ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 46
ഉദ്ധവരുടെ വൃന്ദാവനസന്ദർശനം
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഹേ! സൗമ്യനായ ഉദ്ധവാ!, നീ വ്രജഭൂമിയിലേക്ക് പോയി ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചുവരുക. എന്നിൽനിന്നുള്ള വേർപാടിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന ഗോപികമാർക്ക് എന്റെ സന്ദേശം നൽകി അവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ അകറ്റുക. ആ ഗോപികമാരുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും എന്നിൽ ലയിച്ചിരിക്കുകയാണ്, അവരുടെ ജീവൻതന്നെ എനിക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എനിക്കുവേണ്ടി അവർ തങ്ങളുടെ ശരീരം, ലൗകിക സുഖങ്ങൾ, പരലോകസുഖത്തിനായുള്ള മതപരമായ കടമകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ മാത്രമാണ് അവരുടെ ആത്മാവും മറ്റെല്ലാവും. എനിക്കുവേണ്ടി സകല ലൗകിക ധർമ്മങ്ങളും വെടിഞ്ഞ അത്തരം ഭക്തരെ ഞാൻ പ്രത്യേകം സംരക്ഷിക്കുന്നു. പ്രിയ ഉദ്ധവാ!, ഗോകുലത്തിലെ ആ സ്ത്രീകൾക്ക് ഞാൻ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. അതിനാൽ, ദൂരെയുള്ള എന്നെ അവർ ഓർക്കുമ്പോൾ വേർപാടിന്റെ ആകുലതയാൽ അവർ തളർന്നുപോകുന്നു. ഞാൻ മടങ്ങിവരുമെന്ന എന്റെ വാഗ്ദാനത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു മാത്രമാണ്, എന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അർപ്പിതരായ ആ ഗോപികമാർ എങ്ങനെയൊക്കെയോ തങ്ങളുടെ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നത്.
ശുകദേവസ്വാമി പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, ഭഗവാന്റെ നിർദ്ദേശം കേട്ട ഉദ്ധവർ ആ സന്ദേശം ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുകയും തേരിലേറി നന്ദഗോകുലത്തിലേക്ക് തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്ന നേരത്താണ് ഉദ്ധവർ നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ ഗോശാലയിൽ എത്തിയത്. മടങ്ങിവരുന്ന പശുക്കളും മറ്റ് മൃഗങ്ങളും തങ്ങളുടെ കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർത്തിയതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രഥം ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ കടന്നുപോയി. മദമിളകിയ കാളകൾ പശുക്കൾക്കായി പരസ്പരം പോരടിക്കുന്ന ശബ്ദത്താലും, അകിട് നിറഞ്ഞ പശുക്കൾ തങ്ങളുടെ കിടാങ്ങളെ വിളിക്കുന്ന കരച്ചിലിനാലും, പാൽ കറക്കുന്നതിന്റെയും വെളുത്ത പശുക്കിടാങ്ങൾ തുള്ളിച്ചാടുന്നതിന്റെയും ശബ്ദത്താലും ഗോകുലം മുഖരിതമായിരുന്നു. ഓടക്കുഴൽ വിളിയുടെ മാറ്റൊലിയും, സുന്ദരമായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും കൃഷ്ണബലരാമന്മാരുടെ മംഗളകരമായ ലീലകൾ പാടുന്നതും അവിടെ മാറ്റുകൂട്ടി. അഗ്നിഹോത്രം, സൂര്യൻ, അതിഥികൾ, പശുക്കൾ, ബ്രാഹ്മണർ, പിതൃക്കൾ, ദേവന്മാർ എന്നിവരെ ആരാധിക്കാനുള്ള വിഭവങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഗോപാലകരുടെ വീടുകൾ അതീവ മനോഹരമായിരുന്നു. നാനാഭാഗത്തും പൂത്തുലഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വനങ്ങളും, പക്ഷികളുടെ കളകൂജനങ്ങളും, വണ്ടുകളുടെ മൂളലും, ഹംസങ്ങളും കാറണ്ഡവപക്ഷികളും താമരക്കൂട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും ആ പ്രദേശത്തെ സുന്ദരമാക്കി.
