മങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച നദികളും കുന്നുകളും വനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ ലീലാരംഗങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവനിൽ ലയിക്കുകയാണ്. ഗർഗ്ഗമുനി പണ്ട് പ്രവചിച്ചതുപോലെ, ദേവന്മാരുടെ ഏതോ വലിയ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച ഉന്നതരായ രണ്ട് ദേവന്മാരായിരിക്കണം ഈ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും, പതിനായിരം ആനകളുടെ കരുത്തുള്ള കംസനെയും, ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ മുതലായ ഗുസ്തിക്കാരെയും, കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെയും ഒക്കെ, ഒരു സിംഹം ചെറിയ മൃഗങ്ങളെ എന്നപോലെ, നിഷ്പ്രയാസം കൊന്നുതള്ളാൻ കൃഷ്ണബലരാമന്മാർക്ക് കഴിഞ്ഞല്ലോ. ഒരു ഗജരാജൻ ഒരു വടി ഒടിക്കുന്ന അത്രയും ലാഘവത്തോടെ, മൂന്ന് താലം നീളമുള്ള കൂറ്റൻ വില്ല് കൃഷ്ണൻ ഒടിച്ചു. ഒരു കൈ കൊണ്ട് ഏഴു ദിവസം അവൻ ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെ വൃന്ദാവനത്തിൽവച്ച്, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും തോൽപ്പിച്ച പ്രലംബൻ, ധേനുകൻ, അരിഷ്ടൻ, തൃണാവർത്തൻ, ബകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ കൃഷ്ണബലരാമന്മാർ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ വധിച്ചു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും തീവ്രമായി ഓർത്തുകൊണ്ട്, ഭഗവാനിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ച മനസ്സോടുകൂടിയ നന്ദമഹാരാജാവ്, തന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആധിക്യത്താൽ നിശബ്ദനായിപ്പോയി. തന്റെ മകന്റെ ലീലകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ യശോദ മാതാവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയും വാത്സല്യം കൊണ്ട് സ്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പാൽ ചുരുക്കുകയും ചെയ്തു. നന്ദനും യശോദയും പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനോട് പുലർത്തുന്ന ഈ പരമമായ സ്നേഹം നേരിട്ട് കണ്ട ഉദ്ധവർ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ നന്ദമഹാരാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.

ശ്രീ ഉദ്ധവർ പറഞ്ഞു: ആദരണീയനായ നന്ദമഹാരാജാവേ!, സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ജഗദ്ഗുരുവായ നാരായണഭഗവാനോട് ഇത്രയും വലിയ അനുരാഗം വളർത്തിയെടുത്ത നിങ്ങളും യശോദ മാതാവുമാണ് തീർച്ചയായും ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രശംസനീയരായ വ്യക്തികൾ. ഈ രണ്ട് പ്രഭുക്കളായ മുകുന്ദനും ബലരാമനും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണകേന്ദ്രങ്ങളാണ്. അവർ സകല ജീവികളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച് അവരുടെ ബോധത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അവർ ആദിപുരുഷന്മാരാണ്. മരണസമയത്ത് ഒരു നിമിഷം മാത്രം അവനിൽ മനസ്സ് അർപ്പിക്കുന്ന ഏതൊരാളും, അശുദ്ധമായ അവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽപോലും, സകലപാപങ്ങളും എരിച്ചുകളഞ്ഞ് സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ള ശുദ്ധമായ ആത്മരൂപത്തിൽ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവും സകല അസ്തിത്വത്തിന്റെയും കാരണഭൂതനും, മനുഷ്യാകൃതി പൂണ്ട മഹാത്മാവുമായ ആ നാരായണഭഗവാന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അസാധാരണമായ പ്രേമഭക്തിയോടെ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. ഇനി നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതായി എന്ത് പുണ്യകർമ്മമാണുള്ളത്?

ഭക്തവത്സലനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വൈകാതെ തന്നെ വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരും. യാദവരുടെ ശത്രുവായ കംസനെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ വധിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഇനി നിങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുമെന്ന തന്റെ വാഗ്ദാനം തീർച്ചയായും പാലിക്കും. അത്യന്തം ഭാഗ്യവാന്മാരായ നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കരുത്. നിങ്ങൾക്ക് വൈകാതെ തന്നെ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ സാധിക്കും. വിറകിൽ അഗ്നി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. അവന് പ്രത്യേകം പ്രിയപ്പെട്ടവരോ വെറുക്കപ്പെട്ടവരോ ആയിട്ട് ആരുംതന്നെ ഇല്ല, ഉയർന്നവരോ താഴ്ന്നവരോ ഇല്ല. എങ്കിലും അവൻ ആരോടും ഉദാസീനനുമല്ല. അവൻ ബഹുമാനിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർക്കെല്ലാം ബഹുമാനം നൽകുന്നു. അവന് മാതാവോ പിതാവോ ഭാര്യയോ മക്കളോ ബന്ധുക്കളോ ഇല്ല. അവന് ആരും ബന്ധുക്കളല്ല, ആരും അപരിചിതരുമല്ല. അവന് ഭൗതികമായ ശരീരമോ ജനനമോ ഇല്ല. ഭൗതികമായ സത്വ-രജ-തമോ ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതനാണെങ്കിലും, ഭഗവാൻ തന്റെ ലീലയ്ക്കായി അവയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ജനനമില്ലാത്ത ആ പരമപുരുഷൻ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരങ്ങൾക്കായി ഈ പ്രകൃതി ഗുണങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഭൂമി ചുറ്റുന്നതായി തോന്നുന്നതുപോലെ, അഹങ്കാരത്താൽ ബാധിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ മനസ്സ് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ താനാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് കരുതുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ നിങ്ങളുടെ മകൻ മാത്രമല്ല. അവൻ എല്ലാവരുടെയും പുത്രനും ആത്മാവും പിതാവും മാതാവുമാണ്. അച്യുതനിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഒന്നുംതന്നെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല - കേൾക്കുന്നതോ കാണുന്നതോ ആയ ഒന്നും, ഭൂതവർത്തമാനകാലങ്ങളിൽ ഉള്ളതോ അല്ലാത്തതോ ആയ ഒന്നും, ചലിക്കുന്നതോ ചലിക്കാത്തതോ ആയ ഒന്നും, വലുതോ ചെറുതോ ആയ ഒന്നും അവനില്ലാതെയില്ല. അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം, കാരണം അവൻ പരമാത്മാവാണ്.

ഉദ്ധവർ നന്ദനോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ രാത്രി അവസാനിച്ചു. ഗോകുലത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഉറക്കമുണർന്ന് വിളക്കുകൾ തെളിയിച്ച് തങ്ങളുടെ ഗൃഹദൈവങ്ങളെ ആരാധിച്ചു. ശേഷം അവർ തൈര് കടയാൻ ആരംഭിച്ചു. തൈര് കടയുന്ന കയറുകളിൽ വലിക്കുമ്പോൾ, വളകളണിഞ്ഞ ആ സ്ത്രീകളുടെ കൈകളിലെ ആഭരണങ്ങൾ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ശോഭിച്ചു. അവരുടെ അരഞ്ഞാണങ്ങളും മാലകളും ചലിച്ചു. കുങ്കുമം അണിഞ്ഞ അവരുടെ മുഖങ്ങൾ കമ്മലുകളുടെ തിളക്കം കവിളുകളിൽ തട്ടി പ്രകാശിച്ചു. താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണന്റെ മഹിമകൾ വ്രജസ്ത്രീകൾ ഉറക്കെ പാടിയപ്പോൾ, ആ ഗാനങ്ങൾ തൈര് കടയുന്ന ശബ്ദവുമായി ചേർന്ന് ആകാശത്തോളമുയരുകയും സകലദിക്കുകളിലുമുള്ള അശുഭങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്തു. 

സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ ഒരു സ്വർണ്ണരഥം നിൽക്കുന്നത് വ്രജവാസികൾ കണ്ടു. "ഇത് ആരുടേതാണ്?" അവർ ചോദിച്ചു. "ഒരുപക്ഷേ അക്രൂരൻ മടങ്ങിവന്നതായിരിക്കും - താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണനെ മഥുരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കംസന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റിയ അതേ അക്രൂരൻ. "അവന്റെ സേവനത്തിൽ സംതൃപ്തനായിരുന്ന തന്റെ യജമാനന് ബലി അർപ്പിക്കാൻ അവൻ നമ്മുടെ മാംസം ഉപയോഗിക്കുമോ?" സ്ത്രീകൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഉദ്ധവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:45 കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗുരുപുത്രനെ രക്ഷിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 45

കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗുരുപുത്രനെ രക്ഷിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജൻ!, തന്റെ മാതാപിതാക്കൾ തന്റെ ഐശ്വര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങിയെന്നറിഞ്ഞ ഭഗവാൻ, അത് ഇപ്പോൾ സംഭവിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് നിശ്ചയിച്ചു. അതിനാൽ അവിടുന്ന് ഭക്തരെപ്പോലും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന തന്റെ യോഗമായയെ വിന്യസിച്ചു. സാത്വതവംശജരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം മാതാപിതാക്കളെ സമീപിച്ചു. വിനീതനായി തലകുനിച്ചും, "എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മേ", "എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ" എന്ന് ആദരവോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്തും അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അച്ഛാ!, അമ്മേ!, നിങ്ങളുടെ മക്കളായ ഞങ്ങളെ ഓർത്ത് നിങ്ങൾ രണ്ടാളും എപ്പോഴും ഉത്കണ്ഠാകുലരായിരുന്നു. അതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലമോ കൗമാരമോ യൗവനമോ ഒന്നും നിങ്ങൾക്ക് ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിധിയാൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ കൂടെ താമസിക്കുവാനോ, കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളിൽനിന്നും ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹലാളനകൾ ആസ്വദിക്കുവാനോ സാധിച്ചില്ല. ശരീരം കൊണ്ട് ഒരാൾക്ക് ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും കൈവരിക്കാൻ കഴിയും. ആ ശരീരത്തിന് ജന്മം നൽകുന്നതും അതിനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതും എല്ലാം മാതാപിതാക്കളാണ്. അതിനാൽ നൂറുവർഷം പൂർണ്ണമായി സേവിച്ചാലും ഒരു മനുഷ്യനും തന്റെ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള കടം വീട്ടാൻ കഴിയില്ല.

കഴിവുണ്ടായിട്ടും തന്റെ ശാരീരിക വിഭവങ്ങളും സമ്പത്തും ഉപയോഗിച്ച് മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിക്കാത്ത മക്കൾ, മരണശേഷം സ്വന്തം മാംസം ഭക്ഷിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു. പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെയോ, പതിവ്രതയായ ഭാര്യയെയോ, കൊച്ചു കുട്ടിയെയോ, ആത്മീയ ഗുരുവിനെയോ സംരക്ഷിക്കാത്തവൻ, അല്ലെങ്കിൽ കർമ്മം കൊണ്ടുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയോ അഭയം ചോദിച്ചു വരുന്നവരെയോ അവഗണിക്കുന്നവൻ, ശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽകൂടി മരിച്ചവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കംസനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്താൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥമായിരുന്നതിനാൽ നിങ്ങളെ ശരിയായി ആദരിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞങ്ങൾ ഇത്രനാളും പാഴാക്കി. പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ, അമ്മേ, നിങ്ങളെ സേവിക്കാൻ കഴിയാത്തതിന് ദയവായി ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കൂ. ഞങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരായിരുന്നില്ല, ക്രൂരനായ കംസനാൽ ഞങ്ങൾ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടുകയായിരുന്നു.

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജാവേ!, തന്റെ ആന്തരികമായ മായാശക്തിയാൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പ്രപഞ്ചനാഥനായ ഹരിയുടെ വാക്കുകളിൽ മോഹിതരായ മാതാപിതാക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ അവിടുത്തെ മടിയിലിരുത്തി ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ മേൽ കണ്ണുനീർ വർഷിച്ചുകൊണ്ട്, സ്നേഹപാശത്താൽ ബന്ധിതരായ ആ മാതാപിതാക്കൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. രാജാവേ!, അവർ വികാരാധീനരാവുകയും അവരുടെ തൊണ്ട ഇടറുകയും ചെയ്തു. ഇപ്രകാരം മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ദേവകീപുത്രനായി അവതരിച്ച ഭഗവാൻ തന്റെ മാതാമഹനായ ഉഗ്രസേനനെ യദുക്കളുടെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു.

ഭഗവാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ!, ഞങ്ങൾ അങ്ങയുടെ പ്രജകളാണ്, അതിനാൽ ദയവായി ഞങ്ങളോട് ആജ്ഞാപിച്ചാലും. യയാതിയുടെ ശാപം കാരണം യദു വംശജർക്ക് രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങയുടെ അനുയായിയായി ഞാൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ, സകല ദേവന്മാരും മറ്റ് ഉന്നത വ്യക്തികളും ആദരവോടുകൂടി അങ്ങേക്ക് ഉപഹാരങ്ങൾ അർപ്പിക്കാൻ വരും. അങ്ങനെയെങ്കിൽ മനുഷ്യരാജാക്കന്മാരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ?. 

രാജാവേ!, അതിനുശേഷം, കംസനെ ഭയന്ന് വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തിരുന്ന തന്റെ അടുത്ത കുടുംബാംഗങ്ങളെയും മറ്റ് ബന്ധുക്കളെയും ഒക്കെ ഭഗവാൻ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. യദുക്കൾ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകന്മാർ, മധുക്കൾ, ദാശാർഹന്മാർ, കുകുരന്മാർ തുടങ്ങിയ വംശജരെ അവിടുന്ന് ഉചിതമായ ബഹുമതികളോടെ സ്വീകരിച്ചു. അന്യദേശങ്ങളിൽ താമസിച്ചു മടുത്ത അവരെ അവിടുന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് പ്രപഞ്ചസ്രഷ്ടാവായ കൃഷ്ണൻ അവരെ അവരുടെ വീടുകളിൽ പുനരധിവസിപ്പിക്കുകയും വിലപ്പെട്ട സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. രാമകൃഷ്ണന്മാരാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട അവർ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സഫലമായതായി അനുഭവിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ കുടുംബത്തോടൊപ്പം വീട്ടിൽ വസിച്ച് പൂർണ്ണമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും സാന്നിധ്യം കാരണം അവർക്ക് ഭൗതിക ജീവിതത്തിന്റെ ദുരിതങ്ങൾ ഒന്നുംതന്നെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. സ്നേഹനിധികളായ ആ ഭക്തർക്ക് കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന മുകുന്ദന്റെ പ്രസന്നമായ താമരമുഖം എല്ലാ ദിവസവും ദർശിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞു.

നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം ചെന്നവർ പോലും മുകുന്ദന്റെ താമരമുഖമാകുന്ന അമൃത് നിരന്തരം പാനം ചെയ്തുകൊണ്ട് യുവത്വവും ശക്തിയും ഓജസ്സും ഉള്ളവരായി കാണപ്പെട്ടു. അനന്തരം, ഹേ പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവേ!, ദേവകീപുത്രനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ബലരാമനോടൊപ്പം നന്ദമഹാരാജാവിനെ സമീപിച്ചു. അവർ അദ്ദേഹത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു. : അച്ഛാ!, അങ്ങും യശോദാമ്മയുംചേർന്ന് ഞങ്ങളെ അത്രയധികം വാത്സല്യത്തോടെ പരിപാലിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു!. തീർച്ചയായും, മാതാപിതാക്കൾ സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ ഉപരിയായി മക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത ബന്ധുക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുട്ടികളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ മാതാപിതാക്കൾ. പ്രിയപ്പെട്ട പിതാവേ!, ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക. നമ്മുടെ വേർപാടിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന കുറെ ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കണ്ടാലുടൻ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ കാണാൻ വരും.

