10:21 ശ്രീകൃഷ്ണൻ്റെ ഓടക്കുഴൽ ഗാനത്തെ ഗോപികമാർ വാഴ്ത്തുന്നു

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 21

ശ്രീകൃഷ്ണൻ്റെ ഓടക്കുഴൽ ഗാനത്തെ ഗോപികമാർ വാഴ്ത്തുന്നു

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ!, ഇപ്രകാരം തെളിഞ്ഞ ശരത്കാലജലത്താൽ നിറഞ്ഞതും, തടാകങ്ങളിലെ താമരപ്പൂക്കളുടെ സൗരഭ്യം പേറുന്ന ഇളംകാറ്റിനാൽ തണുത്തതുമായ ആ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക്, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തൻ്റെ പശുക്കളോടും ഗോപാലസഖാക്കളോടും ചേർന്ന് പ്രവേശിച്ചു. മദിച്ച വണ്ടുകളുടെയും പൂക്കളുള്ള മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പറന്നുനടക്കുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളുടെയും ശബ്ദത്താൽ വൃന്ദാവനത്തിലെ നദികളും തടാകങ്ങളും മലകളും പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഗോപാലബാലന്മാരോടും ബലരാമനോടും ഒപ്പം മധുപതി ആ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, പശുക്കളെ മേയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ഓടക്കുഴൽ നാദം മുഴക്കിത്തുടങ്ങി.

കാമദേവന്റെ സ്വാധീനം ഉണർത്തുന്നതായ കൃഷ്ണൻ്റെ ഓടക്കുഴൽ ഗാനം കേട്ടപ്പോൾ, ഗോപാല ഗ്രാമത്തിലെ യുവതികൾ തങ്ങളുടെ സഖിമാരോട് രഹസ്യമായി കൃഷ്ണൻ്റെ ഗുണങ്ങൾ വർണ്ണിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗോപികമാർ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. എന്നാൽ, കൃഷ്ണൻ്റെ ലീലകൾ ഓർമ്മിച്ചപ്പോൾതന്നെ, കാമദേവന്റെ ശക്തി അവരുടെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി, അതിനാൽ അവർക്ക് തുടർന്ന് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. 

മയിൽപ്പീലി ശിരസ്സിൽ ചൂടിയും, കാതുകളിൽ നീല കർണ്ണികാര പുഷ്പങ്ങളണിഞ്ഞും, സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, വൈജയന്തി മാല അണിഞ്ഞും, നർത്തകന്മാരിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മികച്ചവനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തൻ്റെ ദിവ്യരൂപം പ്രദർശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, പാദമുദ്രകളാൽ വനത്തെ കൂടുതൽ മോഹനമാക്കി, വൃന്ദാവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഓടക്കുഴലിന്റെ സുഷിരങ്ങളിൽ തൻ്റെ അധരാമൃതം നിറച്ച് അവൻ നാദമുയർത്തി, ഗോപാലബാലന്മാർ അവിടുത്തെ കീർത്തികൾ പാടി. രാജാവേ!, എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ്റെ ഓടക്കുഴൽ നാദം കേട്ടപ്പോൾ, വ്രജത്തിലെ യുവതികളെല്ലാം പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് വർണ്ണിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: “സഖിമാരേ, നന്ദമഹാരാജാവിൻ്റെ പുത്രന്മാരുടെ സുന്ദരമായ മുഖങ്ങൾ കാണുന്ന കണ്ണുകൾ തീർച്ചയായും ഭാഗ്യമുള്ളവയാണ്. ഈ രണ്ടു പുത്രന്മാർ, തങ്ങളുടെ സഖാക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പശുക്കളെ മുൻപോട്ടു തെളിച്ച്, ഓടക്കുഴൽ വായിച്ചുകൊണ്ട് വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, വൃന്ദാവനനിവാസികൾക്കുനേരെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ കടാക്ഷങ്ങൾ നൽകുന്നു. കണ്ണുകളുള്ളവർക്ക് ഇതിലും വലിയ കാഴ്ച മറ്റെന്തുണ്ട്?”

മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചും, മാലകൾ അണിഞ്ഞും, മയിൽപ്പീലി, താമര, ആമ്പൽ, പുതുതായി വിരിഞ്ഞ മാമ്പൂക്കൾ, മൊട്ടുകൾ എന്നിവയാൽ സ്വയം അലങ്കരിച്ചും, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഗോപാലന്മാരുടെ സദസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ നർത്തകരെപ്പോലെ നാടകവേദിയിൽ വിരാജിക്കുന്നു; ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവർ പാടുകയും ചെയ്യുന്നു. എൻ്റെ പ്രിയ ഗോപികമാരെ, നമുക്കുവേണ്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ആ അധരാമൃതം സ്വതന്ത്രമായി ആസ്വദിക്കാൻ ഈ ഓടക്കുഴൽ എന്തുമാത്രം പുണ്യകർമ്മങ്ങളായിരിക്കും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുക! ഓടക്കുഴലിൻ്റെ പൂർവ്വികരായ മുളകൾ ആനന്ദക്കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു. ആ മുള പിറന്ന നദിയാകട്ടെ, സന്തോഷത്താൽ രോമാഞ്ചമണിയുന്നു, അതിനാലാണ് അവിടെ വിരിഞ്ഞ താമരപ്പൂക്കൾ രോമം പോലെ നിവർന്നുനിൽക്കുന്നത്! സഖീ!, ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ്റെ താമരപ്പാദങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് ലഭിച്ച വൃന്ദാവനം ഭൂമിയുടെ കീർത്തി പരത്തുന്നു. ഗോവിന്ദൻ്റെ ഓടക്കുഴൽ നാദം കേട്ട് മയിലുകൾ ഭ്രാന്തമായി നൃത്തമാടുന്നു, മറ്റു ജീവജാലങ്ങൾ മലമുകളിൽ നിന്ന് അത് കാണുമ്പോൾ സ്തബ്ധരായി നിന്നുപോകുന്നു.

നന്ദമഹാരാജാവിൻ്റെ പുത്രനെ സമീപിച്ചിട്ടുള്ള ഈ മാനുകളെല്ലാം അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. കൃഷ്ണൻ മനോഹരമായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുകയാണ്. തീർച്ചയായും, പേടയും മാനും സ്നേഹപൂർണ്ണമായ നോട്ടങ്ങളാൽ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ്റെ സൗന്ദര്യവും സ്വഭാവവും എല്ലാ സ്ത്രീകൾക്കും ഒരുത്സവമാണ് സമ്മാനിക്കുന്നത്. ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം വിമാനത്തിൽ പറന്നുപോകുന്ന ദേവസ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെ കാണുകയും, ആ ഓടക്കുഴൽനാദം കേൾക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കാമദേവനാൽ ഇളകിപ്പോകുകയും അവർ അമ്പരന്നുപോകുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ അവരുടെ മുടിക്കെട്ടുകളിൽനിന്ന് പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞുപോവുകയും അരപ്പട്ടകൾ അഴിഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്യുന്നു. 

