10:42 യാഗചാപഭഞ്ജനം

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 42

യാഗചാപഭഞ്ജനം

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അല്ലയോ ശ്രീ പരീക്ഷിത്തു രാജാവേ!, ഭഗവാൻ മാധവൻ രാജവീഥിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, സുമുഖിയും, എന്നാൽ, കൂനുള്ളവളുമായ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു. കൈകളിൽ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ അടങ്ങിയ പാത്രവും വഹിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവൾ നടന്നിരുന്നത്. പ്രേമാനന്ദദായകനായ ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരി!, നീ ആരാണ്? ആഹാ!, സുഗന്ധക്കൂട്ട്! ഇത് ആർക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവളേ!, ദയവായി സത്യം പറയൂ. നിന്റെ പക്കലുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച ഈ സുഗന്ധലേപനം ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും കൂടി ഇത്തിരി നൽകിക്കൂടേ?. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന പക്ഷം, നിനക്ക് നല്ലയൊരു അനുഗ്രഹമാണുണ്ടാകാൻ പോകുന്നത്.

രാജാവേ!, അതുകേട്ട്, അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരരൂപാ!, ഞാൻ കംസരാജാവിന്റെ ദാസിയാണ്. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ കാരണം രാജാവിന് എന്നോട് വലിയ ബഹുമാനമാണ്. ത്രിവക്ര എന്നാണ് എന്റെ പേര്. ഭോജരാജാവിന് ഇത്രയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഈ സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നിങ്ങളല്ലാതെ മറ്റാരാണ് അർഹിക്കുന്നത്?

കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം, വശ്യത, മാധുര്യം, പുഞ്ചിരി, വാക്കുകൾ, നോട്ടം എന്നിവയാൽ മനംമയങ്ങിയ ത്രിവക്ര, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ധാരാളം സുഗന്ധലേപനങ്ങൾ നൽകി. അവരുടെ ശരീരനിറത്തിന് വിപരീതമായ നിറങ്ങളുള്ള ആ ഉത്തമ സൗന്ദര്യവർദ്ധക വസ്തുക്കൾ അണിഞ്ഞപ്പോൾ, രണ്ട് ഭഗവാന്മാരും അതീവ സുന്ദരന്മാരായി കാണപ്പെട്ടു. ത്രിവക്രയിൽ സംപ്രീതനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ ദർശനത്തിലൂടെ ഒരുവന് ലഭിക്കുന്ന ഫലം കാണിച്ചു കൊടുക്കുവാനായി ആ സുന്ദരിയായ കൂനിയുടെ വൈകല്യം മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാൻ അച്യുതൻ തന്റെ രണ്ടു പാദങ്ങളും കൊണ്ട് അവളുടെ കാൽവിരലുകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും, രണ്ടു കൈകളിലെയും ഓരോ വിരലുകൾ അവളുടെ താടിയുടെ താഴെ വെച്ച് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും ചെയ്ത് അവളുടെ ശരീരം നേരെയാക്കി. ഭഗവാൻ മുകുന്ദന്റെ സ്പർശനത്താൽ മാത്രം, ത്രിവക്ര പെട്ടെന്ന് നേരായ അവയവങ്ങളും മനോഹരമായ ശരീരവുമുള്ള അതിസുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയായി മാറി. സൗന്ദര്യവും സ്വഭാവഗുണവും ഔദാര്യവും ലഭിച്ച ത്രിവക്രയ്ക്ക് ഭഗവാൻ കേശവനോട് അനുരാഗം തോന്നി. ഭഗവാന്റെ ഉത്തരീയത്തിന്റെ അറ്റത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ത്രിവക്ര പറഞ്ഞു: ഹേ വീരാ!, നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. അങ്ങയെ ഇവിടെ വിട്ടുപോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. പുരുഷോത്തമാ!, എന്റെ മനസ്സിനെ അങ്ങ് ചഞ്ചലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ എന്നോട് ദയ കാണിക്കണം.

അവളുടെ അപേക്ഷ കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആദ്യം ഈ സംഭവങ്ങൾ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ബലരാമന്റെ മുഖത്തേക്കും പിന്നീട് ഗോപബാലന്മാരുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. തുടർന്ന് കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ഇപ്രകാരം മറുപടി നൽകി.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ സുന്ദരീ!, എന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കിയ ഉടൻതന്നെ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ തീർച്ചയായും വരും. ഭവനരഹിതരായ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള യാത്രക്കാർക്ക് നീ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ അഭയം.