നന്ദമഹാരാജാവിനെയും വ്രജത്തിലെ മറ്റാൾക്കാരെയും ഇപ്രകാരം ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അച്യുതനായ ഭഗവാൻ അവർക്ക് വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും വീട്ടുപകരണങ്ങളും മറ്റും സമ്മാനമായി നൽകി ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്നേഹത്താൽ വിവശനായ നന്ദമഹാരാജാവ്  നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഗോപന്മാരോടൊപ്പം വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

രാജാവേ!, അതിനുശേഷം ശൂരസേനപുത്രനായ വസുദേവൻ തന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരുടെയും ഉപനയനസംസ്കാരം നിർവഹിക്കുന്നതിനായി പുരോഹിതനെയും മറ്റ് ബ്രാഹ്മണരെയും ഏർപ്പാട് ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണരെ ആരാധിച്ചും അവർക്ക് നല്ല ആഭരണങ്ങളും പശുക്കളെയും നൽകിയും വസുദേവൻ അവരെ ആദരിച്ചു. സ്വർണ്ണമാലകളും പൂമാലകളും അണിഞ്ഞ പശുക്കളെയാണ് അദ്ദേഹം ദാനം ചെയ്തത്. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും ജനനസമയത്ത് താൻ മനസ്സുകൊണ്ട് ദാനം ചെയ്ത പശുക്കളെക്കുറിച്ച് വസുദേവൻ ഓർത്തു. കംസൻ അപഹരിച്ചിരുന്ന ആ പശുക്കളെ വീണ്ടെടുത്ത് വസുദേവൻ ഇപ്പോൾ ദാനമായി നൽകി. ഉപനയനത്തിലൂടെ ദ്വിജത്വം നേടിയ ഭഗവാൻമാർ യദുക്കളുടെ ആത്മീയ ഗുരുവായ ഗർഗ്ഗമുനിയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മചര്യം സ്വീകരിച്ചു.

തങ്ങളുടെ സഹജമായ ജ്ഞാനത്തെ മനുഷ്യസഹജമായ പ്രവർത്തനങ്ങളാൽ മറച്ചുവെച്ച്, സകല ജ്ഞാനശാഖകളുടെയും ഉറവിടവും സർവ്വജ്ഞന്മാരുമായ ആ പ്രപഞ്ചനാഥന്മാർ കുറച്ചുനാൾ ഒരു ഗുരുകുലത്തിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ അവന്തി നഗരത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന കാശി സ്വദേശിയായ സാന്ദീപനി മുനിയെ സമീപിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായി ലഭിച്ച ഈ രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെ സാന്ദീപനിമഹർഷി വളരെയധികം ബഹുമാനിച്ചു. ഭഗവാനെ സേവിക്കുന്ന ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ സേവിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു ഗുരുവിനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്നതിന് രാമകൃഷ്ണന്മാർ ലോകത്തിന് ഉത്തമമായ മാതൃക കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ സാന്ദീപനിമുനി അവരുടെ വിനയത്തിൽ സംതൃപ്തനായി. അദ്ദേഹം അവർക്ക് ആറ് അംഗങ്ങളോടും ഉപനിഷത്തുകളോടും കൂടിയ വേദങ്ങൾ മുഴുവൻ പഠിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം അവർക്ക് ധനുർവേദം അതിന്റെ രഹസ്യങ്ങളോടൊപ്പം പഠിപ്പിച്ചു. കൂടാതെ ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ, തർക്കശാസ്ത്രം, രാഷ്ട്രതന്ത്രം എന്നിവയും അഭ്യസിപ്പിച്ചു.

രാജാവേ!, സകല വിദ്യകളുടെയും ഉത്ഭവസ്ഥാനമായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഓരോ വിഷയവും ഒരിക്കൽ കേട്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവകൾ ഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങി. അങ്ങനെ അറുപത്തിനാല് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവർ അറുപത്തിനാല് കലകൾ അഭ്യസിച്ചു. അതിനുശേഷം അവർ ഗുരുദക്ഷിണ നൽകി ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. മഹാരാജാവേ!, വിദ്വാനായ സാന്ദീപനി മുനി ഭഗവാൻമാരുടെ മഹിമയേറിയ ഗുണങ്ങളെയും അമാനുഷിക ബുദ്ധിയെയും കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. തുടർന്ന് തന്റെ പത്നിയുമായി ആലോചിച്ച ശേഷം, പ്രഭാസതീർത്ഥത്തിലെ കടലിൽ മരിച്ചുപോയ തന്റെ മകനെ തിരികെ വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. "അങ്ങനെയാകട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അമിതപരാക്രമികളായ ആ വീരന്മാർ ഉടൻതന്നെ രഥത്തിലേറി പ്രഭാസത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെയെത്തിയ അവർ കടൽത്തീരത്ത് കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സമുദ്രദേവൻ അവരെ പരമാത്മാവായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പൂജാദ്രവ്യങ്ങളുമായി സമീപിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ സമുദ്രദേവനോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ വലിയ തിരമാലകളാൽ നീ ഇവിടുന്ന് തട്ടിയെടുത്ത എന്റെ ഗുരുവിന്റെ മകനെ ഉടൻ ഹാജരാക്കുക."

സമുദ്രം മറുപടി പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, അവനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ഞാനല്ല. ശംഖിന്റെ രൂപത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പഞ്ചജൻ എന്ന ഒരു അസുരനാണ്." 

അവൻ കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോയി എന്ന് കേട്ടതും കൃഷ്ണൻ കടലിലിറങ്ങി പഞ്ചജനെ കണ്ടെത്തി വധിച്ചു. എന്നാൽ ആ അസുരന്റെ വയറ്റിൽ കുട്ടിയെ കണ്ടെടുക്കാൻ ഭഗവാന് കഴിഞ്ഞില്ല.ആ അസുരന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് ഉണ്ടായ പാഞ്ചജന്യം എന്ന ശംഖുമായി ഭഗവാൻ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. തുടർന്ന് തന്തിരുവടി യമരാജന്റെ തലസ്ഥാനമായ സംയമനിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെയെത്തി ശംഖനാദം മുഴക്കിയപ്പോൾ യമധർമ്മൻ ഉടൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭഗവാനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചതിനുശേഷം യമരാജൻ ചോദിച്ചു: "ഭഗവാനേ!, സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെ അഭിനയിക്കുന്ന അങ്ങേയ്ക്കായി ഞാൻ എന്തുവേണം?"

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "സ്വന്തം കർമ്മഫലത്താൽ എന്റെ ഗുരുപുത്രൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് ആ കുട്ടിയെ ഉടൻ എനിക്ക് വിട്ടുതരിക."

യമരാജൻ "അപ്രകാരം തന്നെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഗുരുപുത്രനെ കൊണ്ടുവന്നു. അവർ ആ കുട്ടിയെ ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കുകയും മറ്റൊരു വരം കൂടി ചോദിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ഗുരു പറഞ്ഞു: "മക്കളേ!, ഒരു ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന് നൽകേണ്ട കടമകൾ നിങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നിറവേറ്റിക്കഴിഞ്ഞു. നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള ശിഷ്യന്മാരുള്ളപ്പോൾ ഒരു ഗുരുവിന് മറ്റെന്ത് ആഗ്രഹമാണുണ്ടാവുക?". "വീരന്മാരേ!, ഇനി നിങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുക. നിങ്ങളുടെ കീർത്തി ഈ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ!, വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഈ ജന്മത്തിലും അടുത്ത ജന്മത്തിലും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്നും പുതുമയോടെ നിലനിൽക്കട്ടെ!."