ഉദ്ധവർ നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ എത്തിയ ഉടനെ നന്ദൻ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കാനായി മുന്നോട്ടുവന്നു. ഗോപരാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ അതീവസന്തോഷത്തോടെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ഭഗവാൻ വാസുദേവനിൽ നിന്ന് അഭിന്നനായി കണ്ട് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉദ്ധവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനും സഖമായി ശയ്യയിൽ ഇരുന്നതിനും ശേഷം, പാദപൂജയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷീണമകറ്റിയ നന്ദമഹാരാജാവ് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.
നന്ദമഹാരാജാവ് പറഞ്ഞു: അത്യന്തം ഭാഗ്യവാനായ ഉദ്ധവാ1, ശൂരസേനന്റെ പുത്രൻ (വസുദേവർ) ഇപ്പോൾ ബന്ധവിമുക്തനായി തന്റെ മക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും ഒപ്പം സുഖമായിരിക്കുന്നുണ്ടോ? സ്വന്തം പാപങ്ങൾ നിമിത്തം പാപിയായ കംസനും അവന്റെ സഹോദരന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടു. അവൻ എപ്പോഴും സാധുക്കളും ധർമ്മിഷ്ഠരുമായ യാദവരെ വെറുത്തിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ അമ്മയെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഗുണകാംക്ഷികളെയും ഒക്കെ അവൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവൻ അധിപനായ ഈ വ്രജഭൂമിയെയും ഗോപാലകരെയും പശുക്കളെയും വൃന്ദാവനത്തെയും ഗോവർദ്ധന പർവ്വതത്തെയും അവൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? തന്റെ കുടുംബത്തെ കാണാൻ ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും മടങ്ങിവരുമോ? അവൻ വരികയാണെങ്കിൽ, സുന്ദരമായി പുഞ്ചിച്ച ആ മുഖം ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നുകൂടി കാണാമായിരുന്നു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്നും കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നും മഴയിൽ നിന്നും കാളരൂപിയായ അസുരനിൽ നിന്നും സർപ്പത്തിൽ നിന്നും - മറികടക്കാൻ ആവാത്ത ഇത്തരം മാരകമായ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം ആ മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണനാണ് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത്. ഹേ ഉദ്ധവാ!, കൃഷ്ണൻ ചെയ്ത അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളും, അവന്റെ ലീലാവിലാസങ്ങളോടുകൂടിയ കടാക്ഷങ്ങളും, പുഞ്ചിരിയും, വാക്കുകളും ഒക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ലൗകികമായ സകല കാര്യങ്ങളും ഞങ്ങൾ മറന്നുപോകുന്നു.
മുകുന്ദൻ തന്റെ പാദപദ്മങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച നദികളും കുന്നുകളും വനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ ലീലാരംഗങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവനിൽ ലയിക്കുകയാണ്. ഗർഗ്ഗമുനി പണ്ട് പ്രവചിച്ചതുപോലെ, ദേവന്മാരുടെ ഏതോ വലിയ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച ഉന്നതരായ രണ്ട് ദേവന്മാരായിരിക്കണം ഈ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും, പതിനായിരം ആനകളുടെ കരുത്തുള്ള കംസനെയും, ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ മുതലായ ഗുസ്തിക്കാരെയും, കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെയും ഒക്കെ, ഒരു സിംഹം ചെറിയ മൃഗങ്ങളെ എന്നപോലെ, നിഷ്പ്രയാസം കൊന്നുതള്ളാൻ കൃഷ്ണബലരാമന്മാർക്ക് കഴിഞ്ഞല്ലോ. ഒരു ഗജരാജൻ ഒരു വടി ഒടിക്കുന്ന അത്രയും ലാഘവത്തോടെ, മൂന്ന് താലം നീളമുള്ള കൂറ്റൻ വില്ല് കൃഷ്ണൻ ഒടിച്ചു. ഒരു കൈ കൊണ്ട് ഏഴു ദിവസം അവൻ ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെ വൃന്ദാവനത്തിൽവച്ച്, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും തോൽപ്പിച്ച പ്രലംബൻ, ധേനുകൻ, അരിഷ്ടൻ, തൃണാവർത്തൻ, ബകൻ തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ കൃഷ്ണബലരാമന്മാർ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ വധിച്ചു.