പശുക്കൾ തങ്ങളുടെ ഉയർത്തിയ ചെവികൾ പാത്രങ്ങൾ പോലെ ഉപയോഗിച്ച്, കൃഷ്ണൻ്റെ ചുണ്ടിൽനിന്ന് ഒഴുകുന്ന ഓടക്കുഴൽ നാദമാകുന്ന ആ അമൃത് കുടിക്കുന്നു. അമ്മപ്പൈയ്‌ക്കളുടെ  അകിടുകളിൽനിന്നും ചുരന്ന പാൽ വായ്ക്കുള്ളിലാക്കിയ കിടാങ്ങൾ, കണ്ണീരോടെ ഗോവിന്ദനെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഉള്ളിലേക്ക് ആവാഹിക്കുകയും ഹൃദയത്തിൽ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു. കൂട്ടുകാരേ!, ഈ വനത്തിലെ പക്ഷികളെല്ലാം കൃഷ്ണനെ കാണാനായി മരങ്ങളുടെ മനോഹരമായ ചില്ലകളിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകളടച്ച്, ഓടക്കുഴലിൻ്റെ മധുരമായ ശബ്ദം മാത്രമാണ് അവർ നിശബ്ദമായി കേൾക്കുന്നത്, മറ്റൊരു ശബ്ദത്തിലും അവർക്ക് ശ്രദ്ധയില്ല. തീർച്ചയായും ഈ പക്ഷികൾ മഹർഷിമാർക്ക് തുല്യരാണ്. കൃഷ്ണൻ്റെ ഓടക്കുഴൽനാദം കേൾക്കുമ്പോൾ, നദികളുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനുവേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹമുണരുകയും, അങ്ങനെ അവരുടെ ഒഴുക്ക് തകരുകയും ജലം ചുഴികളായി കലങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ തിരമാലകളാകുന്ന കൈകളാൽ നദികൾ മുരാരിയുടെ താമരപ്പാദങ്ങളെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും, അവയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് താമരപ്പൂക്കൾ കാഴ്ചവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ബലരാമനോടും ഗോപാലബാലന്മാരോടും ഒപ്പം, കൃഷ്ണൻ വേനൽക്കാലത്തെ കൊടുംചൂടിൽപോലും വ്രജത്തിലെ എല്ലാ മൃഗങ്ങളെയും മേയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ തുടർച്ചയായി ഓടക്കുഴൽ മുഴക്കുന്നു. ഇത് കണ്ടിട്ട്, ആകാശത്തിലെ മേഘം സ്നേഹത്താൽ വികസിക്കുകയും, ഉയർന്നുയർന്ന്, തൻ്റെ സുഹൃത്തിനുവേണ്ടി, പുഷ്പതുല്യമായ ജലത്തുള്ളികളോടുകൂടിയ സ്വന്തം ശരീരം കൊണ്ട് ഒരു കുട നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വൃന്ദാവനത്തിലെ വനവാസികളായ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണൻ്റെ താമരപ്പാദങ്ങളുടെ നിറത്തോട് കൂടിയ, അവിടുത്തെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മാറിടങ്ങളെ അലങ്കരിച്ചിരുന്ന ചുവന്ന കുങ്കുമപ്പൊടി പുല്ലിൽ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ കാമം കൊണ്ട് അസ്വസ്ഥരാകുന്നു. അവർ ആ പൊടി തങ്ങളുടെ മുഖത്തും മാറിടത്തും പുരട്ടുമ്പോൾ, അവർക്ക് പൂർണ്ണ തൃപ്തി അനുഭവപ്പെടുകയും എല്ലാ ആശങ്കകളും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എൻ്റെ കൂട്ടുകാരേ!, എല്ലാ ഭക്തരിലും വച്ച് ഈ ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാണ്! കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളം, മൃദലമായ പുല്ല്, ഗുഹകൾ, പഴങ്ങൾ, പൂക്കൾ, പച്ചക്കറികൾ എന്നിങ്ങനെ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും, അവരുടെ കിടാങ്ങൾക്കും പശുക്കൾക്കും ഗോപാലന്മാർക്കും ആവശ്യമായതെല്ലാം ഈ പർവ്വതം നൽകുന്നു. ഇപ്രകാരം ഈ മല ഭഗവാനെ ആദരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ്റെയും ബലരാമൻ്റെയും താമരപ്പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ചതിനാൽ ഗോവർദ്ധനഗിരി അത്യധികം സന്തോഷവാനായി കാണപ്പെടുന്നു. എൻ്റെ പ്രിയ സഖിമാരേ!, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങളുടെ ഗോപാലസഖാക്കളോടൊപ്പം പശുക്കളെ തെളിച്ചുകൊണ്ട് വനത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, പാൽ കറക്കുന്ന സമയത്ത് പശുക്കളുടെ പിൻകാലുകൾ ബന്ധിക്കാനായുള്ള കയറുകൾ കയ്യിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ആ മധുര സംഗീതം ചലിക്കുന്ന ജീവികളെ സ്തംഭിപ്പിക്കുകയും ചലനമില്ലാത്ത മരങ്ങളെ ആനന്ദത്താൽ വിറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ കാഴ്ചകൾ തീർച്ചയായും അത്യധികം അത്ഭുതകരമാണ്.