രാജാവേ!, അങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ അനുവാദം വാങ്ങി അവർ വായുവേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു രഥത്തിൽ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കുറെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും കണ്ടപ്പോൾ നഗരവാസികൾ സന്തോഷിച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ട സമ്പത്ത് തിരികെ ലഭിച്ച ഒരാളെപ്പോലെ അവർക്ക് ആനന്ദം തോന്നി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയഞ്ചാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:44 കംസവധം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 44

കംസവധം

ശുക്രദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, തങ്ങളോട് മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യണമെന്ന ചാണൂരന്റെയും മുഷ്ടികന്റെയും ആവശ്യവും അതിലൂടെയുണ്ടായ വെല്ലുവിളികളും ഭഗവാൻ സ്വീകരിച്ചു. അവിടുന്ന് ചാണൂരനോടും, ബലരാമൻ മുഷ്ടികനോടും എതിരിടാൻ തയ്യാറായി. പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തും കാലുകൾ പൂട്ടിയും, വിജയത്തിനായി കൊതിക്കുന്ന ആ എതിരാളികൾ ശക്തമായി പോരാടി. അവർ മുഷ്ടികൊണ്ട് മുഷ്ടിയിലും, മുട്ടുകൾകൊണ്ട് മുട്ടുകളിലും, തലകൊണ്ട് തലയിലും, നെഞ്ചുകൊണ്ട് നെഞ്ചിലും അടിച്ചു. ഓരോ പോരാളിയും തൻ്റെ എതിരാളിയെ വട്ടത്തിൽ വലിച്ചിഴച്ചും, തള്ളിയും, ചതച്ചും, താഴെയിട്ടും, മുന്നിലും പിന്നിലും ഓടിയും പൊരുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പരസ്പരം ശക്തിയോടെ ഉയർത്തുകയും ചുമക്കുകയും, തള്ളിമാറ്റുകയും അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, ആ പോരാളികൾ വിജയത്തിലുള്ള വലിയ ആവേശം കാരണം സ്വന്തം ശരീരത്തെപ്പോലും മുറിപ്പെടുത്തി.

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ഈ മത്സരം നീതിയുക്തമായ ഒന്നല്ലെന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീകളും മനസ്സിലാക്കി. ശക്തരും ദുർബലരും തമ്മിലുള്ള ഈ മത്സരം അധർമ്മമാണെന്ന് അവർ വിലയിരുത്തി. അവർ കരുണയാൽ അങ്ങേയറ്റം ഉത്കണ്ഠാകുലരായി. അവർ അഖാഡയ്ക്ക് ചുറ്റും കൂട്ടംകൂടി നിന്ന് പരസ്പരം ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചു.

സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു: കഷ്ടം! ഈ രാജസദസ്സിലെ അംഗങ്ങൾ എത്ര വലിയ അധർമ്മമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്! ശക്തരും ദുർബലരും തമ്മിലുള്ള ഈ പോരാട്ടം രാജാവ് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, അവരും അത് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ശക്തമായ അവയവങ്ങളും പർവ്വതതുല്യമായ ശരീരവുമുള്ള ഈ രണ്ട് ഗുസ്തിക്കാരും, അതികോമളമായ അവയവങ്ങളുള്ള പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത ഈ രണ്ട് ബാലന്മാരും തമ്മിൽ എന്ത് താരതമ്യമാണുള്ളത്? ഈ സദസ്സിൽ തീർച്ചയായും ധർമ്മനിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അധർമ്മം തഴച്ചുവളരുന്ന ഒരിടത്ത് ഒരു നിമിഷം പോലും ആരും നിൽക്കാൻ പാടുള്ളതല്ല. പങ്കെടുക്കുന്നവർ അധർമ്മം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ബുദ്ധിമാനായ ഒരാൾ സദസ്സിൽ പ്രവേശിക്കരുത്. അഥവാ അത്തരമൊരു സദസ്സിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ട് സത്യം പറയാതിരിക്കുകയോ, കള്ളം പറയുകയോ, അറിവില്ലായ്മ നടിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അയാൾ തീർച്ചയായും പാപത്തിന് അർഹനാകുകതന്നെ ചെയ്യും. തൻ്റെ ശത്രുവിന് ചുറ്റും പായുന്ന കൃഷ്ണൻ്റെ താമരമുഖം നോക്കൂ! കഠിനമായ പോരാട്ടം മൂലമുണ്ടായ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നിറഞ്ഞ ആ മുഖം മഞ്ഞുതുള്ളികൾ വീണ താമര പോലെ ശോഭിക്കുന്നു. മുഷ്ടികനോടുള്ള ദേഷ്യംകൊണ്ട് ചെമ്പുനിറമായ കണ്ണുകളോടും, ചിരിയും പോരാട്ടത്തിലെ ഏകാഗ്രതയും കൊണ്ട് സൗന്ദര്യം വർദ്ധിച്ചതുമായ ഭഗവാൻ ബലരാമൻ്റെ മുഖം നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ?

വ്രജഭൂമി എത്രയോ പുണ്യഭൂമിയാണ്! അവിടെ ആദിപുരുഷനായ ഭഗവാൻ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് തൻ്റെ ലീലകൾ ആടി നടക്കുന്നു. അതിമനോഹരമായ വനമാലകൾ അണിഞ്ഞ്, ശിവനും ലക്ഷ്മിദേവിയും പാദങ്ങളിൽ വന്ദിക്കുന്ന അവിടുന്ന്, ബലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിക്കുമ്പോൾ പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്നു. ഗോപികമാർ എന്ത് തപസ്സായിരിക്കും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുക! സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ സത്തയായ, മറ്റൊന്നിനോടും ഉപമിക്കാനാവാത്ത കൃഷ്ണരൂപമാകുന്ന അമൃതിനെ അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എപ്പോഴും പാനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ രൂപം സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെയും പ്രശസ്തിയുടെയും ഐശ്വര്യത്തിൻ്റെയും ഏക വാസസ്ഥാനമാണ്. അത് സ്വയം പൂർണ്ണവും എന്നും പുതുമയുള്ളതും അത്യപൂർവ്വവുമാണ്.

വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സ്ത്രീകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണ്. കാരണം, അവരുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും കൃഷ്ണനിൽ അർപ്പിതമാണ്. പശുക്കളെ കറക്കുമ്പോഴും, ധാന്യം പാറ്റുമ്പോഴും, വെണ്ണ കടയുമ്പോഴും, ചാണകം ശേഖരിക്കുമ്പോഴും, ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോഴും, കരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കുമ്പോഴും, മുറ്റമടിക്കുമ്പോഴും എല്ലാം അവർ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുതന്നെ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉന്നതമായ കൃഷ്ണപ്രേമം കാരണം അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം താനേ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രാവിലെ കൃഷ്ണൻ പശുക്കളുമായി വ്രജം വിട്ടുപോകുമ്പോഴോ വൈകുന്നേരം തിരിച്ചുവരുമ്പോഴോ അവിടുന്ന് പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ, ആ പെൺകുട്ടികൾ അവിടുത്തെ കാണാനായി വേഗത്തിൽ വീടിനു പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. വഴിയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന അവിടുത്തെയും, തങ്ങളെ കാരുണ്യത്തോടെ നോക്കുന്ന ആ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവും കാണാൻ അവർ ഒട്ടേറെ പുണ്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകണം.

