ശ്രീമദ് ഭാഗവതം - ദശമസ്കന്ധം - അദ്ധ്യായം - 25
ഗോവർദ്ധനോദ്ധാരണം
-------------------------------------------------------------------------------------------------
താനാണ് പരമോന്നത നിയന്താവ് എന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച്, ഇന്ദ്രൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: ഈ വനത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ഗോപന്മാർ തങ്ങളുടെ സമൃദ്ധിയിൽ എത്രമാത്രം അഹങ്കാരികളായിരിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കൂ! അവർ സാധാരണമനുഷ്യനായ കൃഷ്ണന് കീഴടങ്ങി, അതുവഴി ദേവന്മാരോട് അപരാധവും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവരുടെ കൃഷ്ണനിലുള്ള ആശ്രയം, ആത്മജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിച്ച്, കർമ്മപരമായ യാഗങ്ങളുടെ കള്ളത്തോണികളിൽ ഭൗതിക ലോകത്തിൻ്റെ മഹാസമുദ്രം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വിഡ്ഢികളെപ്പോലെയായിരുന്നു. ഈ ഗോപന്മാർ എന്നോട് ശത്രുതാപരമായ രീതിയിലാണ് പ്രവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്. കാരണം അവർ അതിബുദ്ധിമാനായി കരുതുന്ന, എന്നാൽ വെറുമൊരു വിഡ്ഢിയും അഹങ്കാരിയും വാചാലനും ഒരു സാധാരണമനുഷ്യനുമായ ഈ കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
രാജൻ!, തുടർന്ന്, വിനാശം വിതയ്ക്കുന്ന ആ മേഘങ്ങളോട് ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഈ മനുഷ്യരുടെ സമൃദ്ധി അവരെ അഹങ്കാരത്താൽ മത്തുപിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, അവരുടെ ധാർഷ്ട്യത്തിന് കൃഷ്ണൻ പിന്തുണയും നൽകുന്നു. ഹേ സംവർത്തകമേഘങ്ങളേ!, ഇപ്പോൾതന്നെ നിങ്ങൾ പോയി അവരുടെ അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാക്കുക, അവരുടെ മൃഗങ്ങളെയെല്ലാം നശിപ്പിക്കുക. എൻ്റെ ആനയായ ഐരാവതത്തിൽ കയറി, വേഗതയേറിയതും ശക്തരുമായ വായുദേവന്മാരെയും കൂട്ടി, ഞാൻ നിങ്ങളെ അനുഗമിച്ച്, നന്ദമഹാരാജാവിൻ്റെ ഗോപഗ്രാമത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ വ്രജത്തിലേക്ക് വരുന്നതാണ്.
ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ!, അങ്ങനെ ഇന്ദ്രൻ്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അകാലത്തിൽ ബന്ധനങ്ങൾ വിട്ട് മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രളയകാലത്തെ മേഘങ്ങൾ, നന്ദമഹാരാജാവിൻ്റെ ഗോശാലകളിലേക്ക് പോയി. അവിടെ അവർ ശക്തിയായി മഴ പെയ്യിച്ച് അവിടുത്തെ നിവാസികളെ മുഴുവൻ പീഡിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭയാനകങ്ങളായ വായുദേവന്മാരാൽ നയിക്കപ്പെട്ട ആ മേഘങ്ങൾ ഇടിമിന്നലുകളാൽ ജ്വലിക്കുകയും ഇടിമുഴങ്ങുകയും ആലിപ്പഴം വർഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അത്ഭുതകരമായ തൂണുകൾ പോലെ കട്ടിയുള്ള മഴ മേഘങ്ങൾ പുറത്തുവിട്ടപ്പോൾ, ഭൂമി പ്രളയത്തിലാഴ്ന്നു. ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളെ താഴ്ന്നതിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം ആ ഭൂപ്രദേശം മാറപ്പെട്ടു. അമിതമായ മഴയിലും കാറ്റിലും വിറച്ച പശുക്കളും മറ്റ് മൃഗങ്ങളും, തണുപ്പിൽ സഹികെട്ട ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും, അഭയം തേടി ഗോവിന്ദപ്രഭുവിനെ സമീപിച്ചു. കഠിനമായ മഴ നൽകിയ ദുരിതത്താൽ വിറച്ച്, സ്വന്തം ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് തലയും അതുപോലെ അവരുടെ കിടാങ്ങളെയും മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പശുക്കൾ പുരുഷോത്തമനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ താമരപ്പൂപാദങ്ങളെ സമീപിച്ചു.
ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും ഭഗവാനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു: കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ! മഹാഭാഗാ!, ഇന്ദ്രൻ്റെ ഈ കോപത്തിൽ നിന്ന് പശുക്കളെ രക്ഷിക്കൂ! ഹേ പ്രഭോ!, അങ്ങ് അങ്ങയുടെ ഭക്തരോട് വളരെയധികം വാത്സല്യമുള്ളവനാണ്. ഞങ്ങളെയും അങ്ങ് രക്ഷിച്ചരുളുക.
ആലിപ്പഴത്തിൻ്റെയും കൊടുങ്കാറ്റിൻ്റെയും ആക്രമണത്തിൽ തൻ്റെ ഗോകുലത്തിലെ നിവാസികൾ അബോധാവസ്ഥയിലായതായി കണ്ട പരമനാഥനായ ഹരി, ഇത് കോപിഷ്ടനായ ഇന്ദ്രൻ്റെ പ്രവൃത്തിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
ശ്രീകൃഷ്ണൻ സ്വയം പറഞ്ഞു: നമ്മൾ ഇന്ദ്രൻ്റെ യാഗം നിർത്തിയതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം അസാധാരണമാംവിധം കഠിനമായ ഈ അകാലമഴയും അതിഭയങ്കരമായ ഈ കാറ്റും തുരുതുരാ ഉള്ള ഈ ആലിപ്പഴങ്ങളും വർഷിക്കുന്നത്. എൻ്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ ഇന്ദ്രൻ്റെ ഈ പ്രതികാരത്തെ പൂർണ്ണമായും തടയും. ഇന്ദ്രനെപ്പോലുള്ള ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യത്തിൽ അഹങ്കരിക്കുന്നവരും, വിഡ്ഢിത്തത്താൽ തങ്ങളെത്തന്നെ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ നാഥനായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നവരുമാണ്. ഞാൻ ഇപ്പോൾതന്നെ അത്തരം അജ്ഞതയെ നശിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ദേവന്മാർ സത്വഗുണമുള്ളവരായതിനാൽ, തങ്ങളെത്തന്നെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഥനായി കരുതുന്ന ഈ അഹങ്കാരം തീർച്ചയായും അവരെ ബാധിക്കാൻ പാടില്ല. സത്വഗുണം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ കപടമായ പ്രശസ്തി ഞാൻ തകർക്കുമ്പോൾ, എൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം അവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുക എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് എൻ്റെ ദിവ്യശക്തിയാൽ ഞാൻ ഈ ഗോപസമൂഹത്തെ സംരക്ഷിക്കണം, കാരണം ഞാനാണ് അവരുടെ അഭയം, ഞാനാണ് അവരുടെ യജമാനൻ, തീർച്ചയായും അവർ എൻ്റെ സ്വന്തം കുടുംബമാണ്. എല്ലാത്തിനുമുപരി, എൻ്റെ ഭക്തരെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന് ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ എടുത്തിട്ടുള്ളവനാണ്.
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുറച്ച വിഷ്ണുവായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ഒരു കുട്ടി ഒരു കൂൺ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ നിഷ്പ്രയാസം ഗോവർദ്ധനപർവതത്തെ തന്റെ ഒരു കൈവിരലാൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
തുടർന്ന് ഭഗവാൻ ഗോപസമൂഹത്തോട് സംസാരിച്ചു: അമ്മേ, അച്ഛാ, ഹേ വ്രജവാസികളേ!, നിങ്ങൾക്ക് താൽപ്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ പശുക്കളോടൊപ്പം ഇപ്പോൾ ഈ പർവതത്തിൻ്റെ കീഴിൽ വരാം. ഈ പർവതം എൻ്റെ കൈയിൽ നിന്ന് താഴെ വീഴുമെന്ന് നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ട. കാറ്റിനെയും മഴയെയും ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ല, കാരണം ഈ ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നിങ്ങളുടെ മോചനം ഇതിനകം ഞാൻ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
രാജൻ!, ശ്രീകൃഷ്ണനാൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ ശാന്തമാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവരെല്ലാവരും പർവതത്തിനടിയിൽ പ്രവേശിച്ചു, അവിടെ അവർക്കും അവരുടെ പശുക്കൾക്കും ഭൃത്യന്മാർക്കും പുരോഹിതന്മാർക്കും സമൂഹത്തിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങൾക്കും തങ്ങളുടെ സാധനസാമഗ്രികളോടൊപ്പം കയറിനിൽക്കാനുള്ള സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. വിശപ്പും ദാഹവും മറന്ന്, സ്വന്തം സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ചിന്തകളും മാറ്റിവെച്ച്, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ഏഴുദിവസം അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ആ പർവതത്തെ താങ്ങിനിർത്തി, വ്രജവാസികൾ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കിനിന്നു.
ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ്റെ ഈ യോഗശക്തിയുടെ പ്രകടനം കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ അത്യധികം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. തൻ്റെ കപടമായ അഹങ്കാരത്തിൻ്റെ പീഠത്തിൽ നിന്ന് താഴെയിറക്കപ്പെടുകയും തൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ തടസ്സപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അദ്ദേഹം മേഘങ്ങളോട് പിന്മാറാൻ ഉത്തരവിട്ടു. കഠിനമായ കാറ്റും മഴയും നിലച്ചതായും, ആകാശത്ത് മഴമേഘങ്ങൾ ഇല്ലാതാവുകയും സൂര്യൻ ഉദിക്കുകയും ചെയ്തതായി കണ്ടപ്പോൾ, ഗോവർദ്ധന പർവതം ഉയർത്തിയ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ഗോപസമൂഹത്തോട് ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചു.
ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗോപന്മാരേ!, നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരുമായും കുട്ടികളുമായും വസ്തുവകകളുമായും പുറത്തുവരുക. നിങ്ങളുടെ ഭയം ഉപേക്ഷിക്കുക. കാറ്റും മഴയും നിലച്ചിരിക്കുന്നു, നദികളിലെ ഉയർന്ന ജലം താഴ്ന്നുകഴിഞ്ഞു.
അങ്ങനെ തങ്ങളുടെ പശുക്കളെയും കൂട്ടി ഒപ്പം സാധനസാമഗ്രികൾ വണ്ടികളിൽ കയറ്റുകയും ചെയ്ത ശേഷം ഗോപന്മാർ പുറത്തുവന്നു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും പ്രായമായവരും പതുക്കെ അവരെ അനുഗമിച്ചു. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും നോക്കിനിൽക്കെ, പരമപുരുഷൻ ആ പർവതത്തെ അത് മുമ്പ് നിന്നിരുന്ന അതേ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ താഴെ വച്ചു. വൃന്ദാവനത്തിലെ എല്ലാ നിവാസികളും ദിവ്യമായ സ്നേഹത്താൽ മതിമറന്നു, അവർ തങ്ങളോരോരുത്തർക്കും അദ്ദേഹവുമായുള്ള ബന്ധത്തിനനുസരിച്ച് ശ്രീകൃഷ്ണനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു – ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, ചിലർ അദ്ദേഹത്തിന് മുൻപിൽ കുമ്പിട്ടു, അങ്ങനെ പലവിധത്തിൽ അവർ ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ചു. ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ ആദരവിൻ്റെ സൂചനയായി മോരും പൊടിക്കാത്ത ബാർലിയും സമർപ്പിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന്മേൽ ശുഭകരമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു. 'അമ്മ യശോദയും മാതാവ് രോഹിണിയും നന്ദമഹാരാജാവും ശക്തരിൽ ശക്തനായ ബലരാമനും എല്ലാവരും കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. വാത്സല്യത്താൽ മതിമറന്ന് അവർ ഭഗവാന് തങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി.
ഹേ രാജാവേ!, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, സിദ്ധന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ചാരണന്മാർ എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാവരും ശ്രീകൃഷ്ണനെ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ച് പ്രകീർത്തിക്കുകയും സംതൃപ്തിയോടെ ആ പൂത്തിരുമേനിയിൽ പൂക്കൾ കൊണ്ട് വർഷിക്കുകയും ചെയ്തു. എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പരീക്ഷിത്തേ!, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ ശംഖുകളും പെരുമ്പറകളും ഉച്ചത്തിൽ മുഴക്കി, തുംബുരുവിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഗന്ധർവന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവർ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ പാടാൻ തുടങ്ങി. പിന്നീട്, ഗോപബാലന്മാരാലും ബലരാമപ്രഭുവിനാലും ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ തൻ്റെ പശുക്കളെ പരിപാലിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. ഗോവർദ്ധന പർവതം ഉയർത്തിയതിനെക്കുറിച്ചും തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ച ശ്രീകൃഷ്ണൻ ചെയ്ത മറ്റ് മഹത്തായ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചും സന്തോഷത്തോടെ പാടിക്കൊണ്ട് ഗോപികമാർ തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധം ഇരുപത്തിയഞ്ചാമധ്യായം സമാപിച്ചു.
ഓം തത് സത്
<<<<< >>>>>
.jpg)