ഇപ്രകാരം, വൃന്ദാവനത്തിലൂടെ വിഹരിക്കുന്ന പരമപുരുഷൻ്റെ ലീലാവിനോദങ്ങൾ പരസ്പരം വർണ്ണിച്ചുകൊണ്ട്, ഗോപികമാർ പൂർണ്ണമായും അവിടുത്തെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം ഇരുപത്തൊന്നാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>

10:20 വൃന്ദാവനത്തിലെ മഴക്കാലവും ശരത്കാലവും

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 20 

വൃന്ദാവനത്തിലെ മഴക്കാലവും ശരത്കാലവും

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: വൃന്ദാവനത്തിലെ സ്ത്രീകളോട് ഗോപബാലന്മാർ തങ്ങളെ കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതും പ്രലംബാസുരനെ വധിച്ചതുമായ കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ വിശദമായി വിവരിച്ചു. ഈ വിവരം കേട്ട് മുതിർന്ന ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും വൃന്ദാവനത്തിൽ അവതരിച്ച ദേവന്മാരായിരിക്കണം എന്ന് അവർ നിഗമനം ചെയ്തു. 

അങ്ങനെയിരിക്കെ, സകല ജീവജാലങ്ങൾക്കും ജീവനും പോഷണവും നൽകിക്കൊണ്ട് മഴക്കാലം ആരംഭിച്ചു. ആകാശം ഇടിമുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി, ചക്രവാളത്തിൽ മിന്നൽ വെട്ടി. ആകാശം ഇടതൂർന്ന നീലമേഘങ്ങളാൽ ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു, മിന്നലും ഇടിയും അതിനു അകമ്പടിയായി. ആത്മാവിനെ ത്രിഗുണങ്ങൾ ആവരണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ആകാശവും അതിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രകാശവും മറയ്ക്കപ്പെട്ടു. എട്ടുമാസക്കാലം സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ജലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ഭൂമിയുടെ സമ്പത്ത് കുടിച്ചെടുത്തിരുന്നു. ഉചിതമായ സമയം വന്നപ്പോൾ, സൂര്യൻ താൻ സംഭരിച്ച ആ സമ്പത്ത് തിരികെ നൽകാൻ തുടങ്ങി. മിന്നൽ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഭയങ്കരമായ കാറ്റിൽ വലിയ മേഘങ്ങൾ ആഞ്ഞടിക്കപ്പെടുകയും ഒഴുകിനടക്കുകയും ചെയ്തു. ദയാലുക്കളായ മനുഷ്യരെപ്പോലെ, ലോകത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി മേഘങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവൻ നൽകി.

വേനൽച്ചൂടിൽ മെലിഞ്ഞുപോയ ഭൂമി, മഴയുടെ ദേവനാൽ നനയ്ക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ വീണ്ടും പൂർണ്ണമായി പുഷ്ടി പ്രാപിച്ചു. ഭൗതികമായ ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടി തപസ്സുചെയ്ത് ശരീരം ക്ഷീണിച്ച ഒരു വ്യക്തി, ആ തപസ്സിന്റെ ഫലം ലഭിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും പുഷ്ടിപ്പെടുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ഭൂമി. മഴക്കാലത്തെ സന്ധ്യാസമയത്ത്, ഇരുട്ട് കാരണം നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു പകരം മിന്നാമിന്നലുകൾ തിളങ്ങി. കലിയുഗത്തിൽ, പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളുടെ ആധിക്യം വേദങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തെ മറച്ചുകളയുന്നതുപോലെയാണിത്. ഇടിനാദം കേട്ടപ്പോൾ അതുവരെ നിശബ്ദമായി കിടന്നിരുന്ന തവളകൾ പെട്ടെന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. നിശബ്ദമായി പ്രഭാതകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഗുരു വിളിക്കുമ്പോൾ പാഠങ്ങൾ ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്. മഴക്കാലത്തിന്റെ ആഗമനത്തോടെ, വറ്റിപ്പോയിരുന്ന ചെറിയ അരുവികൾ നിറയുകയും സ്വന്തം ഗതിയിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രേരണകൾക്ക് അടിമപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരവും സ്വത്തും പണവും പോലെയാണിത്.