ശുക്രദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ!, ആ സ്ത്രീകൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിക്കവേ, യോഗേശ്വരനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തൻ്റെ എതിരാളിയെ കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാന്മാരോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം, സ്ത്രീകളുടെ ഭയാനകമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മാതാപിതാക്കളായ ദേവകിയും വസുദേവരും ദുഃഖിതരായി. തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരുടെ ശക്തി അറിയാതെ അവർ വിലപിച്ചു. ഭഗവാൻ ബലരാമനും മുഷ്ടികനും, അനേകം ഗുസ്തി വിദ്യകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനും എതിരാളിയും പൊരുതിയതുപോലെ തന്നെ പോരാടി. ഭഗവാൻ്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കഠിനമായ പ്രഹരങ്ങൾ ചാണൂരൻ്റെ മേൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിച്ചു. അത് അവൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും തകർക്കുകയും അവനെ കൂടുതൽ വേദനയിലേക്കും തളർച്ചയിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്തു. രോഷാകുലനായ ചാണൂരൻ ഒരു പരുന്തിൻ്റെ വേഗതയിൽ ഭഗവാൻ വാസുദേവനെ ആക്രമിക്കുകയും തൻ്റെ രണ്ട് മുഷ്ടികൾ കൊണ്ട് അവിടുത്തെ നെഞ്ചിൽ അടിക്കുകയും ചെയ്തു. പൂമാലകൊണ്ട് അടിയേറ്റ ഒരു ആനയെപ്പോലെ, ആ അസുരൻ്റെ ശക്തമായ പ്രഹരങ്ങളാൽ ഒട്ടും കുലുങ്ങാതെ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ചാണൂരനെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു വട്ടം കറക്കി നിലത്തടിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങളും മുടിയും മാലയും ചിതറി, ആ ഗുസ്തിക്കാരൻ ഒരു വലിയ ഉത്സവസ്ഥംഭം വീഴുന്നതുപോലെ ചത്തു വീണു.

അതുപോലെതന്നെ, മുഷ്ടികനാകട്ടെ ഭഗവാൻ ബലദേവന്റെ മുഷ്ടികൊണ്ടുള്ള അടിയേൽക്കുകയും ഉടൻതന്നെ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ്റെ കൈപ്പത്തി കൊണ്ടുള്ള ശക്തമായ പ്രഹരമേറ്റ് ആ അസുരൻ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുകയും രക്തം ഛർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കാറ്റത്തു ഇളകിവീണ ഒരു മരം പോലെ ഒടുവിൽ അവൻ ജീവനില്ലാതെ നിലംപതിച്ചു.

അടുത്തതായി കൂടൻ എന്ന ഗുസ്തിക്കാരനെ നേരിട്ടപ്പോൾ, പോരാളികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ബലരാമൻ തൻ്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് അവനെ നിസ്സാരമായി അടിച്ചുകൊന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ശലൻ്റെ തല ചവിട്ടിപ്പൊട്ടിക്കുകയും തോശലനെ രണ്ടായി വലിച്ചുകീറുകയും ചെയ്തു. രണ്ടുപേരും മരിച്ചുവീണു. ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശലൻ, തോശലൻ എന്നിവർ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ ബാക്കിയുള്ള ഗുസ്തിക്കാർ തങ്ങളുടെ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

രാജാവേ!, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ ഗോപാലസുഹൃത്തുക്കളെ കൂടെക്കൂട്ടി. സംഗീത ഉപകരണങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ അവരുടെ കാൽച്ചിലങ്കകൾ കിലുങ്ങവേ ഭഗവാന്മാർ നൃത്തം ചെയ്യുകയും വിനോദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കംസൻ ഒഴികെ എല്ലാവരും കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചെയ്ത ഈ അത്ഭുതകൃത്യത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു. ശ്രേഷ്ഠരായ ബ്രാഹ്മണരും സാധുക്കളും "അതിഗംഭീരം! അതിഗംഭീരം!" എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. തൻ്റെ മികച്ച ഗുസ്തിക്കാരെല്ലാം കൊല്ലപ്പെടുകയോ ഓടിപ്പോകുകയോ ചെയ്തത് കണ്ട ഭോജരാജാവ്, തൻ്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഒരുക്കിയിരുന്ന സംഗീതപരിപാടികൾ നിർത്തിവെച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

കംസൻ പറഞ്ഞു: വസുദേവൻ്റെ ദുഷ്ടന്മാരായ ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുക! ഗോപാലകരുടെ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ കണ്ടുകെട്ടുകയും ആ വിഡ്ഢിയായ നന്ദനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക!. ഏറ്റവും വലിയ ദുഷ്ടനായ ആ വസുദേവനെ ഇല്ലാതാക്കുക!. എൻ്റെ ശത്രുക്കളുടെ പക്ഷംചേർന്ന എൻ്റെ പിതാവ് ഉഗ്രസേനനെയും അയാളുടെ അനുയായികളെയും കൊല്ലുക!

കംസൻ ഇപ്രകാരം ധിക്കാരത്തോടെ സംസാരിക്കവേ, അച്യുതനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അതിയായ ദേഷ്യത്തോടെ രാജവേദിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചാടിക്കയറി. മൃത്യുരൂപത്തിൽ വരുന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, കംസൻ വേഗത്തിൽ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാളും പരിചയും കയ്യിലെടുത്തു. വാളും കൈയിലേന്തി കംസൻ ആകാശത്തിലെ പരുന്തിനെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും വേഗത്തിൽ നീങ്ങി. എന്നാൽ ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, അപ്രതിരോധ്യമായ ശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ ആ അസുരനെ ബലമായി പിടികൂടി. കംസനെ മുടിക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുകയും കിരീടം തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ അവനെ ഉയർന്ന വേദിയിൽ നിന്ന് ഗുസ്തിക്കളത്തിലേക്ക് എടുത്തെറിഞ്ഞു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ കംസൻ മരണമടഞ്ഞു. തുടർന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ആധാരമായ ഭഗവാൻ അവൻ്റെ മേൽ ചാടിവീണു. സിംഹം ചത്ത ആനയെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ കംസൻ്റെ ശവശരീരം എല്ലാവരും കാൺകെ നിലത്തുകൂടി വലിച്ചിഴച്ചു. രാജാവേ!, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജനങ്ങളെല്ലാം "ഹാ! കഷ്ടം!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു.

ഭഗവാൻ തന്നെ കൊല്ലുമെന്ന ചിന്ത കംസനെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടിയിരുന്നു. അതിനാൽ കുടിക്കുമ്പോഴും, ഉണ്ണുമ്പോഴും, നടക്കുമ്പോഴും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും, ശ്വസിക്കുമ്പോഴും ഒക്കെ സുദർശനചക്രമേന്തിയ ഭഗവാൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ കംസൻ ഭഗവാൻ്റേതിന് തുല്യമായ രൂപം പ്രാപിക്കുക എന്ന അപൂർവ്വ വരം നേടി. കംസൻ്റെ എട്ട് അനുജന്മാർ, കങ്കൻ്റെയും നാഗ്രോധകൻ്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ, തങ്ങളുടെ സഹോദരൻ്റെ മരണത്തിന് പകരം വീട്ടാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഭഗവാനെ ആക്രമിച്ചു. അവർ ഭഗവാന്മാരെ അടിക്കാൻ വേഗത്തിൽ ഓടിവന്നപ്പോൾ, സിംഹം മറ്റു മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ രോഹിണിപുത്രനായ ബലരാമൻ തൻ്റെ ഗദകൊണ്ട് അവരെ വധിച്ചു. ആകാശത്ത് ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റ് ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാന് മേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. അവർ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ പാടുകയും അവരുടെ പത്നിമാർ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, കംസൻ്റെയും സഹോദരന്മാരുടെയും പത്നിമാർ തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായി, കണ്ണീരോടെ തലയിലടിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുവന്നു. വീരചരമം പ്രാപിച്ച തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആ സ്ത്രീകൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

സ്ത്രീകൾ നിലവിളിച്ചു: ഹാ നാഥാ! പ്രിയപ്പെട്ടവനേ! ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ! അശരണരുടെ സംരക്ഷകനേ! അങ്ങ് വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ ഞങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബവും മക്കളും എല്ലാം നശിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരിലെ മഹാവിരാടായ അങ്ങയെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ഈ നഗരം അതിൻ്റെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും ഐശ്വര്യവും ആഘോഷങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ട് ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവനേ!, നിരപരാധികളായ ജീവികളോട് അങ്ങ് ചെയ്ത ക്രൂരത കാരണമാണ് അങ്ങേക്ക് ഈ അവസ്ഥ വന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവർക്ക് എങ്ങനെ സന്തോഷം ലഭിക്കാനാണ്? ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനാണ് ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ജനനത്തിനും മരണത്തിനും കാരണം. അവിടുത്തെ ബഹുമാനിക്കാത്തവർക്ക് ഒരിക്കലും സന്തോഷമായി കഴിയാനാവില്ല.

