ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 50
കൃഷ്ണൻ ദ്വാരക നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നു
ഭഗവാൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു: മഗധരാജാവ് പലയിടങ്ങളിൽനിന്നായി ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കാലാൾപ്പടയും, കുതിരകളും, രഥങ്ങളും, ആനകളും അടങ്ങുന്ന ഈ സൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും. കാരണം ഇത് ഭൂമിക്ക് വലിയൊരു ഭാരമാണ്. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെ ഇപ്പോൾ കൊല്ലേണ്ടതില്ല, കാരണം ഭാവിയിൽ അവന് വീണ്ടുംവീണ്ടും മറ്റ് സൈന്യങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമിയുടെ ഭാരം ലഘൂകരിക്കുക, പുണ്യവാന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുക, ദുഷ്ടന്മാരെ നിഗ്രഹിക്കുക എന്നിവയാണ് എന്റെ ഈ അവതാരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. കാലക്രമേണ അധർമ്മം വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനായി ഞാൻ മറ്റു ശരീരങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു.
ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഗോവിന്ദൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തുനിന്ന് സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് രഥങ്ങൾ ഇറങ്ങിവന്നു. അവ സാരഥികളോടും എല്ലാ യുദ്ധോപകരണങ്ങളോടും കൂടിയവയായിരുന്നു. ഭഗവാന്റെ നിത്യമായ ദിവ്യ ആയുധങ്ങളും സ്വയം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണമൂർത്തിയായ ബലരാമനോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യേഷ്ഠാ!, അങ്ങയെ ആശ്രയിച്ചുകഴിയുന്ന യാദവർ നേരിടുന്ന ഈ അപകടം നോക്കൂ!. അങ്ങയുടെ സ്വന്തം രഥവും ആയുധങ്ങളും ഇതാ അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഭക്തരുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാനാണ് നാം ജന്മമെടുത്തത്. അതുകൊണ്ട് ഭൂമിക്ക് ഭാരമായ ഈ ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളെ ദയവായി അങ്ങ് നശിപ്പിച്ചാലും.
ഭഗവാൻ തന്റെ സഹോദരനെ ക്ഷണിച്ചതിനുശേഷം, കവചം ധരിച്ചും തിളങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങൾ ഏന്തിയും അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക് രഥം ഓടിച്ചു. വളരെ ചെറിയൊരു സൈന്യം മാത്രമേ അവരെ അനുഗമിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ദാരുകൻ രഥം തെളിക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിന് പുറത്തെത്തിയ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പാഞ്ചജന്യം മുഴക്കി. അതുകേട്ട ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ വിറച്ചു. ജരാസന്ധൻ അവരെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: ഹേ കൃഷ്ണാ!, മനുഷ്യരിൽ അധമനായവനേ! വെറുമൊരു ബാലനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് എനിക്ക് നാണക്കേടായതിനാൽ നിന്നോട് പോരാടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഭീരുവേ!, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ കൊന്നവനേ!, ഇവിടെനിന്ന് പോകൂ! ഞാൻ നിന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. രാമാ!, നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യൂ!. എന്റെ അമ്പുകളേറ്റ് ശരീരം തകർന്ന് സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ വധിക്കുകയോ ചെയ്യാം.
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ജരാസന്ധൻ!, യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വെറുതെ വീമ്പിളക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പ്രവൃത്തിയിലൂടെ പൗരുഷം കാണിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെയോ പരിഭ്രാന്തനായവന്റെയോ വാക്കുകളെ ഞങ്ങൾ ഗൗരവമായി കാണുന്നില്ല.
ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, കാറ്റ് സൂര്യനെ മേഘങ്ങളാൽ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും അഗ്നിയെ പൊടിപടലങ്ങളാൽ മൂടുന്നതുപോലെയും, ജരാസന്ധൻ തന്റെ കൂറ്റൻ സൈന്യവുമായി മധുവംശജരായ ആ രണ്ടുപേരെയും അവരുടെ സൈനികരെയും രഥങ്ങളെയും വളഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ ഗോപുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും മാളികകളിലും നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് ഗരുഡധ്വജവും പനയുടെ അടയാളവുമുള്ള ആ രഥങ്ങൾ കാണാതായപ്പോൾ അവർ ദുഃഖിതരായി ബോധരഹിതരായി വീണു. ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ കഠിനമായ ശരവർഷത്താൽ തന്റെ സൈന്യം പീഡിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരി ദേവാസുരന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന തന്റെ ശാർങ്ഗമെന്ന വില്ല് കുലച്ചു. ഭഗവാൻ തന്റെ ആവനാഴിയിൽനിന്ന് അമ്പുകളെടുത്ത് വില്ലിൽ തൊടുത്തു തൊടുത്തുവിട്ടു. മൂർച്ചയുള്ള ആ അമ്പുകൾ ശത്രുക്കളുടെ രഥങ്ങളെയും ആനകളെയും കുതിരകളെയും കാലാൾപ്പടയെയും തകർത്തു. അമ്പുകൾ തൊടുക്കുന്ന ഭഗവാനെ കണ്ടാൽ കത്തുന്ന തീവലയം പോലെ തോന്നിയിരുന്നു. നെറ്റിത്തടം പിളർന്ന് ആനകൾ നിലംപതിച്ചു, കഴുത്തറുക്കപ്പെട്ട് കുതിരകൾ വീണു, രഥങ്ങൾ തകർന്നു, സൈനികർ കൈകാലുകളും തോളുകളും വേർപെട്ട് മരിച്ചുവീണു. യുദ്ധക്കളത്തിൽ മനുഷ്യരുടെയും ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും അവയവങ്ങളിൽനിന്ന് നൂറുകണക്കിന് രക്തനദികൾ ഒഴുകി. ആ നദികളിൽ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട കൈകൾ പാമ്പുകളെപ്പോലെയും, മനുഷ്യത്തലകൾ ആമകളെപ്പോലെയും, ചരിഞ്ഞ ആനകൾ ദ്വീപുകളെപ്പോലെയും തോന്നിപ്പിച്ചു. വില്ലുകൾ തിരമാലകളായും ആയുധങ്ങൾ കാടുകളായും രക്തപ്പുഴയിൽ ഒഴുകി. മുപ്പാരുകളെയും സൃഷ്ടിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, അനന്തഗുണങ്ങളുള്ള ആ ഭഗവാന് ഒരു ശത്രുപക്ഷത്തെ കീഴടക്കുക എന്നത് ഒട്ടും അത്ഭുതകരമായ കാര്യമല്ല. എങ്കിലും ഭഗവാൻ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ മഹർഷിമാർ ആ ലീലകളെ വാഴ്ത്തുന്നു.
രഥം നഷ്ടപ്പെട്ട്, സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ച ജരാസന്ധൻ ശ്വാസം മാത്രമായി അവിടെ അവശേഷിച്ചു. ആ സമയത്ത് ബലരാമൻ ഒരു സിംഹം മറ്റൊന്നിനെ എന്നപോലെ ആ ശക്തനായ പോരാളിയെ പിടികൂടി. വരുണപാശത്താലും സാധാരണ കയറുകളാലും ബലരാമൻ ജരാസന്ധനെ ബന്ധിച്ചു. എന്നാൽ ജരാസന്ധനെക്കൊണ്ട് ഇനിയും ചില കാര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ ബലരാമനെ തടഞ്ഞു. ലോകനാഥന്മാരാൽ മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട ജരാസന്ധൻ ലജ്ജിതനായി തപസ്സുചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ വഴിമധ്യേ ചില രാജാക്കന്മാർ ലൗകികവും ആത്മീയവുമായ ന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു. "യാദവരോടേറ്റ പരാജയം നിങ്ങളുടെ മുൻകർമ്മഫലം മാത്രമാണ്" എന്ന് അവർ അദ്ദേഹത്തെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. സൈന്യമെല്ലാം നശിച്ചവനായി, ഭഗവാനാൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടവനായി ബൃഹദ്രഥപുത്രനായ ജരാസന്ധൻ ദുഃഖത്തോടെ മഗധയിലേക്ക് മടങ്ങി.
തന്റെ സൈന്യത്തിന് ഒരു പോറലുമേൽക്കാതെ ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ ശത്രുസൈന്യമാകുന്ന സമുദ്രത്തെ കടന്നു. ആകാശത്തുനിന്ന് ദേവന്മാർ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ആകുലതകളൊഴിഞ്ഞ മഥുരയിലെ ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാനെ സ്വീകരിക്കാൻ എത്തി. വന്ദിമാഗധന്മാർ വിജയഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു. ഭഗവാൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ശംഖുകളും നഗാരകളും മുഴങ്ങി. വീണകളും വേണുവും മൃദംഗങ്ങളും ഒത്തുചേർന്ന് സംഗീതം പൊഴിച്ചു. നഗരവീഥികൾ ശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടു, എല്ലായിടത്തും കൊടിതോരണങ്ങൾ തൂക്കി. വേദമന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളാൽ നഗരം മുഖരിതമായി. നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ സ്നേഹത്തോടെ ഭഗവാനെ നോക്കി പുഷ്പമാലകളും തൈരും മലരും പുത്തൻ മുളകളും വർഷിച്ചു. യുദ്ധക്കളത്തിൽനിന്ന് ലഭിച്ച മരിച്ച വീരന്മാരുടെ ആഭരണങ്ങളും സമ്പത്തും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ യാദവ രാജാവായ ഉഗ്രസേനന് സമർപ്പിച്ചു.