മധുരമായ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് അവളെ അവിടെ വിട്ട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയിലുണ്ടായിരുന്ന വ്യാപാരികൾ താമ്പൂലം, മാലകൾ, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ഭഗവാനെയും ജ്യേഷ്ഠനെയും ആദരവോടെ ആരാധിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാമദേവൻ ഉണർന്നു. പരിഭ്രാന്തരായ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ മറന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും തലമുടിയും വളകളും ഒക്കെ അഴിഞ്ഞുപോയി, അവർ ചിത്രത്തിലെ പ്രതിമകളെപ്പോലെ നിശ്ചലരായി നിന്നു. ധനുർയാഗം നടക്കുന്ന സ്ഥലം എവിടെയാണെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ നാട്ടുകാരോട് ചോദിച്ചു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിന് സമാനമായ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വില്ല് ഭഗവാൻ കണ്ടു. ധാരാളം ആളുകൾ ആ വില്ലിന് കാവൽ നിൽക്കുകയും അതിനെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാവൽക്കാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി ആ വില്ല് കൈയ്യിലെടുത്തു. തന്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ആ വില്ല് വളരെ നിസ്സാരമായി ഉയർത്തിയ ഉരുകക്രമനായ ഭഗവാൻ, രാജകീയ കാവൽക്കാർ നോക്കിനിൽക്കെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അതിൽ ഞാൺ കെട്ടി. തുടർന്ന് ശക്തിയോടെ ആ വില്ല് വലിക്കുകയും, മദയാന കരിമ്പ് ഒടിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ രണ്ടായി ഒടിക്കുകയും ചെയ്തു. 

വില്ല് ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും എല്ലാ ദിശകളിലും മുഴങ്ങി. അത് കേട്ട കംസൻ ഭയവിഹ്വലനായി. കോപിഷ്ടരായ കാവൽക്കാർ ആയുധങ്ങളെടുത്ത് കൃഷ്ണനെയും കൂട്ടുകാരെയും പിടികൂടാനായി അവരെ വളഞ്ഞു. "അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!" എന്ന് അവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ദുരുദ്ദേശ്യത്തോടെ വരുന്ന കാവൽക്കാരെ കണ്ട് ബലരാമനും കേശവനും വില്ലിന്റെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ എടുത്ത് അവരെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. കംസൻ അയച്ച സൈനികരെയും വധിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും യാഗശാലയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തുകടന്ന് നഗരത്തിലെ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടർന്നു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ചെയ്ത അത്ഭുത പ്രവൃത്തികളും അവരുടെ കരുത്തും ധീരതയും സൗന്ദര്യവും കണ്ട നഗരവാസികൾ, അവർ ഏതോ പ്രമുഖരായ ദേവന്മാരായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി. സൂര്യാസ്തമയമായപ്പോൾ അവർ ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള തങ്ങളുടെ താവളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

മുകുന്ദൻ വൃന്ദാവനത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുമ്പോൾ, മഥുരയിലെ നിവാസികൾക്ക് വലിയ ഭാഗ്യങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന് ഗോപിമാർ പ്രവചിച്ചിരുന്നു. പുരുഷരത്നമായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം നുകരുന്ന ആ നഗരവാസികളിലൂടെ ആ പ്രവചനം സത്യമായി മാറുകയായിരുന്നു. ഐശ്വര്യദേവതയായ ലക്ഷ്മി പോലും ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തണൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ശേഷം അവർ പാൽചോറ് കഴിച്ചു. കംസന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അവർ ആ രാത്രി അവിടെ സുഖമായി വിശ്രമിച്ചു. ദുഷ്ടനായ കംസനാകട്ടെ, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും വില്ല് ഒടിച്ചതും സൈനികരെ വധിച്ചതും കേട്ട് പരിഭ്രാന്തനായി. ഉറക്കത്തിലും ഉണർവിലും അവൻ ദുശ്ശകുനങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ സ്വന്തം തല കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും രണ്ടായി കാണപ്പെട്ടു; നിഴലിൽ സുഷിരം കണ്ടു; ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മരങ്ങൾ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ കാണപ്പെട്ടു; സ്വന്തം പാദമുദ്രകൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പ്രേതങ്ങൾ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതായും, കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി വിഷം കുടിക്കുന്നതായും അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇത്തരം ശകുനങ്ങൾ കണ്ട് കംസൻ മരണഭയത്താൽ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഇരുന്നു.