ശുക്രദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജകുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, ലോകരക്ഷകനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കംസനുള്ള അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തു. പിന്നീട് കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും, അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ തലതൊട്ട് വന്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും പ്രപഞ്ചനാഥന്മാരാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദേവകിക്കും വസുദേവർക്കും കൈകൾ കൂപ്പി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളു. ഒരുതരം ഭയം തോന്നിയതിനാൽ അവർ തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ ആലിംഗനം ചെയ്തില്ല.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പതിനാലാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:43 കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ വധിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 43

കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ വധിക്കുന്നു

ശ്രീശുകബ്രഹ്മർഷി പറഞ്ഞു: ശത്രുനാശകനായ ഹേ പരീക്ഷിത്തേ!, ആവശ്യമായ എല്ലാ ശുദ്ധീകരണ കർമ്മങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മല്ലയുദ്ധക്കളത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുന്ദുഭികളുടെ നാദം കേട്ടു. അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് കാണാനായി അവർ അങ്ങോട്ട് പുറപ്പെട്ടു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ രംഗവേദിയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പാപ്പാൻ്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം തന്റെ വഴി തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ കണ്ടു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മുറുക്കിക്കെട്ടിയും ചുരുളൻ മുടിക്കെട്ടുകൾ ഒതുക്കിവെച്ചും, മേഘഗർജ്ജനം പോലെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ആ ആനപ്പപ്പാനോട് സംസാരിച്ചു.

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ പാപ്പാനേ!, ഉടൻ വഴിമാറി ഞങ്ങളെ കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കൂ! അല്ലാത്തപക്ഷം ഇന്നുതന്നെ നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും ഞാൻ യമപുരിക്കയക്കും!

ഭഗവനുയർത്തിയ ആ ഭീഷണി കേട്ട ആനപ്പപ്പാൻ കോപിഷ്ഠനായി. കാലനും മൃത്യുവിനും യമരാജനും തുല്യമായി തോന്നിച്ച തന്റെ ആനയെ അയാൾ കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാനായി പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഗജരാജൻ കൃഷ്ണന് നേരെ കുതിച്ചെത്തുകയും തന്റെ തുമ്പിക്കൈകൊണ്ട് അവിടുത്തെ ബലമായി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവിടെനിന്ന് വഴുതിമാറുകയും ആനയ്ക്ക് ഒരു പ്രഹരം നൽകി അതിന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ മറയുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ കേശവനെ കാണാൻ കഴിയാത്തതിൽ പ്രകോപിതനായ ആന, തന്റെ ഘ്രാണശക്തി ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ തിരഞ്ഞു. കുവലയാപീഡം വീണ്ടും ഭഗവാനെ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് പിടികൂടിയെങ്കിലും, ഭഗവാൻ അതിൽ നിന്നും സ്വയം മോചിതനായി. തുടർന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ശക്തനായ കുവലയാപീഡത്തിന്റെ വാലിൽ പിടിച്ചു. ഗരുഡൻ ഒരു പാമ്പിനെ വലിച്ചിഴക്കുന്നതുപോലെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വില്ല് ദൂരത്തോളം അവിടുന്ന് ആ ആനയെ തന്റെ ലീലകളാടിക്കൊണ്ട് വലിച്ചിഴച്ചു.

അച്യുതൻ വാലിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമ്പോൾ, ആന ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും കുതറി മാറാൻ ശ്രമിക്കുണ്ടായിരുന്നു. പശുക്കിടാവിനെ വാലിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുബാലനെപ്പോലെ ഭഗവാൻ ആനയുടെ നീക്കങ്ങൾക്ക് വിപരീത ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ മുന്നിലെത്തി അതിനെ അടിക്കുകയും ഓടിമാറുകയും ചെയ്തു. കുവലയാപീഡം ഭഗവാനെ പിന്തുടർന്നു, ഓരോ ചുവടിലും അദ്ദേഹത്തെ സ്പർശിക്കാൻ ആ ആന ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ ആനയെ കബളിപ്പിക്കുകയും അതിനെ തട്ടിവീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ അങ്ങുമിങ്ങും വെട്ടിച്ചുമാറുന്നതിനിടയിൽ ലീലയാടിക്കൊണ്ട് നിലത്തു വീഴുകയും പെട്ടെന്നുതന്നെ എഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ താഴെ വീണുവെന്ന് കരുതിയ ആന തന്റെ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ കുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൊമ്പുകൾ മണ്ണിലാണ് ആഴ്ന്നത്.

തന്റെ കരുത്ത് പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ കുവലയാപീഡം നിരാശയാൽ പ്രകോപിതനായി. എന്നാൽ പാപ്പാന്മാർ അതിനെ വീണ്ടും പ്രേരിപ്പിക്കുകയും അത് കൃഷ്ണന് നേരെ അതിശക്തമായി കുതിക്കുകയും ചെയ്തു. മധുസൂദനനായ ഭഗവാൻ ആക്രമിച്ചു വന്ന ആനയെ നേരിട്ടു. ഒരു കൈകൊണ്ട് അതിന്റെ തുമ്പിക്കൈയിൽ പിടിച്ച കൃഷ്ണൻ അതിനെ നിലത്തടിച്ചു. ഒരു സിംഹത്തെപ്പോലെ അനായാസമായി ഭഗവാൻ ഹരി ആനയുടെ മുകളിൽ കയറി അതിന്റെ കൊമ്പ് പിഴുതെടുത്തു. ആ കൊമ്പ് കൊണ്ട് ആനയെയും അതിന്റെ പാപ്പാന്മാരെയും അദ്ദേഹം വധിച്ചു. 

ചത്തുവീണ ആനയെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച്, പിഴുതെടുത്ത ആനക്കൊമ്പും കൈയിലേന്തി കൃഷ്ണൻ മല്ലയുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. തോളിൽ വെച്ചിരുന്ന കൊമ്പും, ശരീരത്തിൽ തളിക്കപ്പെട്ട ആനയുടെ രക്തത്തുള്ളികളും, വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നിറഞ്ഞ താമരപ്പൂവ് പോലുള്ള മുഖവും ചേർന്ന് ഭഗവാൻ അതീവ സുന്ദരനായി ശോഭിച്ചു. 

പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവേ!, ആനക്കൊമ്പുകൾ ആയുധമാക്കി ഭഗവാൻ ബലദേവനും ജനാർദ്ദനനും ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം രംഗവേദിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം പ്രവേശിച്ച കൃഷ്ണനെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വിവിധ ജനവിഭാഗങ്ങൾ പല രീതിയിലാണ് ദർശിച്ചത്. മല്ലന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ ഇടിമിന്നലായും, മഥുരയിലെ പുരുഷന്മാർ പുരുഷോത്തമനായും, സ്ത്രീകൾ സാക്ഷാൽ കാമദേവനായും, ഗോപാലന്മാർ തങ്ങളുടെ ബന്ധുവായും കണ്ടു. ദുഷ്ടരായ ഭരണാധികാരികൾ ശിക്ഷകനായും, മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായും, ഭോജരാജാവായ കംസൻ തന്റെ മൃത്യുവായും കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. അറിവില്ലാത്തവർ ഭഗവാൻ്റെ വിശ്വരൂപമായും, യോഗികൾ പരമസത്യമായും, വൃഷ്ണികൾ തങ്ങളുടെ പരമദൈവമായും അദ്ദേഹത്തെ ദർശിച്ചു.