പുതുതായി വളർന്ന പുല്ലുകൾ ഭൂമിയെ മരതകപ്പച്ചയാക്കി, ഇന്ദ്രഗോപകീടങ്ങൾ ചുവന്ന നിറം നൽകി, വെള്ള കൂണുകൾ കൂടുതൽ നിറവും തണൽ വൃത്തങ്ങളും നൽകി. പെട്ടെന്ന് ധനവാനായ ഒരു വ്യക്തിയെപ്പോലെ ഭൂമി കാണപ്പെട്ടു. ധാന്യസമ്പത്തുകൊണ്ട് വയലുകൾ കർഷകർക്ക് സന്തോഷം നൽകി. എന്നാൽ കൃഷിയിൽ ഏർപ്പെടാൻ മടി ഉണ്ടായിരുന്നവരുടെയും, അതുപോലെ സർവ്വം ഈശ്വരന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാത്തവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ ആ വയലുകൾ ഖേദം ഉണ്ടാക്കി. കരയിലും വെള്ളത്തിലുമുള്ള സകല ജീവജാലങ്ങളും പുതുതായി പെയ്ത മഴവെള്ളം പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, അവരുടെ രൂപങ്ങൾ ആകർഷകവും സന്തോഷകരവുമായി മാറി. പരമേശ്വരനായ ഭഗവാനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭക്തൻ സൗന്ദര്യമുള്ളവനായി മാറുന്നതുപോലെയാണിത്. പുഴകൾ കടലിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, കാറ്റിൽ അതിന്റെ തിരമാലകൾ അലയടിച്ച് പ്രക്ഷുബ്ധമായി. ഇന്ദ്രിയഭോഗവസ്തുക്കളോടുള്ള ആസക്തിയാലും കാമത്താലും കളങ്കപ്പെട്ട, പക്വതയില്ലാത്ത ഒരു യോഗിയുടെ മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ധമാകുന്നതുപോലെയാണിത്.

ഈശ്വരനിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച ഭക്തർക്ക് എല്ലാത്തരം അപകടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ശാന്തരായിരിക്കാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ, മഴക്കാലത്ത് മഴമേഘങ്ങളുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള പ്രഹരങ്ങളാൽ പർവതങ്ങൾ ഒട്ടുംതന്നെ അസ്വസ്ഥമായില്ല. മഴക്കാലത്ത്, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത റോഡുകൾ പുല്ലുകളും മാലിന്യങ്ങളും കൊണ്ട് മൂടി അവ്യക്തമായി, സഞ്ചരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി. ബ്രാഹ്മണർ പഠിക്കാതിരിക്കുകയും, കാലക്രമേണ വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ വികലമാവുകയും അവ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ഈ വഴികളുടെ കാര്യവും. മേഘങ്ങൾ സകല ജീവജാലങ്ങൾക്കും നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളാണെങ്കിലും, മിന്നൽ, അതിന്റെ ചാഞ്ചാട്ട സ്വഭാവം കാരണം, ഒരു കൂട്ടം മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറി. സദ്ഗുണമുള്ള പുരുഷന്മാരോട് പോലും അവിശ്വസ്തത കാണിക്കുന്ന കാമമുള്ള സ്ത്രീകളെപ്പോലെയാണിത്. ആകാശത്ത് ഇന്ദ്രന്റെ മഴവില്ല് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, സാധാരണ വില്ലുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അതിന് ഞാൺ ഇല്ലായിരുന്നു. അതുപോലെ, ഭഗവാൻ ഭൗതിക ഗുണങ്ങളുടെ ഇടപെടലുകൾ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്ത് അവതരിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് എല്ലാ ഭൗതിക ഗുണങ്ങളിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രനും എല്ലാ ഭൗതികസാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്നും മുക്തനുമായതിനാൽ സാധാരണ വ്യക്തികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്.