ശുകദേവൻ തുടർന്നു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും തീവ്രമായി ഓർത്തുകൊണ്ട്, ഭഗവാനിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ച മനസ്സോടുകൂടിയ നന്ദമഹാരാജാവ്, തന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആധിക്യത്താൽ നിശബ്ദനായിപ്പോയി. തന്റെ മകന്റെ ലീലകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ യശോദ മാതാവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയും വാത്സല്യം കൊണ്ട് സ്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പാൽ ചുരുക്കുകയും ചെയ്തു. നന്ദനും യശോദയും പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനോട് പുലർത്തുന്ന ഈ പരമമായ സ്നേഹം നേരിട്ട് കണ്ട ഉദ്ധവർ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ നന്ദമഹാരാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.
ശ്രീ ഉദ്ധവർ പറഞ്ഞു: ആദരണീയനായ നന്ദമഹാരാജാവേ!, സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ജഗദ്ഗുരുവായ നാരായണഭഗവാനോട് ഇത്രയും വലിയ അനുരാഗം വളർത്തിയെടുത്ത നിങ്ങളും യശോദ മാതാവുമാണ് തീർച്ചയായും ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രശംസനീയരായ വ്യക്തികൾ. ഈ രണ്ട് പ്രഭുക്കളായ മുകുന്ദനും ബലരാമനും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാരണകേന്ദ്രങ്ങളാണ്. അവർ സകല ജീവികളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച് അവരുടെ ബോധത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അവർ ആദിപുരുഷന്മാരാണ്. മരണസമയത്ത് ഒരു നിമിഷം മാത്രം അവനിൽ മനസ്സ് അർപ്പിക്കുന്ന ഏതൊരാളും, അശുദ്ധമായ അവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽപോലും, സകലപാപങ്ങളും എരിച്ചുകളഞ്ഞ് സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ള ശുദ്ധമായ ആത്മരൂപത്തിൽ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവും സകല അസ്തിത്വത്തിന്റെയും കാരണഭൂതനും, മനുഷ്യാകൃതി പൂണ്ട മഹാത്മാവുമായ ആ നാരായണഭഗവാന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അസാധാരണമായ പ്രേമഭക്തിയോടെ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. ഇനി നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതായി എന്ത് പുണ്യകർമ്മമാണുള്ളത്?