രാത്രി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, കംസൻ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. രാജാവിന്റെ ആളുകൾ മല്ലയുദ്ധക്കളം പൂജിക്കുകയും വാദ്യമേളങ്ങൾ മുഴക്കുകയും തോരണങ്ങളും പൂമാലകളും കൊണ്ട് അവിടം അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷത്രിയരുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നഗരവാസികൾ ആ മല്ലയുദ്ധം കാണാനായി അവിടെ വന്നിരുന്നു. വിശിഷ്ടാതിഥികൾക്ക് പ്രത്യേക ഇരിപ്പിടങ്ങൾ നൽകി. മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് കംസൻ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ ചുറ്റും രാജാക്കന്മാരുണ്ടായിട്ടും അവന്റെ ഹൃദയം ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മല്ലയുദ്ധത്തിന്റെ സംഗീതം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മല്ലന്മാർ തങ്ങളുടെ പരിശീലകർക്കൊപ്പം വളരെ പ്രൗഢിയോടുകൂടി അവിടേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സംഗീതത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായ ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശലൻ, തോശലൻ എന്നിവർ മല്ലയുദ്ധത്തിനുള്ള മെത്തയിൽ ഇരുന്നു.

ഭോജരാജാവായ കംസന്റെ ക്ഷണമനുസരിച്ച് നന്ദമഹാരാജാവും മറ്റ് ഗോപന്മാരും തങ്ങളുടെ കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ സമർപ്പിച്ച ശേഷം നിർദ്ദിഷ്ടസ്ഥാനങ്ങളിൽ  ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിരണ്ടാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:41 ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 41

ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അക്രൂരൻ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കേ, ഒരു നടൻ തന്റെ പ്രകടനം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വെള്ളത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തിയ തന്റെ രൂപം പിൻവലിച്ചു. ആ അത്ഭുതദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ അക്രൂരൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന് തന്റെ നിത്യകർമ്മങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കി. തുടർന്ന് അത്ഭുതസ്തബ്ധനായി അദ്ദേഹം തേരിനടുത്തേക്ക് മടങ്ങി. ആ സമയം, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അക്രൂരനോട് ചോദിച്ചു: "ഭൂമിയിലോ ആകാശത്തോ വെള്ളത്തിലോ നിങ്ങൾ അത്ഭുതകരമായ എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ഭാവത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുവല്ലോ."

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "ഭൂമിയിലും ആകാശത്തും വെള്ളത്തിലും ഉള്ള അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അങ്ങയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് സർവ്വവ്യാപിയായിരിക്കെ, അങ്ങയെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ കാണാത്തതായി മറ്റെന്താണുള്ളത്? പരമസത്യമായ അങ്ങയെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു, ഭൂമിയിലെയും ആകാശത്തിലെയും വെള്ളത്തിലെയും എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും അങ്ങയിൽ വസിക്കുന്നു. അങ്ങയെ കാണുമ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് മറ്റ് എന്ത് അത്ഭുതങ്ങളാണ് എനിക്ക് കാണാനുള്ളത്?"

ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ് ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ രഥം മുന്നോട്ടെടുത്തു. ഏകദേശം ഉച്ചസമയം കഴിഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹം ബാലരാമനും കൃഷ്ണനുമൊപ്പം മഥുരയിലെത്തി. അവർ പോയ വഴികളിലെല്ലാം ഗ്രാമവാസികൾ വരികയും വസുദേവന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും വലിയ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഗ്രാമവാസികൾക്ക് അവരിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അക്രൂരൻ രാമകൃഷ്ണന്മാരുമായി മഥുരയിൽ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് തന്നെ നന്ദമഹാരാജാവും വൃന്ദാവനത്തിലെ മറ്റ് നിവാസികളും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. അവർ കൃഷ്ണനെയും ബാലരാമനെയും കാത്ത് നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു തോട്ടത്തിൽ തങ്ങി. നന്ദഗോപരോടും മറ്റുള്ളവരോടും ചേർന്ന ശേഷം, പ്രപഞ്ചനാഥനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ വിനീതനായ അക്രൂരന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് രഥവുമായി ഞങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക. എന്നിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോകുക. ഇവിടെ കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ നഗരം കാണാൻ വരാം."