മഴക്കാലത്ത്, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കപ്പെട്ട മേഘങ്ങൾ കാരണം ചന്ദ്രന് നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുപോലെ, ഭൗതിക അസ്തിത്വത്തിലുള്ള ജീവി, ശുദ്ധമായ ആത്മാവിന്റെ ബോധത്താൽ പ്രകാശിക്കപ്പെടുന്ന അഹങ്കാരത്താൽ ആവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനാൽ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിൽ നിന്ന് തടയപ്പെടുന്നു. മേഘങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ മയിലുകൾ ആഹ്ളാദഭരിതരായി സന്തോഷത്തോടെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ഗാർഹികജീവിതത്തിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന ആളുകൾ ഭഗവാന്റെ ശുദ്ധഭക്തരെ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. വൃക്ഷങ്ങൾ മെലിഞ്ഞതും വരണ്ടതുമായിരുന്നു, എന്നാൽ പുതുതായി പെയ്ത മഴവെള്ളം വേരുകളിലൂടെ കുടിച്ചപ്പോൾ അവയുടെ വിവിധഭാഗങ്ങൾ പൂത്തുലഞ്ഞു. അതുപോലെ, തപസ്സുകൊണ്ട് മെലിഞ്ഞും ക്ഷീണിച്ചുമിരുന്ന ഒരാൾ ആ തപസ്സിലൂടെ നേടിയ ഭൗതികവസ്തുക്കൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും ആരോഗ്യകരമായ ശരീരലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

മഴക്കാലത്ത് തടാകക്കരകൾ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നിട്ടും കൊക്കുകൾ അവിടെത്തന്നെ തുടർന്നു, വീടുകളിൽ നിരവധി അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും മലിനമായ മനസ്സുള്ള ഭൗതികവാദികൾ വീട്ടിൽത്തന്നെ കഴിയുന്നതുപോലെയാണിത്. ഇന്ദ്രൻ മഴ വർഷിച്ചപ്പോൾ, വയലുകളിലെ ജലസേചനത്തിനുള്ള വരമ്പുകൾ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ തകർന്നുപോയി. കലിയുഗത്തിൽ, നിരീശ്വരവാദികളുടെ തെറ്റായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ വേദനിർദ്ദേശങ്ങളുടെ അതിരുകൾ തകർക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. കാറ്റിന്റെ പ്രേരണയാൽ മേഘങ്ങൾ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും പ്രയോജനത്തിനായി തങ്ങളുടെ അമൃത് പോലുള്ള ജലം വർഷിച്ചു. ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതന്മാരുടെ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച് രാജാക്കന്മാർ പൗരന്മാർക്ക് ദാനം നൽകുന്നതുപോലെയാണിത്. 

അങ്ങനെ, വൃന്ദാവനം വിളഞ്ഞ ഈന്തപ്പഴങ്ങളും ഞാവൽ പഴങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ് ശോഭിച്ചു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ പശുക്കളോടും ഗോപബാലന്മാരോടും ശ്രീബലരാമനോടും കൂടി ആ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. പശുക്കൾക്ക് കനത്ത അകിടുകൾ കാരണം സാവധാനം മാത്രമേ നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ, എന്നാൽ അവിടുന്ന് വിളിച്ചയുടൻ അവർ ഭഗവാന്റെ അടുത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി, ഭഗവാനോടുള്ള വാത്സല്യം കാരണം അവരുടെ അകിടുകൾ ചുരന്നു. സന്തോഷഭരിതരായ വനവാസി യുവതികളെയും മധുരമൂറുന്ന കറ വീഴുന്ന മരങ്ങളെയും സമീപത്ത് ഗുഹകളുണ്ടെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദമുള്ള മലവെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളെയും ഭഗവാൻ കണ്ടു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ചിലപ്പോൾ ഗുഹകളിലോ മരക്കൊമ്പുകളിലോ പ്രവേശിച്ച് കളിക്കുകയും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും ഒക്കെ കഴിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വീട്ടിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ചോറും തൈരും ചേർത്ത ആഹാരം സങ്കർഷണ ഭഗവാനോടും, കൂടെ പതിവായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ഗോപാലന്മാരോടും ഒപ്പം കഴിക്കുമായിരുന്നു. നദിക്കരയിലുള്ള ഒരു വലിയ പാറയിൽ അവർ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കും. പച്ചപ്പുല്ലിൽ കണ്ണടച്ച് മേയുന്ന, തൃപ്തരായ പശുക്കിടാക്കളെയും പശുക്കളെയും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. കനത്ത അകിടുകളുടെ ഭാരം കാരണം പശുക്കൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നത് അവിടുന്ന് കണ്ടു. അങ്ങനെ, ശാശ്വതമായ വലിയ സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവിടമായ വൃന്ദാവനത്തിലെ മഴക്കാലത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും ഐശ്വര്യവും നിരീക്ഷിച്ച്, തന്റെതന്നെ ആന്തരിക ശക്തിയിൽനിന്ന് വികസിച്ച ആ കാലത്തോട് ഭഗവാൻ എല്ലാ ആദരവും പ്രകടിപ്പിച്ചു.