ഭക്തവത്സലനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വൈകാതെ തന്നെ വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരും. യാദവരുടെ ശത്രുവായ കംസനെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ വധിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഇനി നിങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുമെന്ന തന്റെ വാഗ്ദാനം തീർച്ചയായും പാലിക്കും. അത്യന്തം ഭാഗ്യവാന്മാരായ നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കരുത്. നിങ്ങൾക്ക് വൈകാതെ തന്നെ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ സാധിക്കും. വിറകിൽ അഗ്നി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. അവന് പ്രത്യേകം പ്രിയപ്പെട്ടവരോ വെറുക്കപ്പെട്ടവരോ ആയിട്ട് ആരുംതന്നെ ഇല്ല, ഉയർന്നവരോ താഴ്ന്നവരോ ഇല്ല. എങ്കിലും അവൻ ആരോടും ഉദാസീനനുമല്ല. അവൻ ബഹുമാനിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർക്കെല്ലാം ബഹുമാനം നൽകുന്നു. അവന് മാതാവോ പിതാവോ ഭാര്യയോ മക്കളോ ബന്ധുക്കളോ ഇല്ല. അവന് ആരും ബന്ധുക്കളല്ല, ആരും അപരിചിതരുമല്ല. അവന് ഭൗതികമായ ശരീരമോ ജനനമോ ഇല്ല. ഭൗതികമായ സത്വ-രജ-തമോ ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതനാണെങ്കിലും, ഭഗവാൻ തന്റെ ലീലയ്ക്കായി അവയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ജനനമില്ലാത്ത ആ പരമപുരുഷൻ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരങ്ങൾക്കായി ഈ പ്രകൃതി ഗുണങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഭൂമി ചുറ്റുന്നതായി തോന്നുന്നതുപോലെ, അഹങ്കാരത്താൽ ബാധിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ മനസ്സ് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ താനാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് കരുതുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ നിങ്ങളുടെ മകൻ മാത്രമല്ല. അവൻ എല്ലാവരുടെയും പുത്രനും ആത്മാവും പിതാവും മാതാവുമാണ്. അച്യുതനിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഒന്നുംതന്നെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല - കേൾക്കുന്നതോ കാണുന്നതോ ആയ ഒന്നും, ഭൂതവർത്തമാനകാലങ്ങളിൽ ഉള്ളതോ അല്ലാത്തതോ ആയ ഒന്നും, ചലിക്കുന്നതോ ചലിക്കാത്തതോ ആയ ഒന്നും, വലുതോ ചെറുതോ ആയ ഒന്നും അവനില്ലാതെയില്ല. അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം, കാരണം അവൻ പരമാത്മാവാണ്.
ഉദ്ധവർ നന്ദനോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ രാത്രി അവസാനിച്ചു. ഗോകുലത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഉറക്കമുണർന്ന് വിളക്കുകൾ തെളിയിച്ച് തങ്ങളുടെ ഗൃഹദൈവങ്ങളെ ആരാധിച്ചു. ശേഷം അവർ തൈര് കടയാൻ ആരംഭിച്ചു. തൈര് കടയുന്ന കയറുകളിൽ വലിക്കുമ്പോൾ, വളകളണിഞ്ഞ ആ സ്ത്രീകളുടെ കൈകളിലെ ആഭരണങ്ങൾ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ശോഭിച്ചു. അവരുടെ അരഞ്ഞാണങ്ങളും മാലകളും ചലിച്ചു. കുങ്കുമം അണിഞ്ഞ അവരുടെ മുഖങ്ങൾ കമ്മലുകളുടെ തിളക്കം കവിളുകളിൽ തട്ടി പ്രകാശിച്ചു. താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണന്റെ മഹിമകൾ വ്രജസ്ത്രീകൾ ഉറക്കെ പാടിയപ്പോൾ, ആ ഗാനങ്ങൾ തൈര് കടയുന്ന ശബ്ദവുമായി ചേർന്ന് ആകാശത്തോളമുയരുകയും സകലദിക്കുകളിലുമുള്ള അശുഭങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്തു.
സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, നന്ദമഹാരാജാവിന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ ഒരു സ്വർണ്ണരഥം നിൽക്കുന്നത് വ്രജവാസികൾ കണ്ടു. "ഇത് ആരുടേതാണ്?" അവർ ചോദിച്ചു. "ഒരുപക്ഷേ അക്രൂരൻ മടങ്ങിവന്നതായിരിക്കും - താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണനെ മഥുരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കംസന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റിയ അതേ അക്രൂരൻ. "അവന്റെ സേവനത്തിൽ സംതൃപ്തനായിരുന്ന തന്റെ യജമാനന് ബലി അർപ്പിക്കാൻ അവൻ നമ്മുടെ മാംസം ഉപയോഗിക്കുമോ?" സ്ത്രീകൾ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഉദ്ധവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം പതിനാറാമധ്യായം സമാപിച്ചു.
ഓം തത് സത്
<<<<< >>>>>