ഇതേ രീതിയിൽ പതിനേഴ് തവണ മഗധരാജാവ് പരാജയപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടും ഓരോ തവണയും അദ്ദേഹം അക്ഷൗഹിണി പടയുമായി കൃഷ്ണനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന യാദവർക്കെതിരെ യുദ്ധത്തിന് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയാൽ വൃഷ്ണിവംശജർ ജരാസന്ധന്റെ സൈന്യത്തെ ഓരോ തവണയും നശിപ്പിച്ചു. സൈന്യം നശിക്കുമ്പോൾ ശത്രുക്കളാൽ വിട്ടയയ്ക്കപ്പെട്ട് രാജാവ് വീണ്ടും മടങ്ങിപ്പോകും.
അങ്ങനെ, പതിനെട്ടാംയുദ്ധത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, നാരദരാൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ട കാലയവനൻ എന്ന ഒരു മ്ലേച്ഛൻ യുദ്ധക്കളത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. മൂന്ന് കോടി മ്ലേച്ഛസൈനികരുമായി വന്ന കാലയവനൻ മഥുരയെ വളഞ്ഞു. തനിക്ക് തുല്യനായ ഒരു എതിരാളിയെ ഇതുവരെ കണ്ടെത്താത്ത അയാൾ, വൃഷ്ണി വംശജർ തനിക്ക് തുല്യരാണെന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞാണ് വന്നത്. കാലയവനനെ കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ സങ്കർഷണനോട് പറഞ്ഞു: "യാദവർക്ക് ഇപ്പോൾ രണ്ടു വശത്തുനിന്നും അപകടം ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു." "ഈ യവനൻ നമ്മളെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധൻ ഇന്നും നാളെയുമായി എത്തും." "നമ്മൾ കാലയവനനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ ജരാസന്ധൻ എത്തിയാൽ, അവൻ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ വധിക്കുകയോ മഗധയിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോവുകയോ ചെയ്തേക്കാം." "അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യർക്ക് തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കോട്ട നമ്മൾ ഉടൻ നിർമ്മിക്കണം. കുടുംബാംഗങ്ങളെ അവിടെ സുരക്ഷിതരാക്കിയശേഷം നമുക്ക് ഈ മ്ലേച്ഛനെ വധിക്കാം."
ബലരാമനുമായി ചർച്ച ചെയ്തശേഷം ഭഗവാൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പന്ത്രണ്ട് യോജന വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഒരു കോട്ട നിർമ്മിച്ചു. അതിനുള്ളിൽ അത്ഭുതകരമായ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള ഒരു നഗരവും പണിതു. വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ എല്ലാ വാസ്തുവിദ്യാനൈപുണ്യവും ആ നഗരത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. വിശാലമായ പാതകൾ, സ്വർണ്ണ ഗോപുരങ്ങൾ, സ്ഫടിക മാളികകൾ, സ്വർണ്ണ മേൽക്കൂരയുള്ള വീടുകൾ എന്നിവയാൽ അത് മനോഹരമായിരുന്നു. വെള്ളിയിലും പിത്തളയിലും തീർത്ത വായുശാലകളും കുതിരലായങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിൽപ്പെട്ട ജനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ നഗരം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളാൽ അതീവ സുന്ദരമായി. ദേവേന്ദ്രൻ സുധർമ്മ എന്ന സഭാമണ്ഡപവും പാരിജാതവൃക്ഷവും കൃഷ്ണനായി കൊണ്ടുവന്നു. വരുണൻ മനോവേഗമുള്ള കുതിരകളെയും, കുബേരൻ തന്റെ നിധികളെയും സമർപ്പിച്ചു. എല്ലാ ലോകപാലകരും തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യങ്ങൾ ഭഗവാന് കാഴ്ചവെച്ചു. തന്റെ യോഗമായാ ശക്തിയാൽ പ്രജകളെയെല്ലാം പുതിയ നഗരത്തിലേക്ക് മാറ്റിയ ശേഷം ഭഗവാൻ മഥുരയിൽ കാവൽ നിന്ന ബലരാമനോട് സംസാരിച്ചു. തുടർന്ന് ആയുധങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വനമാലമാത്രം ധരിച്ച് ഭഗവാൻ മഥുരയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം അമ്പതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.
ഓം തത് സത്
<<<<< >>>>>