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, അവിടുന്നില്ലാതെ ഞാൻ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഞാൻ അങ്ങയുടെ ഭക്തനാണ്, എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കഷ്ടമാണ്, കാരണം അങ്ങ് എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തരോട് വാത്സല്യമുള്ളവനാണല്ലോ. അങ്ങയുടെ ജ്യേഷ്ഠനോടും ഗോപന്മാരോടും കൂട്ടുകാരോടും ഒപ്പം എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം. അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് എന്റെ വീടിനെ അനുഗ്രഹിക്കണം. യജ്ഞങ്ങളിൽ താല്പര്യമുള്ള ഒരു സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥനാണ് ഞാൻ, അങ്ങയുടെ പാദധൂളികളാൽ എന്റെ വീടിനെ പവിത്രമാക്കണം. ആ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ എന്റെ പിതൃക്കളും അഗ്നിയും ദേവന്മാരും സംതൃപ്തരാകും. അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയതിലൂടെയാണ് ബലി മഹാരാജാവ് കീർത്തിയും സമാനതകളില്ലാത്ത ശക്തിയും ഭക്തരുടെ പരമഗതിയും നേടിയത്. അങ്ങയുടെ പാദസ്പർശമേറ്റ് പവിത്രമായ ഗംഗാജലം മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ശിവഭഗവാൻ ആ ജലം തന്റെ ശിരസ്സിൽ സ്വീകരിച്ചു, ആ ജലത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗം പൂകി. ദേവാദിദേവാ!, ജഗന്നാഥാ!, അങ്ങയുടെ കീർത്തനം പുണ്യകരമാണ്. യദുകുല ശ്രേഷ്ഠാ!, പരമപുരുഷനായ നാരായണാ!, ഞാൻ അങ്ങയെ വണങ്ങുന്നു."

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ജ്യേഷ്ഠനോടൊപ്പം അങ്ങയുടെ വീട്ടിൽ വരാം, പക്ഷേ ആദ്യം യദുകുലത്തിന്റെ ശത്രുവിനെ വധിച്ചു എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും എനിക്ക് രക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്."

ശുകദേവൻ തുടർന്നു: രാജൻ!, ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അക്രൂരൻ സങ്കടപ്പെട്ട മനസ്സോടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ വിജയം കംസരാജാവിനെ അറിയിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. മഥുര കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച കൃഷ്ണൻ വൈകുന്നേരത്തോടെ ബാലരാമനെയും ഗോപാലന്മാരെയും കൂട്ടി നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. സ്ഫടികം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഗോപുരങ്ങളും വാതിലുകളും, സ്വർണ്ണ കവാടങ്ങളും, ചെമ്പും വെങ്കലവും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ധാന്യപ്പുരകളും, അജയ്യമായ കിടങ്ങുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ മഥുരാനഗരം. മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും നഗരത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടി. വീടുകളുടെ ജാലകങ്ങളിലും ബാൽക്കണികളിലും മയിലുകളും പ്രാവുകളും വസിച്ചിരുന്നു. വൈഡൂര്യം, വജ്രം, സ്ഫടികം, ഇന്ദ്രനീലം, പവിഴം, മുത്ത്, മരതകം എന്നിവയാൽ ബാൽക്കണികൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. രാജവീഥികളും കമ്പോളവീഥികളും ഒക്കെ വെള്ളം കുടഞ്ഞു ശുദ്ധമാക്കിയിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും പുഷ്പങ്ങളും നെല്ലും വിതറിയിരുന്നു. വാതിലുകളിൽ വെള്ളം നിറച്ച കുടങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.

കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും നഗരവീഥിയിലൂടെ വരുന്നത് കണ്ട് മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ തിടുക്കത്തിൽ ഒത്തുകൂടി. ചിലർ വീടിന്റെ മട്ടുപ്പാവുകളിൽ കയറിനിന്നു. തിടുക്കത്തിൽ വന്ന അവരിൽ ചിലർ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും മാറി ധരിച്ചു, ചിലർ ഒരു ചെവിയിൽ മാത്രം കമ്മലിട്ടു, ചിലർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം മഷിയെഴുതി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർ അത് ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നു, ഉറങ്ങിക്കിടന്നവർ ബഹളം കേട്ട് എഴുന്നേറ്റു വന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പാൽ കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന അമ്മമാർ അവരെ മാറ്റിനിർത്തി ഓടിവന്നു. മന്ദഹാസത്തോടെ നടന്നുവരുന്ന കൃഷ്ണന്റെ രൂപം ആ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ധാരാളം കേട്ടിരുന്നു, അവിടുത്തെ കണ്ടമാത്രയിൽതന്നെ അവരുടെ ഹൃദയം ഉരുകി. തന്റെ നോട്ടത്താൽ അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ അവർ കണ്ണുകളിലൂടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആനയിച്ചു. ആനന്ദസ്വരൂപനായ അവനെ അവർ മനസ്സാൽ പുണർന്നു.