രാമനും കേശവനും ഇങ്ങനെ വൃന്ദാവനത്തിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, ആകാശം മേഘരഹിതവും, വെള്ളം തെളിഞ്ഞതും, അതുപോലെ, കാറ്റ് സൗമ്യവുമായ ആ ശരത്കാലം എത്തിച്ചേർന്നു. താമരപ്പൂക്കളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ച ശരത്കാലം, വിവിധ ജലാശയങ്ങളെ അവയുടെ യഥാർത്ഥ പരിശുദ്ധിയിലേക്ക് പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. പതനം സംഭവിച്ച യോഗികൾ ഭക്തിസേവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയാണിത്. ശരത്കാലം ആകാശത്തെ മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തമാക്കി, മൃഗങ്ങളെ അവയുടെ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന അവസ്ഥകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ അനുവദിച്ചു, ഭൂമിയെ ചെളിയുടെ ആവരണത്തിൽ നിന്ന് വൃത്തിയാക്കി, വെള്ളത്തെ മലിനീകരണത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ചു. ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്  ചെയ്യുന്ന സ്നേഹപൂർവമായ സേവനം നാല് ആത്മീയ ആശ്രമങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ളതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച മേഘങ്ങൾ ശുദ്ധമായ പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങി, എല്ലാ ഭൗതിക മോഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാ പാപവാസനകളിൽ നിന്നും മുക്തരായ ശാന്തരായ സന്യാസിമാരെപ്പോലെയാണിത്.

ഈ കാലയളവിൽ പർവതങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ തങ്ങളുടെ ശുദ്ധജലം പുറത്തുവിട്ടു, ചിലപ്പോൾ പുറത്തുവിട്ടില്ല. അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനത്തിൽ വിദഗ്ദ്ധരായവർ ചിലപ്പോൾ അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനത്തിന്റെ അമൃത് നൽകുകയും ചിലപ്പോൾ നൽകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണിത്. കൂടുതൽ ആഴം കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്ന മത്സ്യങ്ങൾ വെള്ളം കുറയുന്നത് ഒട്ടും മനസ്സിലാക്കിയില്ല. എല്ലാ ദിവസവും തങ്ങളുടെ ആയുസ്സിൽ നിന്ന് കുറയുന്നത് കാണാൻ കഴിയാത്ത വിഡ്ഢികളായ കുടുംബസ്ഥരെപ്പോലെയാണിത്. കുടുംബജീവിതത്തിൽ അമിതമായി മുഴുകിയ, ദാരിദ്ര്യമുള്ള ഒരു പിശുക്കൻ തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ, ആഴം കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്ന മത്സ്യങ്ങൾക്ക് ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് സഹിക്കേണ്ടിവന്നു. ക്രമേണ ഭൂമിയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങൾ ചെളിയുള്ള അവസ്ഥ ഉപേക്ഷിക്കുകയും സസ്യങ്ങൾ അവയുടെ വിളയാത്തഘട്ടം കടന്ന് വളരുകയും ചെയ്തു. വിവേകമുള്ള സന്യാസിമാർ അഹംഭാവവും കൈവശാവകാശബോധവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. ഇവ യഥാർത്ഥ ആത്മാവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളെ (ഭൗതിക ശരീരം, അതിന്റെ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങൾ) അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