കുലവയാപീഡം കൊല്ലപ്പെട്ടതും അതുപോലെ, രാമകൃഷ്ണന്മാർ അജയ്യരാണെന്നും കണ്ട കംസൻ അതീവ ഉത്കണ്ഠാകുലനായി. വിവിധ ആഭരണങ്ങളും മാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച ആ രണ്ടു പരാക്രമശാലികൾ, വേഷമിട്ട രണ്ട് നടന്മാരെപ്പോലെ രംഗവേദിയിൽ പ്രശോഭിച്ചു. തങ്ങളുടെ തേജസ്സുകൊണ്ട് അവർ കാണികളുടെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കി. രാജാവേ!, ആ ദേശത്തെ പൗരന്മാരും ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവരും ആ രണ്ട് പരമപുരുഷന്മാരെ നോക്കിനിന്നു. സന്തോഷാധിക്യത്താൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടരുകയും മുഖങ്ങൾ വികസിക്കുകയും ചെയ്തു. തൃപ്തി വരാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും  അവർ ഭഗവാൻ്റെ മുഖം കണ്ടു ആസ്വദിച്ചു. ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും പാനം ചെയ്യുന്നതായും, നാവുകൊണ്ട് രുചിക്കുന്നതായും, മൂക്കുകൊണ്ട് മണക്കുന്നതായും, കൈകൾ കൊണ്ട് ആശ്ലേഷിക്കുന്നതായും തോന്നി. ഭഗവാന്റെ സൗന്ദര്യം, സ്വഭാവം, വശ്യത, വീര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവർ പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ജനങ്ങൾ പറഞ്ഞു: വസുദേവരുടെ ഭവനത്തിൽ വന്ന്  ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് അവതരിച്ച പരമപുരുഷനായ നാരായണന്റെ അംശങ്ങളാണ് ഈ രണ്ട് ബാലന്മാരും. കൃഷ്ണൻ ദേവകിയിൽ ജനിച്ച് ഗോകുലത്തിൽ വളർന്നവനാണ്. നന്ദഗോപരുടെ വീട്ടിൽ ഇത്രയും കാലം ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞാണ് ഇവൻ വളർന്നത്. പൂതനയെയും തൃണാവർത്തനെയും ഇവൻ വധിച്ചു, മരുത് മരങ്ങളെ പിഴുതെറിഞ്ഞു, ശംഖചൂഡൻ, കേശി, ധേനുകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെയും കൊന്നു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്നും ഇവൻ പശുക്കളെയും ഗോപാലന്മാരെയും രക്ഷിച്ചു, കാളിയനെ ദമിപ്പിച്ചു. ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഒരു കൈകൊണ്ട് ഒരാഴ്ചയോളം താങ്ങിനിർത്തി ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുകയും ഗോകുലവാസികളെ മഴയിൽ നിന്നും കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ ആ മുഖം ദർശിക്കുന്നതിലൂടെ ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മറന്ന് പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു. ഇവന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ യദുവംശം അത്യന്തം പ്രശസ്തമാകുമെന്നും ഐശ്വര്യവും കീർത്തിയും ശക്തിയും കൈവരിക്കുമെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. ഈ ജ്യേഷ്ഠൻ, ബലരാമൻ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും അധിപനാണ്. പ്രലംബൻ, വത്സകൻ, ബകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ വധിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണ്.

ജനങ്ങൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കെ വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴങ്ങി.  ആ സമയം, ചാണൂരൻ എന്ന മല്ലൻ കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: നന്ദകുമാരാ!, ഹേ രാമാ!, നിങ്ങളിരുവരും ധീരന്മാരാൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നവരും മല്ലയുദ്ധത്തിൽ നൈപുണ്യമുള്ളവരുമാണല്ലോ. നിങ്ങളുടെ വീര്യത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് രാജാവ് നിങ്ങളെ നേരിട്ട് കാണാനായി ഇങ്ങോട്ട് വിളിപ്പിച്ചതാണ്. രാജാവിനെ തന്റെ ചിന്തകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രജകൾക്ക് ഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കും. അല്ലാത്തവർക്ക് വിപരീതഫലമായിരിക്കും ലഭിക്കുക. ഗോപബാലന്മാർ കാടുകളിൽ പശുക്കളെ മേയ്ക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും സന്തോഷവാന്മാരാണെന്നും അവർ പരസ്പരം മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യാറുണ്ടെന്നും എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാം. രാജാവ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധിയായതിനാൽ അത് എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കും.

ഇതുകേട്ട ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, മല്ലയുദ്ധത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ആ വെല്ലുവിളിയെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് സമയത്തിനും സന്ദർഭത്തിനും അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ മറുപടി നൽകി. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ വനവാസികളാണെങ്കിലും ഭോജരാജാവിന്റെ പ്രജകളാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഞങ്ങൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുണ്ട്. അത്തരം പെരുമാറ്റം ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ ഗുണം ചെയ്യും. ഞങ്ങൾ കൊച്ചു കുട്ടികളാണ്, അതുകൊണ്ട് തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി മാത്രമേ മത്സരിക്കാവൂ. സദസ്സിലെ മാന്യവ്യക്തികൾക്ക് അധർമ്മമെന്ന് തോന്നാത്തവിധം വേണം മല്ലയുദ്ധം നടക്കാൻ.

അത് കേട്ട ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: നീയോ ബലരാമനോ വെറും കുട്ടികളല്ല. ആയിരം ആനകളുടെ കരുത്തുള്ള ആനയെ വെറും ലീലകളാടി കൊന്നവരാണ് നിങ്ങൾ. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ കരുത്തരായ മല്ലന്മാരോട് തന്നെ പോരാടണം. അതിൽ അനീതിയില്ല. വൃഷ്ണിവംശജനായ നീ എന്നോടും, ബലരാമൻ മുഷ്ടികനോടും പൊരുതട്ടെ.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിമൂന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:42 യാഗചാപഭഞ്ജനം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 42

യാഗചാപഭഞ്ജനം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ശ്രീ പരീക്ഷിത്തു രാജാവേ!, ഭഗവാൻ മാധവൻ രാജവീഥിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, സുമുഖിയും, എന്നാൽ, കൂനുള്ളവളുമായ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു. കൈകളിൽ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ അടങ്ങിയ പാത്രവും വഹിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവൾ നടന്നിരുന്നത്. പ്രേമാനന്ദദായകനായ ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരി!, നീ ആരാണ്? ആഹാ!, സുഗന്ധക്കൂട്ട്! ഇത് ആർക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവളേ!, ദയവായി സത്യം പറയൂ. നിന്റെ പക്കലുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച ഈ സുഗന്ധലേപനം ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും കൂടി ഇത്തിരി നൽകിക്കൂടേ?. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന പക്ഷം, നിനക്ക് നല്ലയൊരു അനുഗ്രഹമാണുണ്ടാകാൻ പോകുന്നത്.

രാജാവേ!, അതുകേട്ട്, അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരരൂപാ!, ഞാൻ കംസരാജാവിന്റെ ദാസിയാണ്. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ കാരണം രാജാവിന് എന്നോട് വലിയ ബഹുമാനമാണ്. ത്രിവക്ര എന്നാണ് എന്റെ പേര്. ഭോജരാജാവിന് ഇത്രയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഈ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നിങ്ങളല്ലാതെ മറ്റാരാണ് അർഹിക്കുന്നത്?

കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം, വശ്യത, മാധുര്യം, പുഞ്ചിരി, വാക്കുകൾ, നോട്ടം എന്നിവയാൽ മനംമയങ്ങിയ ത്രിവക്ര, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ധാരാളം സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നൽകി. അവരുടെ ശരീരനിറത്തിന് വിപരീതമായ നിറങ്ങളുള്ള ആ ഉത്തമ സൗന്ദര്യവർദ്ധക വസ്തുക്കൾ അണിഞ്ഞപ്പോൾ, രണ്ട് ഭഗവാന്മാരും അതീവ സുന്ദരന്മാരായി കാണപ്പെട്ടു. ത്രിവക്രയിൽ സംപ്രീതനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ ദർശനത്തിലൂടെ ഒരുവന് ലഭിക്കുന്ന ഫലം കാണിച്ചു കൊടുക്കുവാനായി ആ സുന്ദരിയായ കൂനിയുടെ വൈകല്യം മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാൻ അച്യുതൻ തന്റെ രണ്ടു പാദങ്ങളും കൊണ്ട് അവളുടെ കാൽവിരലുകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും, രണ്ടു കൈകളിലെയും ഓരോ വിരലുകൾ അവളുടെ താടിയുടെ താഴെ വെച്ച് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും ചെയ്ത് അവളുടെ ശരീരം നേരെയാക്കി. ഭഗവാൻ മുകുന്ദന്റെ സ്പർശനത്താൽ മാത്രം, ത്രിവക്ര പെട്ടെന്ന് നേരായ അവയവങ്ങളും മനോഹരമായ ശരീരവുമുള്ള അതിസുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയായി മാറി. സൗന്ദര്യവും സ്വഭാവഗുണവും ഔദാര്യവും ലഭിച്ച ത്രിവക്രയ്ക്ക് ഭഗവാൻ കേശവനോട് അനുരാഗം തോന്നി. ഭഗവാന്റെ ഉത്തരീയത്തിന്റെ അറ്റത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ത്രിവക്ര പറഞ്ഞു: ഹേ വീരാ!, നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. അങ്ങയെ ഇവിടെ വിട്ടുപോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. പുരുഷോത്തമാ!, എന്റെ മനസ്സിനെ അങ്ങ് ചഞ്ചലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ എന്നോട് ദയ കാണിക്കണം.

അവളുടെ അപേക്ഷ കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആദ്യം ഈ സംഭവങ്ങൾ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ബലരാമന്റെ മുഖത്തേക്കും പിന്നീട് ഗോപബാലന്മാരുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. തുടർന്ന് കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം മറുപടി നൽകി.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരീ!, എന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കിയ ഉടൻതന്നെ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ തീർച്ചയായും വരും. ഭവനരഹിതരായ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള യാത്രക്കാർക്ക് നീ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ അഭയം.

മധുരമായ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് അവളെ അവിടെ വിട്ട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയിലുണ്ടായിരുന്ന വ്യാപാരികൾ താമ്പൂലം, മാലകൾ, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ഭഗവാനെയും ജ്യേഷ്ഠനെയും ആദരവോടെ ആരാധിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാമദേവൻ ഉണർന്നു. പരിഭ്രാന്തരായ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ മറന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും തലമുടിയും വളകളും ഒക്കെ അഴിഞ്ഞുപോയി, അവർ ചിത്രത്തിലെ പ്രതിമകളെപ്പോലെ നിശ്ചലരായി നിന്നു. ധനുർയാഗം നടക്കുന്ന സ്ഥലം എവിടെയാണെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ നാട്ടുകാരോട് ചോദിച്ചു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിന് സമാനമായ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വില്ല് ഭഗവാൻ കണ്ടു. ധാരാളം ആളുകൾ ആ വില്ലിന് കാവൽ നിൽക്കുകയും അതിനെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാവൽക്കാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി ആ വില്ല് കൈയ്യിലെടുത്തു. തന്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ആ വില്ല് വളരെ നിസ്സാരമായി ഉയർത്തിയ ഉരുകക്രമനായ ഭഗവാൻ, രാജകീയ കാവൽക്കാർ നോക്കിനിൽക്കെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അതിൽ ഞാൺ കെട്ടി. തുടർന്ന് ശക്തിയോടെ ആ വില്ല് വലിക്കുകയും, മദയാന കരിമ്പ് ഒടിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ രണ്ടായി ഒടിക്കുകയും ചെയ്തു. 

വില്ല് ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും എല്ലാ ദിശകളിലും മുഴങ്ങി. അത് കേട്ട കംസൻ ഭയവിഹ്വലനായി. കോപിഷ്ടരായ കാവൽക്കാർ ആയുധങ്ങളെടുത്ത് കൃഷ്ണനെയും കൂട്ടുകാരെയും പിടികൂടാനായി അവരെ വളഞ്ഞു. "അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!" എന്ന് അവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ദുരുദ്ദേശ്യത്തോടെ വരുന്ന കാവൽക്കാരെ കണ്ട് ബലരാമനും കേശവനും വില്ലിന്റെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ എടുത്ത് അവരെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. കംസൻ അയച്ച സൈനികരെയും വധിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും യാഗശാലയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തുകടന്ന് നഗരത്തിലെ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടർന്നു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചെയ്ത അത്ഭുത പ്രവൃത്തികളും അവരുടെ കരുത്തും ധീരതയും സൗന്ദര്യവും കണ്ട നഗരവാസികൾ, അവർ ഏതോ പ്രമുഖരായ ദേവന്മാരായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി. സൂര്യാസ്തമയമായപ്പോൾ അവർ ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള തങ്ങളുടെ താവളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

മുകുന്ദൻ വൃന്ദാവനത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുമ്പോൾ, മഥുരയിലെ നിവാസികൾക്ക് വലിയ ഭാഗ്യങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന് ഗോപിമാർ പ്രവചിച്ചിരുന്നു. പുരുഷരത്നമായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം നുകരുന്ന ആ നഗരവാസികളിലൂടെ ആ പ്രവചനം സത്യമായി മാറുകയായിരുന്നു. ഐശ്വര്യദേവതയായ ലക്ഷ്മി പോലും ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തണൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ശേഷം അവർ പാൽചോറ് കഴിച്ചു. കംസന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അവർ ആ രാത്രി അവിടെ സുഖമായി വിശ്രമിച്ചു. ദുഷ്ടനായ കംസനാകട്ടെ, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും വില്ല് ഒടിച്ചതും സൈനികരെ വധിച്ചതും കേട്ട് പരിഭ്രാന്തനായി. ഉറക്കത്തിലും ഉണർവിലും അവൻ ദുശ്ശകുനങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ സ്വന്തം തല കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും രണ്ടായി കാണപ്പെട്ടു; നിഴലിൽ സുഷിരം കണ്ടു; ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മരങ്ങൾ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ കാണപ്പെട്ടു; സ്വന്തം പാദമുദ്രകൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പ്രേതങ്ങൾ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതായും, കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി വിഷം കുടിക്കുന്നതായും അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇത്തരം ശകുനങ്ങൾ കണ്ട് കംസൻ മരണഭയത്താൽ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഇരുന്നു.

രാത്രി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, കംസൻ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. രാജാവിന്റെ ആളുകൾ മല്ലയുദ്ധക്കളം പൂജിക്കുകയും വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴക്കുകയും തോരണങ്ങളും പൂമാലകളും കൊണ്ട് അവിടം അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷത്രിയരുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നഗരവാസികൾ ആ മല്ലയുദ്ധം കാണാനായി അവിടെ വന്നിരുന്നു. വിശിഷ്ടാതിഥികൾക്ക് പ്രത്യേക ഇരിപ്പിടങ്ങൾ നൽകി. മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് കംസൻ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ ചുറ്റും രാജാക്കന്മാരുണ്ടായിട്ടും അവന്റെ ഹൃദയം ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മല്ലയുദ്ധത്തിന്റെ സംഗീതം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മല്ലന്മാർ തങ്ങളുടെ പരിശീലകർക്കൊപ്പം വളരെ പ്രൗഢിയോടുകൂടി അവിടേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സംഗീതത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായ ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശലൻ, തോശലൻ എന്നിവർ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള മെത്തയിൽ ഇരുന്നു.

ഭോജരാജാവായ കംസന്റെ ക്ഷണമനുസരിച്ച് നന്ദമഹാരാജാവും മറ്റ് ഗോപന്മാരും തങ്ങളുടെ കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ സമർപ്പിച്ച ശേഷം നിർദ്ദിഷ്ടസ്ഥാനങ്ങളിൽ  ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിരണ്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>