മട്ടുപ്പാവുകളിൽ നിന്ന സ്ത്രീകൾ ബലരാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും മേൽ പൂമഴ ചൊരിഞ്ഞു. വഴിയിലുടനീളം ബ്രാഹ്മണർ തൈര്, അക്ഷതം, ജലകുംഭങ്ങൾ, മാലകൾ എന്നിവ നൽകി അവരെ സ്വീകരിച്ചു. മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു: "ഈ ഗോപികമാർ എത്ര വലിയ തപസ്സായിരിക്കണം ചെയ്തത്! മനുഷ്യർക്കെല്ലാം ആനന്ദം നൽകുന്ന കൃഷ്ണനെയും ബാലരാമനെയും എപ്പോഴും കാണാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ."

അങ്ങനെ, നഗരം ചുറ്റുന്നതിനിടയിൽ, ഒരു അലക്കുകാരൻ അതുവഴി വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ തങ്ങൾക്ക് ധരിക്കാൻ നല്ല വസ്ത്രങ്ങളുണ്ടോ എന്നവരോട് തിരക്കി. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾക്ക് ധരിക്കാൻ യോഗ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ നൽകുക. അതിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് നന്മ വരുന്നതായിരിക്കും." എന്നാൽ കംസന്റെ ദാസനായ അയാൾ അഹങ്കാരത്തോടെ അവരെ അപമാനിച്ചു. അയാൾ പറഞ്ഞു: "കാട്ടിലും മേട്ടിലും നടക്കുന്ന നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ധരിക്കാനാണോ ഈ രാജവസ്ത്രങ്ങൾ? വേഗം ഇവിടെ നിന്ന് പോകൂ, ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള മോഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക" ഇപ്രകാരം ധിക്കാരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞ അലക്കുകാരന്റെ തല കൃഷ്ണൻ തന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൊണ്ട് ഉടലിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി. അയാളുടെ സഹായികൾ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടിപ്പോയി. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുകയും ബാക്കിയുള്ളവ ഗോപന്മാർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു.

തുടർന്ന് മറ്റൊരു നെയ്ത്തുകാരൻ അതുവഴി വരികയും അവർക്ക് മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ആ വസ്ത്രങ്ങളിൽ അതിമനോഹരമായി ശോഭിച്ചു. ആ നെയ്ത്തുകാരന്റെ ഭക്തിയിൽ പ്രസന്നനായ കൃഷ്ണൻ അയാൾക്ക് ഇഹലോകത്തിൽ ഐശ്വര്യവും പരലോകത്തിൽ സാരൂപ്യമുക്തിയും നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചു.

പിന്നീട് അവർ മാലകെട്ടുകാരനായ സുദാമന്റെ വീട്ടിലെത്തി. സുദാമൻ അവരെ കണ്ട ഉടനെതന്നെ ദണ്ഡനമസ്കാരം ചെയ്ത വണങ്ങി. അവരെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുത്തി പാദങ്ങൾ കഴുകി പൂജിച്ചു. സുദാമൻ പറഞ്ഞു: "ഭഗവാനേ, അങ്ങയുടെ വരവോടെ എന്റെ ഈ ജന്മം സഫലമായി. അങ്ങയെ പൂജിക്കുന്നതിലൂടെ എന്റെ പിതൃക്കളും ദേവന്മാരും സംതൃപ്തരായി. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണഭൂതരായ നിങ്ങൾ ലോകരക്ഷയ്ക്കായി അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് എല്ലാവരോടും തുല്യഭാവമുള്ളവനാണ്."

ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് സുദാമൻ ആ രാമകൃഷ്ണന്മാർക്ക് സുഗന്ധമുള്ള പൂമാലകൾ നൽകി. കൃഷ്ണൻ സുദാമന് ഇഷ്ടമുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന്നാ സുദാമനാകട്ടെ, ഭഗവാനിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, ഭക്തരോടുള്ള സൗഹൃദവും, സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളോടും കരുണയും ഉണ്ടാകുന്നതിനായി മാത്രം വരം ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അയാൾക്ക് ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും ഐശ്വര്യവും നൽകി അനുഗ്രഹിച്ച ശേഷം അവിടെനിന്നും യാത്ര തുടർന്നു.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം നാല്പത്തിയൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>