ശരത്കാലത്തിന്റെ വരവോടെ, സമുദ്രവും തടാകങ്ങളും ശാന്തമായി, അവയുടെ ജലം നിശ്ചലമായി. എല്ലാ ഭൗതിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നും വിരമിക്കുകയും വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ പാരായണം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സന്യാസിയെപ്പോലെയാണിത്. യോഗപരിശീലകർ തങ്ങളുടെ ബോധം പ്രക്ഷുബ്ധമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നത് തടയാൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കർശനമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ, കർഷകർ നെൽവയലുകളിലെ വെള്ളം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകാതിരിക്കാൻ ശക്തമായ മൺതിട്ടകൾ നിർമ്മിച്ചു. ശരത്കാലത്തിലെ ചന്ദ്രൻ സൂര്യരശ്മികൾ മൂലമുണ്ടാകുന്ന സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ദുരിതങ്ങളെ ലഘൂകരിച്ചു. ഒരു വ്യക്തി തന്റെ ഭൗതിക ശരീരവുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന ദുരിതത്തെ വിവേകം ലഘൂകരിക്കുന്നതുപോലെയും, മുകുന്ദഭഗവാൻ വൃന്ദാവനത്തിലെ സ്ത്രീകളെ അവിടുത്തെ വേർപാട് മൂലമുണ്ടാകുന്ന ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് ലഘൂകരിക്കുന്നതുപോലെയും ആണിത്. മേഘങ്ങളില്ലാത്തതും വ്യക്തമായി കാണാവുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ശരത്കാല ആകാശം ശോഭയോടെ തിളങ്ങി. വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സാരം നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ഒരാളുടെ ആത്മീയബോധം പോലെയാണിത്. പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ആകാശത്ത് തിളങ്ങി, യാദവവംശത്തിന്റെ നാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ എല്ലാ വൃഷ്ണികളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട് ഭൂമിയിൽ ശോഭിച്ചതുപോലെയാണിത്. കൃഷ്ണനാൽ ഹൃദയം കവർന്നെടുക്കപ്പെട്ട ഗോപികമാരൊഴികെ മറ്റെല്ലാവർക്കും, പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ വനത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന കാറ്റ് ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ തങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ കാറ്റ് ചൂടുള്ളതോ തണുപ്പുള്ളതോ ആയിരുന്നില്ല.

ശരത്കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ, എല്ലാ പശുക്കളും, മാനും, സ്ത്രീകളും, പെൺപക്ഷികളും ഗർഭം ധരിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരായിത്തീർന്നു, ലൈംഗികാനന്ദത്തിനായി അവയുടെ ഇണകൾ അവരെ പിന്തുടർന്നു. ഭഗവാന്റെ സേവനത്തിനായി ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളെ എല്ലാ നല്ല ഫലങ്ങളും സ്വയമേവ പിന്തുടരുന്നതുപോലെയാണിത്. ഹേ പരീക്ഷിത്ത് രാജാവേ!, ശരത്കാല സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദ് ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ താമരപ്പൂക്കളും സന്തോഷത്തോടെ വിരിഞ്ഞു. ശക്തനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കള്ളന്മാരൊഴികെ എല്ലാവർക്കും ഭയമില്ലാതാകുന്നതുപോലെയാണിത്. എല്ലാ പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ആളുകൾ വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ നടത്തി, പുതിയ വിളവെടുപ്പിലെ ആദ്യ ധാന്യങ്ങളെ ആദരിക്കുന്നതിനും രുചിക്കുന്നതിനുമുള്ള വൈദിക അഗ്നിഹോത്രം, പ്രാദേശിക ആചാരങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും അനുസരിച്ചുള്ള സമാനമായ ആഘോഷങ്ങൾ എന്നിവ നടത്തി. അങ്ങനെ, പുതുതായി വളർന്ന ധാന്യം കൊണ്ട് സമ്പന്നവും, പ്രത്യേകിച്ച് കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഭൂമി, ജഗദീശ്വരനായ ഭഗവാന്റെ വികാസമായി മനോഹരമായി പ്രശോഭിച്ചു.

മഴ കാരണം തടസ്സപ്പെട്ടിരുന്ന വ്യാപാരികളും സന്യാസിമാരും രാജാക്കന്മാരും ബ്രഹ്മചാരി വിദ്യാർത്ഥികളും ഒടുവിൽ പുറത്തുപോയി തങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച വസ്തുക്കൾ നേടാൻ സ്വതന്ത്രരായി. ഈ ജീവിതത്തിൽ പൂർണ്ണത നേടിയവർക്ക്, ഉചിതമായ സമയം വരുമ്പോൾ ഭൗതിക ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് തങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ നേടാൻ കഴിയുന്നതുപോലെയാണിത്.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം ഇരുപതാമധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഓം തത് സത്

<<<<<  >>>>>